Driftwood - Only Fighters Left Behind (2020)

Knock, knock, knock!
SOMETHING'S COMING UP!
All good things come in t(h)rees.

Zo maakte het trio D R I F T W O O D kort en bondig de release van hun debuutalbum Only Fighters Left Behind eind vorig jaar op de sociale media bekend.

Het initiatief tot de vorming van het trio kwam van Sam De Bock, die in het dagelijks leven een succesvol architect is. Naast zijn fascinatie voor materiaal en ruimte voelde hij altijd al de drang om in het dagelijkse leven ook andere domeinen van intensiteit en creativiteit te verkennen. Heel lang vond hij zijn toevlucht in sporten en extreme outdoor activiteiten, maar de laatste jaren nam een hevig verlangen om muziek te maken het over.

In 2016 gaf hij eindelijk gehoor, na een gesprek met een goede vriend, aan die interne roep en zat hij van ’s avonds laat tot diep in de nacht in een oude loods, omringd door akoestische schermen, muziek te maken. Enkele jaren verstreken en bleef hij telkens naar die oude loods terugkeren om zijn expressie in de muziek te onderzoeken. Gaandeweg kwamen er twee belangrijke mensen bij, Sam Janssens van And Then Came Fall en Patricia Vanneste (v/h Balthazar en Hydrogen Sea).

In trio werkten ze alle songs tot in detail uit. Hun eigengereide composities hebben raakvlakken met Massive Attack, Tricky, Lamb en zelfs Tom Waits. De eerste associatie die ik had met hun muziek was met Broken van Soulsavers en dan met name het nummer Unbalanced Pieces.

Veelal stralen de songs een beklemmende, confronterende sfeer uit, maar kunnen bij tijd en wijle ook dromerig klinken. Tekstueel zijn het niet de meest vrolijke onderwerpen ; verlies, angst, tekortkoming en afschuw. Een prominente rol is weggelegd voor het strijkkwartet Cordette Quartet, onder andere bekend van hun samenwerking met Warhaus.

Dit fascinerende debuut zal op gepaste wijze aan het publiek voorgesteld gaan worden op een speciale dag, 29 februari. Het optreden zal plaatsvinden in een zelfgebouwde, tijdelijke schouwburg. Op exact dezelfde plek waar Sam de voorbije jaren de inspiratie vond voor de songs, de oude loods die intussen een opfrisbeurt kreeg. Only Fighters Left Behind is het meest intrigerende album, dat ik tot nu toe dit jaar hoorde.

D R I F T W O O D live:

29-02 ZELE (B) : Eventhall JURI

Nav deze ronkende recensie de twee alvast vrijgegeven singles beluisterd maar helaas haak ik af. Vooral op de stem / manier van zingen van de zanger die in mijn beleving vooral zingt alsof hij anders probeert te klinken dan hoe hij uit zichzelf klinkt. Een maniertje dus; zoals een van de zangers van Balthazar (die van Warhaus) dat ook doet. Het staat voor mij de muziek en de beleving in de weg. Ik zal het nog een draaibeurt geven als het album uitkomt, maar ik vrees dat ik niet ver ga komen.

Na twee keer luisteren ben ik juist erg positief.
Ik weet niet of ik hier schaamteloos teksten mag citeren, maar kwam op de site subjectivisten.nl een recensie van deze band tegen waarvan het onderstaande deel uit maakte;

"Een dromerig, troostvol en licht mysterieus amalgaam van neoklassiek, trip hop, bluesrock, jazz, dub, pianomuziek en avant-garde. Je moet het daarbij ergens zoeken tussen Mark Lanegan, Tricky, Lamb, Woodkid, Flying Horseman, The The en Massive Attack ten tijde van Craig Armstrong. Het is een meesterlijk droomdebuut geworden, waarbij ze eigenlijk de belofte meteen al voorbij zijn.

