Whiskeytown - Faithless Street (1995)

Ik had tot vandaag al diverse lovende berichten gelezen en gehoord over Whiskeytown, dus ben ik zelf ook maar eens op onderzoek uitgegaan. Ik heb dit album vanmiddag (min of meer op de gok) aangeschaft en kan nu al zeggen daar absoluut geen spijt van te hebben.

Na een eerste luisterbeurt ben ik direct overtuigd. Heerlijk voortkabbelende rootsmuziek met veel variatie. Soms is het naar mijn gevoel net iets te rustig, maar dat doet weinig tot niets af aan de kwaliteit van de composities.

Persoonlijke favoriet voor mij is nu Midway Park. Stemmen doe ik vooralsnog niet, maar vast staat wel dat hier een hoge beoordeling uit zal komen (waarschijnlijk een 3,5* of 4*).

Zelfde luisterervaring, na 1 luisterbeurt verkocht.
Schitterende plaat, oordeel volgt nog, al blijf ik me over Ryan Adams verbazen.
Ook in groepsverband heeft de beste man alvorens zijn solo carriere van de grond te tillen fantastische muziek gemaakt .
Ik prijs me gelukkig dat ik de lange versie van dit album in huis heb.
Ondertussen al de Whiskeytown albums in huis gehaald.

Niet zo goed als zijn opvolger Strangers Almanac ( 1997 ) maar dit album wordt wel per draaibeurt mooier.
Pedal Steel,scheurende gitaren, mandoline, mondharmonica alles zit in dit album.
Toppers: Midway Park,Excuse Me While I Break My Own Heart Tonight,Top Dollar en de prachtige gevoelige afsluiter Factory Girl.

Dit album wist me sneller te pakken dan opvolger 'Strangers Almanac', maar dat kan komen doordat ik al met de stijl van Whiskeytown bekend was.

Wat mij betreft is het ook de beste plaat van de twee, vooral omdat hier meer variatie in zit. Hier en daar zijn de nummers wat harder (Drank like a river, Hard luck story...), krijgen ze een extra vleugje country mee (What may seem like love, Matrimony...), maar we krijgen toch vooral de typische rustige songs (Factory girl, Black arrow bleeding heart, Desperate ain't lonely...).

Door deze variatie blijft het album 21 nummers lang écht boeiend. Een minder nummer kan ik niet aanduiden op deze 'Faithless Street'.

Favorieten zijn Midway Park, What may seem like love en Factory girl. Als 4e favoriet heb ik Hard luck story aangeduid, maar eigenlijk vind ik, op voorgenoemde 3 nummers na, de plaat op een constant hoog niveau blijven.

Dit is dus een absolute must have voor elke Ryan Adams fan, net als de andere 2 Whiskeytown-albums!

4,5*

De potentie is daar. Je voelt het talent van Ryan Adams al opkomen. Voor de rest een jeugdige plaat die alle kanten opschiet (iets wat later nog vaak naar voren zou komen). Alleen, die reissue duurt wel erg lang.

Ook deze heeft zijn weg weer gevonden naar mijn CD-speler. Wat Wickerman zegt, je voelt het talent van Ryan Adams aankomen, maar daarmee doe je wel zijn bandgenoten tekort, waardonder Phil Wadscher (die na deze plaat Whiskeytown zou verlaten) en Caitlin Cary.

In tegenstelling tot de latere albums van Whiskeytown zingt Ryan hier niet alle nummers, maar Phil zingt bijvoorbeeld What May Seem Like Love, en Caitlin zingt Matrimony (dat had ik Ryan niet snel horen doen). Juist die afwisseling maakt deze debuttplaat zo leuk, bij de opvolgers, met name Pneumonia, lijkt het meer op een veredeld Ryan Adams album.

Ik heb zelf alleen de reissue van Geffen, waar dus een keur aan bonus tracks opstaan. Op zich niks mis mee, Desperate Ain't Lonely en Lo-Fi Tennessee Mountain Angels had ik niet willen missen, ze zijn ook goed ingepast in het album, verstoren de flow niet, maar die Baseball Park Sessions zijn net ff wat teveel van het goede soms. Ik vind de uitvoeringen van 16 Days en Yesterday's News niet per se een verbetering ten opzichte van Strangers Almanac.

Dit album is wat minder gepolijst dan zijn opvolgers, de punk-roots van Ryan komen hier wat meer door, zoals goed te horen is op Drank Like a River, If he Can't Have You en Hard Luck Story, maar er zit ook echt wat onvervalse Country bij, zoals Too Drunk to Dream, Faithless Street, Matrimony en What May Seem Like Love.

Toch jammer dat Oklahoma het niet gered heeft. Ik ken het nummer niet, maar Ryan Adams was er kennelijk niet tevreden over, vond het nummer zelf niet zo en de opname was ook niet bepaald je dat. Toch had ik dat nummer er liever opgehad dan die Baseball Park Sessies. Die hadden ze wat mij betreft beter bij Strangers Almanac erbij mogen stoppen (dat had dan wel een 3CD uitvoering geworden).

Al met al is dit album wel een stuk consistenter dan Strangers Almanac en Pneumonia, er zit niet echt een nummer bij dat de flow breekt of echt zwakker is dan de rest. Niet perfect, maar wel verdomd goed.