Albert Ayler - Love Cry (1968)

Geen topper binnen Aylers oeuvre. De opener Live Cry is wel fijn, maar verder is het toch wat twijfelachtig dat Ghosts en Bells hier hergebruikt worden. Al met al geen hele sterke A-kant.
De ommezijde kent mooi lyrisch saxofoonspel op Zion Hill, maar dat nummer wordt helaas ernstig ontsierd door een nogal misplaatst klavecimbel. Gelukkig weet afsluiter Universal Indians - ondanks wat rare chants van Albert zelf - de boel nog redelijk te redden, maar al met al is dit toch wel het begin van het einde voor Aylers.

Met: Albert Ayler (alto saxophone, tenor saxophone, vocals), Donald Ayler (trumpet), Call Cobbs (harpsichord), Alan Silva (bass), Milford Graves (drums)

Voor mij één van de laatste platen van Ayler die ik nog wél te pruimen vindt. Al voel je wel al een beetje aan wat er komen zou gaan zit deze nog aardig dicht tegen de muziek uit zijn beste periode van 1964 t/m 1967. Wat vooral jammer is, is dat de tracks zo eigenaardig kort zijn. Sterker nog, de oorspronkelijke plaat bevatte alleen maar nummers van rond de 3 minuten. Dat is niets voor jazz muziek en eigenlijk Ayler onwaardig. Het heeft tot gevolg dat je vooral naar een plaat met thema's en composities zit te luisteren. Mooie composities, dat wel, maar de bekende climaxen van Ayler's spel mis je hier wel heel erg. Er is ontzettend weinig ruimte voor improvisatie. Eigenlijk wordt de plaat pas echt interessant vanaf de bonusnummers. En Brunniepoo zegt het al: het klavecimbel had hier echt achter wegen mogen blijven.

De pluspunten: die heerlijke diepe en volle sound van Ayler die hier nog steeds staat als een huis. Zijn broertje Don: waarlijk een uitstekende trompettist met power waar je angstig van wordt. En Milford Graves die drummen in jazz hier naar een heel andere dimensie brengt. Eenmaal bij de tweede take van het titelnummer aangekomen kan het feest echt beginnen. Eindelijk improvisatie! En dan is het oh zo fijn om je rustig te laten mee voeren in de rete intense duels tussen Albert en z'n broertje.

Samengevat: echt een pareltje is dit niet maar voor de ware Ayler fan toch een plaatje dat niet mag ontbreken in de collectie.

Een heel fijn album: de korte nummers van kant A liggen voor de liefhebber van de 'sound' van Albert Ayler erg lekker in het gehoor en kant B geeft de liefhebber van de improvisatie van Ayler twee mooie tracks. De eerder genoemde 'rare chants' en het klavecimbel zijn voor mij juist wel op hun plek en dragen bij aan de eigen sound van dit album, niet alleen binnen het oeuvre van Ayler, maar uberhaupt binnen de jazz, of breder nog, de gehele muziekgeschiedenis.

Ook natuurlijk door het unieke drumwerk van Milford Graves. Hij veroorzaakt een soort voortdurend rommelende onweersbui.

Zoals vaker met jazz zeggen de titels meer dan op het eerste oog lijkt. Wie iets van de historische achtergrond van de (free) jazz begrijpt, snapt dat 'Universal Indians' een gesublimeerde middelvinger is naar de Amerikaanse 'beschaving'. En zo klinkt het nummer dan ook.