Hierin stonden meer dan genoeg dingen die ik interessant vind dus direct geluisterd en voorlopig zeker 4 sterren waard, mogelijk stijgt dit nog.

Heb het hele album geluisterd. Complimenten voor de prachtige productie. Ik blijf problemen houden met de manier van zingen van de zanger, alhoewel het ook wel went, en de afwisseling met de zangeres voor variatie zorgt. Het is zeker kundig gedaan allemaal. Niet helemaal mijn cup of tea (toch door de zanger vooral) maar zeer zeker een debuutalbum waar ze trots op kunnen zijn.

tja de bandnaam is natuurlijk een nummer van meester Perry Blake's 2e album Perry Blake - Still Life (1999)
nou ben ik zo'n ongelofelijke fan van Perry blake dat ik zelfs een aftreksel als Driftwood leuk vind. Heerlijk dromerig, akoestische strijkers in combi met electronica werkt bij Driftwood eveneens goed. Ff lekker wegdromen in je tuinstoel in t zonnetje, mp3 speler, drankje erbij, ogen dicht en driftwood op je in laten werken!!
Wat is die Perry Blake toch ongelofelijk onderschat. Ooit wordt hij de nieuwe Nick Drake...de fransen weten 't allang nou wij nog
toevallig is blake's schitterende live album in Brussel opgenomen met compleet orkest.
probeer die is en je bent verkocht Perry Blake - Live at Cirque Royal, Nuits Botanique, Brussels (2001) driftwood staat erop

Een band die zichzelf vernoemt naar een b-kantje van a-ha (geen idee waar de spreker hierboven het over heeft) staat bij mij meteen al met 2-0 voor. Tel daar een fijne songstructuur (3-0) en fraaie instrumentatie (4-0) bij op en je hebt een wereldplaat.... Maar dan weet de zanger er bij mij meteen een serie eigen doelpunten in te punteren (4-5) om redenen die hierboven al veel beter zijn verwoord (toegevoegd; Tom Barman imiteren is geen goed idee). Maar dan komt het tweede volwaardige nummer met ineens een hemelse zangeres; het equivalent van een omhaal in de kruising (6-5)!!! Geweldig!!! Maar het contrast naar de zang in het volgende nummer is dan weer te groot, zodat deze plaat bij mij op een gelijkspel blijft steken... En ik realiseer me nu twee dingen; 1. hoe mooi zou een plaat zijn waarbij die ongetwijfeld goed bedoelende meneer minder zangpartijen voor zijn rekening gaat nemen en 2. ik ben weer toe aan een potje voetbal kijken van de plaatselijke FC!

Een pareltje uit België dit album. Prachtige melodieën, erg sfeervol aangekleed door strijkers en de subtiele zang die op mij nergens overkomt als 'gemaakt'. Een plaat om heerlijk op weg te dromen. Jammer is alleen dat de zangeres Patricia Vanneste niet wat vaker te horen is. Ook in de Oor stond een lovende recensie van dit album. En terecht.
4,5*

Stel je eens voor dat je een architect de mogelijkheid biedt om de songstructuur opnieuw te arrangeren volgens zijn eigen inzicht. Dat zijn bouwkundige denkwijze los gelaten wordt op een brokstuk muziek, welke gekneed wordt tot een eigen hoekige compositie. Hoe zou dat proces in zijn werk gaan, en wat zou het resultaat hiervan zijn?

Sam De Bock volgde zijn architectuurstudie in de Sint Lucas Hogeschool te Gent, waarbij de nadruk ligt op het kunstzinnige karakter. Midden in de nacht ervoer hij dat zijn ruimtelijke inzicht zich niet laat intomen tot het enkel gebruik maken van vaste materialen. Sfeer wordt tevens gecreëerd door de invulling van ruimtes, waarbij het muzikale klankenspel ook een overheersende rol kan spelen. Voorzichtig gaat hij met dit gegeven ergens in 2016 aan het werk, wat uiteindelijk resulteert in Driftwood.

