Yagya - Old Dreams and Memories (2020)

Na het wat hardere Stormur zet Yagya weer een paar stapjes terug in intensiteit: dit album heeft een stuk minder pit, en rust zwaar op de ultra deep house sound van zijn eerdere albums. Dit wil niet zeggen dat Yagya stil blijft staan; Old Dreams and Memories gebruikt de wollige dub techno beats waar hij naam mee heeft gemaakt voor modern klassieke partijen met piano en strijkers - niet per se verrassend gezien de muziek die we vaker uit IJsland horen komen, met Ólafur Arnalds als meest voor de hand liggende voorbeeld. Daarnaast smeert Yagya de tracks minder uit over langere tijd, waardoor deze LP wat minder dat repetitieve heeft van een album als Rigning. Hij kiest ervoor om zijn prachtige producties te gebruiken voor het oproepen van melancholie, niet van trance.

Wat betekent dit voor mijn oordeel over dit album? Zelf had ik liever gehad dat Yagya zijn sound juist nóg minimalistischer en meditatiever in had gezet - de keuze om tracks korter te maken en elementen uit neoklassieke muziek toe te voegen komt op mij een beetje over als gemakkelijk scoren. Maar: gelukkig vind ik dit (getuige ook mijn score) verre van slecht klinken. Het is, zoals we wel kunnen verwachten van Yagya, allemaal wonderschoon geproduceerd, en de combinatie van extreem diepe dub techno en neoklassiek werkt niet verkeerd. Daarbovenop denk ik dat dit album, door de hedendaagse populariteit van artiesten als de eerder genoemde Arnalds en bijvoorbeeld Nils Frahm, relatief toegankelijk is voor mensen die niet per se naar 'electronic' luisteren, en dat het daarmee een mooie gateway kan zijn. Al met al een mooie, heilzame, melancholische Yagya-plaat, die mij helaas met gemengde gevoelens achterlaat.