James Elkington - Ever-Roving Eye (2020)

James Elkington - Ever-Roving Eye ★★★★☆ - digitalekrant.volkskrant.nl
Naar aanleiding van een positieve recensie geef ik dit album een kans. Het wordt mijn eerste kennismaking met deze artiest.

Zo op het eerste gehoor, klinken de 3 singles heel herkenbaar, nog steeds die fijne gitaarspel vooraan in de mix.

Doet mij wat denken aan Mark Knopfler (solo), alleen die gaat volgens mij meer de Bluesy kant op en dat hoor ik niet zo bij James. Die lijkt meer een voorkeur voor de Spaanse / Latin invloeden te hebben, al is dat hier wel subtiel en niet zo sterk als bij Francis Goya.

Wat een wonderlijk album; dat zorgt er wel voor dat ik er voor ga zitten. Folk is de algemene noemer, maar daarnaast een wonderlijke mix van.....tja van alles eigenlijk. Zelfs zijn stem kleur wisselt voortdurend. Een ander opvallend element is zijn virtueuze gitaarspel. Ik moet nog erg wennen aan het album en de stijl, maar knap gemaakt is het zeker.

Zie op Discogs ook dat hij ook lid is/was van Robin Proper-Sheppard band Sophia, ook al zo'n interessante band.

Zijn vorige album werd op Discogs aangemerkt met Folk / Folk Rock / Avant-garde, dat gaat ook grotendeels op voor deze. Al vind ik dat deze meer gevarieerd is, bovendien meer energieker en ook meer 'up' klinkt dan Wintres Woma (2017).

Rendlesham Way is een heerlijke instrumental waarop James al zijn virtuoze talenten als gitarist kwijt kan.

De afsluiter Much Master doet weer denken aan Paul McCartney t.t.v. zijn eerste solo albums wanneer die zichzelf begeleid met enkel een akoestische gitaar.

Er staat geen zwak nummer tussen, met 10 nummers en 36 is het redelijk kort en dus voorbij voor je het in de gaten hebt. Een heel boeiend album die een bredere publiek verdient. Eens kijken of erwinz dit kan boeien.

Singles: Nowhere Time en Late Jim's Lament meer Latin Jazz, Western en Avant-garde invloeden.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: James Elkington - Ever-Roving Eye - dekrentenuitdepop.blogspot.com

James Elkington - Ever-Roving Eye
De Britse muzikant James Elkington heeft een album gemaakt dat je constant blijft verrassen en dat van folk en psychedelica naar steeds meer omliggende genres springt

Bij eerste beluistering van Ever-Roving Eye van James Elkington denk je direct te weten waar de van oorsprong Britse muzikant de mosterd haalt. Het album lijkt immers geworteld in de Britse folk uit de jaren 70, maar hoe vaker je naar de songs van James Elkington luistert, hoe meer hij er bij lijkt te slepen. Het zijn songs die prachtig zijn opgebouwd en volgestopt zijn met buitengewoon fraai gitaarwerk, maar het zijn ook songs die steeds diepere lagen prijsgeven en je langzaam maar zeker het bijzondere muzikale universum van de muzikant uit Chicago in slepen. Dit zou zomaar uit kunnen groeien tot jaarlijstjesmateriaal, dat is zeker.

Ever-Roving Eye is volgens Allmusic.com het vijfde album van James Elkington (en zijn tweede album alleen onder zijn eigen naam), maar het is mijn eerste kennismaking met de muziek van de uit Chicago opererende, maar in Engeland geboren muzikant, die in het verleden ook in een aantal bands speelde, waaronder The Zincs, waar ik wel vage herinneringen aan heb. Het is een kennismaking die naar veel meer smaakt, want Ever-Roving Eye is een bijzonder aangename verrassing.

James Elkington droeg de afgelopen jaren bij aan de muziek van flink wat muzikanten van naam en faam (variërend van de post-rock van Tortoise tot zijn held Richard Thompson), wat hem onder andere de aandacht van Wilco voorman Jeff Tweedy opleverde. Ever-Roving Eye werd opgenomen in de studio van Wilco in Chicago en is een album dat lijkt weggelopen uit een ver verleden.

Het is een album dat vaak past in het hokje van de 70s folk, maar ook invloeden uit de psychedelica, jazz en avant-garde uit deze periode hebben hun weg gevonden naar de muziek van James Elkington. Het is muziek waarin het vooral akoestische gitaarspel van de van oorsprong Britse muzikant een belangrijke rol speelt. Het is fingerpicking gitaarspel dat herinnert aan dat van folk legendes als Bert Jansch en John Fahey, al heeft James Elkington ook een duidelijk eigen geluid. Het is een geluid dat op Ever-Roving Eye verder wordt ingekleurd door een ritmesectie (met Jeff Tweedy’s zoon Spencer op drums) en bijdragen van houtblazers, strijkers en af en toe een vrouwenstem (van Tamara Lindeman, oftewel The Weather Station).

Luister naar Ever-Roving Eye en flarden Britse folk uit de jaren 70 duiken op. Niet alleen het gitaarspel van James Elkington roept herinneringen aan de Britse folk van een aantal decennia geleden, maar ook de stem van de Britse muzikant en de sfeer op het album doen wat folky aan. Toch is Ever-Roving Eye geen typisch folk album, want de muziek van James Elkington slaat steeds weer net wat andere richtingen in. In de meest psychedelische momenten sluit Ever-Roving Eye aan bij de jonge jaren van Pink Floyd of het solowerk van Syd Barrett, maar het album kan ook opschuiven richting jazz, hedendaagse Amerikaanse rootsmuziek, avant garde of postrock, al zijn de invloeden in dat geval wat subtieler dan de invloeden uit de folk of de psychedelica.

In eerste instantie was ik vooral onder de indruk van het gitaarspel op het album. Dit varieert van sfeervol tot onnavolgbaar en is altijd functioneel. Muziek als deze ontaard wel eens in doelloos gitaargepiel, maar hiervoor ben je bij James Elkington gelukkig aan het verkeerde adres.

De songs van James Elkington blijken al snel even indrukwekkend. Het zijn songs die voor een deel uitstekend gedijen in het bijzonder aangename lentezonnetje van het moment, maar het zijn ook songs die de fantasie maximaal prikkelen en die steeds dingen doen die je niet had verwacht. Wat voor de instrumentatie op het album geldt, geldt ook voor de zang van James Elkington, die steeds weer net wat anders lijkt te klinken en uiteindelijk geen moment goed in een hokje is te duwen.

Ever-Roving Eye is een folk album, maar het is ook een psychedelisch album en een album dat continu de grenzen opzoekt en hier en daar zelfs doet denken aan de late jaren van Talk Talk. Het klinkt allemaal bijzonder aangenaam, maar ondertussen graaft de muzikant uit Chicago dieper dan zijn soortgenoten en levert hij een album af dat zich bijzonder makkelijk weet te onderscheiden van die van de concurrentie. Erwin Zijleman

Bijzonder en strak album. Kan gitaar folk met aanvullende instrumenten altijd waarderen.

Mooi album, deze man kan een potje gitaarspelen. Zijn spel wordt voornamelijk beïnvloed door folk, en doet denken aan mannen als John Fahey en John Martyn, maar ik moet af en toe ook wel denken aan Jim O'Rourke (de zang en het wat psychedelische sfeertje dat over sommige numemrs hangt), waardoor het zeker geen eenzijdig plaatje is.

Een echte topper vind ik het evenwel niet, daarvoor weet Elkington net wat te weinig te bekoren. Maar een mooie ontdekking is het wel.

3,5 sterren