Driftwood is ondertussen uitgegroeid tot een driemansproject, een visualisatie waarbij de ideeën van De Bock met hulp van Patricia Vanneste en Sam Pieter Janssens tot uitvoering worden gebracht. Patricia Vanneste heeft als violiste aan de basis gestaan van Balthazar, en mede door haar toedracht de band groot zien worden. Sam Pieter Janssens ontdekte zijn multitalent tijdens zijn klassieke gitaar en drum scholing en vulde deze door middel van zelfstudie aan met basgitaar en toetsen. Via het veelzijdige And Then Came Fall laat hij in de nawinter van 2018 van zich horen.

Only Fighters Left Behind is een spannend hoorspel welke zich laat ontkiemen vanuit de triphop. De eigenzinnige typerende Belgische aanpak voegt er tevens genoeg elementen van de vanuit daar altijd in ontwikkeling zijnde jazz gemeenschap doorheen. Dit resulteert in nachtelijke clubduisternis, gemarkeerd met tegendraadse zwaar pulserende ritmesectie in het gitzwarte Red Line Love. De neurotische bas ergert zich lichtelijk aan de schelle blikken percussie, en gooit er nukkig zijn lage noten doorheen. De zang van Sam De Bock zit op het randje ochtendhumeur, en heeft behoefte aan een flinke kop zwarte koffie, met heel veel suiker.

De ingehuurde strijkers van het Cordette Quartet mogen zich uitleven op het instrumentale Prologue. Met het opeisen van de lazy vocalen door Patricia Vanneste in The Raven, werpt ze er direct een diepe laag sensualiteit overheen. Voor de instrumentatie voelt dit aan als een ontspannen voortgang. De benauwende verstikkende deklaag wordt opgeschud tot een warme luchtige deken. Geschoolde klassieke achtergrond van Sam Pieter Janssens komt sterk tot ontwikkeling in het door hitsige percussie aangestuurde No Shadowplay. De coldwave die De Bock al fluisterend in zijn lyrics en voordracht stopt, worden wijselijk ondersteund door de moederlijke backings van Patricia Vanneste.

Bij het krachtige ingetogen Avalon beperkt De Bock zich tot het pianospel en mag Vanneste het verbaal alleen oplossen. Iets wat ze trouwens met gemak aankan. De triphop wordt eventjes verlaten om een kijkje te nemen bij de ambient structuur van het prachtige Lavaland, al loert ze goedkeurend toe als De Bock weer emotioneel geladen toeslaat. Framework laat verdwaalde klanken horen die Vanneste niet tot woorden weet om te buigen, maar waarmee de treurnis van het Cordette Quartet wel raad mee weet.

Ridge Fight gaat helemaal terug naar de opkomst van de Belgische scene van rond het begin van de jaren tachtig. Catchy gitaarrock met funky begeleiding. Driftwood weet dit gehaaid samen te laten smelten met de nog succesvollere tweede lichting die vanaf halverwege de jaren negentig tot bloei komt. Toch is het voornamelijk de souplesse in de herhalende zang van De Bock en Vanneste die het tot een song maakt. Tegendraadse roffels vormen de onregelmatige hartslag van het positief stemmige Lovers of a Different Kind, waarbij de zang overgaat in een meer commercieel geluid.

De jazzy trompetspeler wordt ontkooid in Whiplash, wat ontaard in een zwaar georkestreerde passage welke met de nodige middelen terug gedrongen wordt tot een overzichtelijk geheel. Sweet Messiah zoekt haar oorsprong in de psychedelische elektronische dreampop. Vervolgens wandelt deze verder in een speelveld vol met rustgevende soundscapes. Na een korte stilte word je verrast door het instrumentale slotakkoord. In perfectie sluit Only Fighters Left Behind het ademloos af. Beter kan je jezelf niet introduceren; prachtplaat!

Driftwood - Only Fighters Left Behind | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com