School Is Cool - Things That Don't Go Right (2020)

Sinds de komst van het eigenzinnige T.C. Matic in 1980 maakte de Belgische rockmuziek een grote ontwikkeling door. Sindsdien schoten de nieuwe groepen als paddenstoelen uit de grond, waarvan dEUS uiteraard de bekendste is en de meeste invloed had en heeft.

Zo’n decennium geleden werd in Berchem School is Cool opgericht. Hun eerste ep en cd werden nog in eigen beheer uitgebracht, maar dankzij de nodige air play op Studio Brussel groeide hun populariteit snel, ook in Nederland. Bovendien wonnen ze Humo's Rock Rally. De samenstelling van de groep was af en toe aan verandering onderhevig, vaste waarden vanaf het begin waren frontman Johannes Genard en Matthias Dillen.

Op hun nieuwste album Things That Don’t Go Right wordt de groep herenigd met producer Reinhard Vanbergen (Das Pop), die ook de productie van hun debuut Entropology voor zijn rekening nam. Het debuut werd gedomineerd door tachtiger jaren synthesizers en energieke drums met veel donkere, apocalyptische teksten.

Ook deze keer gaan de teksten niet over “the bright side of life”, maar over stukgelopen relaties, lusteloosheid, de schijnwerkelijkheid van sociale media, fear of missing out (de angst om iets belangrijks of leuks te missen), het concept mannelijkheid en Australische reality programma’s. Kortom over Things That Don’t Go Right.

Gelukkig is de muziek een stuk luchtiger van toon, waarin regelmatig een belangrijke rol is weggelegd voor het toetsenspel van Hanne Torfs. Net als op het debuut is de percussie erg energiek. Soms liggen de liedjes goed in het gehoor zoals single Close, dat ongetwijfeld op veel air play zal mogen rekenen.

Ook is er geregeld uitstekend gitaarspel te horen, zoals in Thunder & Lighting. Wie goed luistert naar on the Halfway line hoort trouwens heel kort de bekende gitaarsound van The Allman Brothers terug. Naast uptemponummers ook ingetogen nummers, die me persoonlijk beter bevallen.

Af en toe klinken er recente invloeden door, zoals bijvoorbeeld van War on Drugs. De finale van afsluiter en titelsong herinnerde me overigens meteen aan de meeslepende finale van The Stones klassieker You Can't Always Get What You Want. Het schilderij op de cover is van Bent van Looy (Das Pop).

School is Cool live:

16-04 GENT: Charlatan (Uitverkocht)
17-04 UTRECHT: Ekko
18-04 ANTWERPEN: Trix
24-04 BRUSSEL: AB (Uitverkocht)

Things that don't go right mag misschien opgaan voor de individuele leden van School is Cool, niet voor de muziek die zij samen maken. Daaraan lijkt alles meer dan te kloppen. Een band die de flow van War on Drugs en de kracht van Arcade Fire weet te koppelen aan jaren 80 synths als van Howard Jones en anderen, om het maar niet te hebben aan een belachelijk disco geluidje om er een prima song van te maken, die kan iets.

In die zin is School is Cool een omgevallen platenkast. Er zijn meer nummers die ik zo zou kunnen omschrijven, met weer andere invloeden. Een pubquiz rondom dit album zou heel interessant moeten zijn. Wie haalt de meeste invloeden er uit?

Het knappe is dat het mij geen moment stoort, omdat bijna alle nummers op Things That Don't Go Right zo sterk zijn. In een enkel zachter nummer gebeurt wellicht niet zo heel veel, maar dat is ook wel lekker tijdens zoveel muzikaal geweld. Niet qua herrie, maar inventiviteit. Het spelen met het ritme waardoor er of meer tijd nodig is of juist iets wordt afgebroken bijvoorbeeld in 'Masculinity' and 'Nothing Good'. Of de enorme popfeel die de meer krachtigere nummers meekrijgen, iets dat ze een grote meerwaarde geeft.

Er valt enorm veel te ontdekken aan dit album en ik zal niet teveel verklappen, omdat het te leuk is om dat zelf te doen (denk ik althans). Als het album ook nog eens eindigt met een knal, die op het podium vast prachtig kan worden uitgebouwd, is het echt af. Voor mij een van de frontrunners van 2020 tot nu toe.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.