James Taylor - American Standard (2020)

James Taylor is behalve liedjesmaker ook wel steeds een vertolker geweest van andermans werk. Op dit album gaat hij helemaal voor het vertolken van ‘standards’. Je moet wel een Amerikaan zijn, denk ik, om hier echt warme gevoelens bij te beleven. Het is een soort nationaal erfgoed waar eerbiedig mee omgesprongen dient te worden. Songs waar je niet omheen kunt, historisch gezien.

James Taylor heeft zijn versies in kleine akoestische setting in eigen huisstudio opgenomen en er een echte Taylor-draai aan gegeven. Ik wil het best een kans geven, maar denk toch niet dat ik echt op dit album zit te wachten.

Ik voel mijzelf in de verste verte geen Amerikaan, maar ik vind dit toch wel een heel prettige cd. De songs die James hier vertolkt stammen nog uit de tijd dat liedjesschrijven in Amerika een hoge kunstvorm was en daarom verveelt deze muziek me niet gauw, in tegenstelling tot de 'Covers' cd's die JT een tijd geleden uitbracht. Verder valt zijn stem me mee. Ik dacht na Before This World dat die cd echt wel zijn zwanenzang zou zijn, maar nee hoor. Vijf jaar later klinkt hij nog steeds goed en pakt zelfs af en toe een verrassend hoge noot, zoals in The Surrey With the Fringe On Top. Leuke plaat!

De klassieke zwart-witte hoes van het album, de vakkundige begeleiding van diverse klasbakken (o.a. Jerry Douglas van Alison Krauss & Union Station, en drummer Steve Gadd, die eerder al met Chick Corea samenwerkte), het rustieke stemgeluid van Taylor zelf, de uitgelezen keuze van de songs... Werkelijk álles aan deze plaat ademt gezelligheid. Dat die gezelligheid niet al te vaak omslaat in gezapigheid, spreekt voor James Taylor; de aandachtigheid wint, afleiding wordt goed in toom gehouden.

Deze plaat kan je zowel intens beluisteren (en dan geniet ik ook van elk aspect), als op de achtergrond opleggen als je met wat anders bezig bent. Maar vooral is dit een ideale plaat om drie kwartiertjes te onthaasten. Het leven is vaak een rollercoaster, terwijl ik een weidse picknick, verspreid over de hele namiddag, prefereer. En dan vind ik het fijn dat je dit soort plaatjes kan beluisteren. Taylor is vorige week 72 geworden, maar zijn stem klinkt nog steeds helder, al zal het bereik wel wat enger zijn. Maar dat heeft ook z'n charme, zoals hij in het mooie Ol' Man River bijvoorbeeld wat dieper durft te zingen.

Men zou verder kunnen ingaan op de songs die Taylor heeft uitgezocht, en over elk liedje kan je wel een deftige alinea neerpennen, dunkt mij. Daar ga ik me echter niet aanzetten, omdat mijn parate kennis daaromtrent geen hoge toppen scheert. Maar ik voel ze wel, die ouwe songs, en dat bezorgt me telkens weer een glimlach.

3,5 sterren

Omdat ik morgen naar zijn concert in Brussel ga, maar weer eens in 's mans werk gedoken. En dan niet alleen de oude klassiekers uit de jaren zeventig, en mooie albums als Hourglass en October Road, maar dus ook dit laatste album.

En zoals veel andere leeftijdgenoten heeft zijn reflectie op zijn leven geleid tot een herwaardering van de liedjes uit zijn jeugd. En heeft ook hij een album met American Standards opgenomen.

Rod Stewart heeft met zijn serie uit de periode 2000-2010 de weg gebaand. Hij werd door serieuze popmuziekliefhebbers vervloekt; hij zou zijn ziel hebben verkocht. Maar intussen werd zijn muziek breed gewaardeerd en is hij er schatrijk mee geworden. Ook ik luisterde mee met mijn vrouw en heb het na lange luisterbeurten echt weten te waarderen. Veel artiesten volgden, totdat zelfs 'His Holyness' Dylan zich eraan waagde. En als zelfs Dylan ...

Zo zal James ook gedacht hebben. En dat heeft vrij aardig uitgepakt, dat moet ik zeggen. Niet alles is even goed. Tegenover een hoogtepunt als Teach Me Tonight staat een andere uitvoering van Moon River. En hoe aangenaam en warm zijn stem ook is, bij het eerste nummer klopt dit, maar voor het tweede nummer is zijn bereik gewoonweg te beperkt.

Desalniettemin een aangenaam album dat ik nog wel eens vaker zal opzetten.

Hoe was het concert? Ga hem namelijk zaterdag in Leeds zien. Mevr. Poles zou met haar zus gaan, maar zus heeft andere verplichtingen, dus ben ik aan de beurt. Hopelijk niet al te veel materiaal van dit album op de setlist?

Was fantastisch. Hij is nog opvallend goed bij stem, hoewel hij een nummer of twee nodig had om zijn stembanden te smeren. Klassieke rockbezetting: hijzelf op akoestische en af en toe elektrische gitaar, en een geweldige Michael Landau op (pedalsteel)gitaar, een assist waarvan ik de naam niet goed gehoord heb en het beste: levende legende Steve Gadd (ook al 77!) achter de drum. Zoals zo vaak tillen juist de absolute topmuzikanten zo'n concert naar een absoluut topniveau.

Repertoir: van dit album alleen maar Teach Me Tonight, dat hijzelf een tikkeltje cheesy noemt. Uiteraard alle hits uit de vroege jaren zeventig, afgewisseld met nummers uit latere tijden. Setlist dus uitstekend in balans.

Geniet ervan!

Nog een kleine spoiler: op één nummer zingt Joni Mitchell mee, met haar stem van 1972 ....

Opnieuw beluisterd, vijf jaar later. Ik blijf toch op drie sterren. Het is nergens onder de maat, muzikaal in orde, goed opgenomen, maar een beetje peper en zout wordt wel gemist. En dat nog wel op het Fantasy-label. Taylor zal 71 geweest zijn bij deze opnames en is nog prima bij stem, pakt ook de hoge noten probleemloos, voor zover zijn bereik dat toelaat. De jazzy folky begeleiding, dat is het eigenlijk. Een late night sfeer, gedempte lichten, een vriendenkring rond een gedekte tafel en dan deze muziek. Op de achtergrond wel te verstaan.