Pantha du Prince - Conference of Trees (2020)

Het was een uitdaging om dit album van begin tot eind uit te zitten. Ik kan normaal gesproken die overwegend spaarzame, minimalistische productiestijl van hem wel waarderen, maar om hiermee een aanzienlijk gedeelte van je album te openen is borderline saai. Halverwege het album komt er wel iets meer energie en variatie tevoorschijn, maar het komt nooit echt van de grond. 'Conference of Trees' is in wezen een herhalingsoefening van zijn voorgaande werk, maar dan minder sfeervol en aangrijpend.

Ga deze nog een paar draaibeurten geven, maar ik ben geneigd om te zeggen dat dit zijn minste album tot nu toe is.

Ja, dit was zeker een uitdaging. Als concept prima bedacht, de tracks lopen mooi over in elkaar en het voelt wel echt als een verhaal die je sonisch ervaart.

Toch is het voor mij ook niet spannend genoeg.

Tegengeluid! Ik vind het toch wel een sterk album, zeer sfeervol en grotendeels ontdaan van effectbejag of geldingsdrang. Als in het is als geheel net niet dansbaar én ook geen ambient, wat het misschien wat lastig te duiden maakt. Feit is wel dat ik het lekker, maar ook heel knap gemaakt vind. Een organisch en ritmisch prettig geheel wat voldoende spanning heeft, vind ik. Deze gaat de komende tijd nog veel opstaan hier!
Hoor in de laatste tracks duidelijk Rone door trouwens.

Ik ben mild enthousiast. Weber haalt lichtjes zijn voet van het elektronische gaspedaal; kiest meer voor cello en strijkwerken als geluidsvulling, en breidt zijn kenmerkende akoestisch geluidspalet uit met nog meer slagwerk op van alles dat maar van hout gemaakt is. Verder zou het natuurlijk ook geen Pantha du Prince-album zijn zonder de nodige dosis bellen, marimba's en een zacht bedje van fuzzy elektronica. Dat levert een rijke en intrigerende textuur op waarnaar ik met bewondering kan blijven luisteren. Ik heb het gevoel dat hij nog niet eerder zo'n natuurlijke balans tussen akoestiek- en elektronisch geluidspalet heeft weten te bereiken. Jammer genoeg doet Weber daar op een gegeven moment zelf afbreuk aan door ook ditmaal zijn immer terugkerende minimal house-beats niet thuis (of op de dansvloer) te laten.

Vanaf ongeveer halverwege ''Conference of Trees'' komen de toch wat generieke beats voor het eerst tevoorschijn, om evenzo niet meer te verdwijnen. Ook met die beats op de achtergrond blijven de composities interessante percussie-structuren en harmonieuze klankexperimenten in zich herbergen, maar het doet enigszins afbreuk aan de de kracht van de eerst helft van het album. Terwijl ik het idee heb dat de latere composities een tikkeltje beter zijn. Zeker een ''Supernova Space Time Drift'' steekt knap in elkaar, maar de beats leiden soms af. Wel moet ik zeggen dat de beats zoals gebruikt in ''Pius in Tacet'' erg goed matchen met de houten percussie en dat geval wél van enige toegevoegde waarde kunnen zijn.

Ik bungel vooralsnog ergens tussen een 3,5 en een 4,0*.

Is toch wel een heerlijk zomers plaatje. Het werk van Pantha du Prince vind ik redelijk constant van kwaliteit. Het wordt nergens heel uitzonderlijk maar zakt ook niet door het ijs. Gaat, vooral bij mooi weer, nog wel eens langs komen

beleving: Na de warmste nacht van het jaar was het aangenaam ontwaken bij deze muziek als een lauwe weldadige douche.

Vanavond weer eens langs laten komen maar ben toch wel aangenaam verrast door de hoge klank kwaliteit. Ook wel plaat om apparatuur te testen

Als het tweede deel was zoals de eerste helft (en de afsluiter), dan had dit best eens 4,5* kunnen opleveren. Al is Supernova Space Time Drift wel gewoon geslaagd. Maar met name The Crown Territory en Pius in Tacet brengen mijn waardering voor dit album flink naar beneden.

Ben de enige die deze op 4,5* heeft staan. Het is een album waarvoor ik altijd wel in de stemming ben en wat mij betreft staat er geen enkel zwak nummer tussen, in de loop van de tijd heb ik hier steeds andere favorieten aangevinkt. Dit heeft tijdens het thuiswerken al heel wat uurtjes opgestaan, er zal altijd een nostalgisch 'nieuwe normaal' voorjaarsgevoel aan blijven kleven. De eerste helft is wat meer minimalistisch en de tweede helft wat melodieuzer. Bij de beatloze doch majestueuze afsluiter komen beide mooi samen, een track die associaties oproept met Fireside van Yo La Tengo. Dit soort tijdloze, organische 'elektronische' muziek die zichzelf niet teveel opdringt maar toch met veel diepgang en detail in elkaar zit, kan mij goed bekoren.

Waanzinnig mooi, voortkabelend, dan weer verrassend en te allen tijde meeslepend. Je wordt meegenomen op een bijzondere reis waarbij ik mijzelf bij afsluiter Lichtung daadwerkelijk voelde alsof ik ontsproot uit mijn knop. Prachtig!

Hehe, de meer poppy tracks?