Raymond van het Groenewoud - Speel (2020)

Erg mooi album van Raymond van het Groenewoud, die eerder dit jaar zijn zeventigste verjaardag vierde. De hoes intrigeerde me meteen: twee ouwelui die markante fysieke gelijkenissen bevatten (ze komen me voor als de Amsterdamsche Jansen & Janssen), met Café 't Prinsenhofje in de achtergrond. De voorste van het olijke tweetal heeft de camera in de smiezen; de achterste lijkt afgeleid; een fiets staat geparkeerd tegen de voorgevel van het café. Ze lijken de weg kwijt, maar is dat ook zo?

De hoes is geen toeval, want met Gewoon in Amsterdam heeft Raymond een prachtige ode aan de stad waar hij van 1957 tot 1959 woonde. Hij heeft er - geloof ik - sindsdien ook steeds een speciale band mee gehad; zijn beide ouders waren naar Brussel uitgeweken Amsterdammers.

Andere sterkhouders zijn het aangrijpende Bitter en Bot, een verkapte sneer richting zijn vader, die het gezin al vroeg in de steek liet; het ongedwongen vrolijke Het Is Zo Fijn Wanneer Je Nergens aan Denkt; de aandoenlijke trage ballade 'k Heb Je Graag; het feestelijk klinkende Tegenwoordig, dat op Raymond zijn manier een beeld schetst van de huidige maatschappij.

Maar stinkers zijn hier geenszins te vinden; Raymond heeft een bijzonder consistent album afgeleverd, doorspekt met de hem kenmerkende boeiende teksten met een vleugje excentriciteit, voldoende afwisseling in tempo en instrumentale ondersteuning en 's mans uit de duizenden herkenbare stemgeluid.

Dat Raymond nog lang mag doorgaan!

4 sterren