menu

Sophia - As We Make Our Way (2016)

Alternatieve titel: (Unknown Harbours)

mijn stem
3,94 (95)
95 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Motor

  1. Unknown Harbours (2:00)
  2. Resisting (4:36)
  3. The Drifter (5:14)
  4. Don't Ask (5:49)
  5. Blame (3:53)
  6. California (3:25)
  7. St. Tropez / the Hustle (3:25)
  8. You Say It's Alright (4:13)
  9. Baby, Hold On (6:03)
  10. It's Easy to Be Lonely (5:00)
totale tijdsduur: 43:38
zoeken in:
avatar van Guinness1980
4,5
Eindelijk komt dan het langverwachte nieuwe album uit!

avatar van erwinz
4,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sophia - We Make Our Way (Unknown Harbours) - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Precies zeven jaren zijn verstreken sinds de release van There Are No Goodbyes, dat lange tijd de zwanenzang van de cultband Sophia leek te worden.

De band rond Robin Proper-Sheppard, die aan het begin van de jaren 90 twee bijzondere platen maakte met The God Machine, maar na de dood van een medebandlid in 1995 Sophia begon, maakte tussen 1996 en 2009 een zestal bijzondere prachtplaten met een uniek geluid.

Het is een geluid dat gelukkig ook weer is te horen op het vrijwel uit het niets verschenen As We Make Our Way (Unknown Harbours).

Ook op deze nieuwe plaat maakt Sophia weer muziek die niet gemaakt lijkt voor het aankomende jaargetijde. As We Make Our Way (Unknown Harbours) klinkt over het algemeen donker en stemmig of donker en dreigend.

Dat laatste is het geval wanneer Robin Proper-Sheppard incidenteel kiest voor een wat steviger aangezet rockgeluid, waarin invloeden uit de post-rock en post-punk domineren, maar Sophia maakt ook dit keer vooral muziek die als sadcore kan worden omschreven, al is het zeker geen 13 in een dozijn sadcore. Het is een wonderlijke mix die van de vorige platen van Sophia bijzondere platen maakte en ook de nieuwe plaat van de band is er weer een.

De plaat opent met klassiek aandoende pianoklanken, die vervolgens in de tweede track worden afgewisseld met ontsporende gitaren alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Hierna volgen vooral de sfeervolle en stemmige songs met een mix van akoestische instrumenten en elektrische gitaren zoals we die van Sophia kennen, maar ook voor een elektronische popsong draait de band rond Robin Proper-Sheppard haar hand niet om.

De meeste bands zou ik bij een dermate grote verscheidenheid beschuldigen van het van de hak op de tak springen, maar bij Sophia vallen de meeste uiteenlopende invloeden gemakkelijk op hun plaats.

As We Make Our Way (Unknown Harbours) is net als al zijn voorgangers een plaat vol donkere schoonheid. Sophia maakt op zich redelijk toegankelijke popsongs vol goede ideeën en hult ze vervolgens in donkere wolken, waardoor de impact enorm is. Het zijn wolken die je de ene keer mee terugvoeren naar de jaren 70, maar de andere keer aansluiten bij de dromerige maar ook donkere popmuziek uit de jaren 90.

Ik heb de afgelopen jaren niet veel aan Sophia gedacht of de platen van de band uit de kast getrokken, maar wat ben ik blij dat As We Make Our Way (Unknown Harbours) er is. Platen van Sophia blijken niet alleen vaten vol tegenstrijdigheden, maar ook vaten met een dubbele bodem waaronder heel veel moois is verstopt. Ook de nieuwe plaat van de band is er nu al een om te koesteren en dat gaat nog heel lang zo blijven. Zeven jaar als het moet. Erwin Zijleman

avatar van Elbow
4,0
Begonnen met het beluisteren van één van mijn all time favourtie artiesten! Robin Proper-Sheppard heeft zowel met The God machine als met Sophia prachtige dingen uitgebracht.

Hij kan als geen ander perfect emotie over liefde, verlies, spijt en verlangen overbrengen in prachtige donkere dromerige pop rock muziek! Een stukje van het leven zomaar in je platenkast. 'Resisting' is alvast een machtig nummer!

avatar van Elbow
4,0
erwinz schreef:
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sophia - We Make Our Way (Unknown Harbours) - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Precies zeven jaren zijn verstreken sinds de release van There Are No Goodbyes, dat lange tijd de zwanenzang van de cultband Sophia leek te worden.

De band rond Robin Proper-Sheppard, die aan het begin van de jaren 90 twee bijzondere platen maakte met The God Machine, maar na de dood van een medebandlid in 1995 Sophia begon, maakte tussen 1996 en 2009 een zestal bijzondere prachtplaten met een uniek geluid.

Het is een geluid dat gelukkig ook weer is te horen op het vrijwel uit het niets verschenen As We Make Our Way (Unknown Harbours).

Ook op deze nieuwe plaat maakt Sophia weer muziek die niet gemaakt lijkt voor het aankomende jaargetijde. As We Make Our Way (Unknown Harbours) klinkt over het algemeen donker en stemmig of donker en dreigend.

Dat laatste is het geval wanneer Robin Proper-Sheppard incidenteel kiest voor een wat steviger aangezet rockgeluid, waarin invloeden uit de post-rock en post-punk domineren, maar Sophia maakt ook dit keer vooral muziek die als sadcore kan worden omschreven, al is het zeker geen 13 in een dozijn sadcore. Het is een wonderlijke mix die van de vorige platen van Sophia bijzondere platen maakte en ook de nieuwe plaat van de band is er weer een.

De plaat opent met klassiek aandoende pianoklanken, die vervolgens in de tweede track worden afgewisseld met ontsporende gitaren alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Hierna volgen vooral de sfeervolle en stemmige songs met een mix van akoestische instrumenten en elektrische gitaren zoals we die van Sophia kennen, maar ook voor een elektronische popsong draait de band rond Robin Proper-Sheppard haar hand niet om.

De meeste bands zou ik bij een dermate grote verscheidenheid beschuldigen van het van de hak op de tak springen, maar bij Sophia vallen de meeste uiteenlopende invloeden gemakkelijk op hun plaats.

As We Make Our Way (Unknown Harbours) is net als al zijn voorgangers een plaat vol donkere schoonheid. Sophia maakt op zich redelijk toegankelijke popsongs vol goede ideeën en hult ze vervolgens in donkere wolken, waardoor de impact enorm is. Het zijn wolken die je de ene keer mee terugvoeren naar de jaren 70, maar de andere keer aansluiten bij de dromerige maar ook donkere popmuziek uit de jaren 90.

Ik heb de afgelopen jaren niet veel aan Sophia gedacht of de platen van de band uit de kast getrokken, maar wat ben ik blij dat As We Make Our Way (Unknown Harbours) er is. Platen van Sophia blijken niet alleen vaten vol tegenstrijdigheden, maar ook vaten met een dubbele bodem waaronder heel veel moois is verstopt. Ook de nieuwe plaat van de band is er nu al een om te koesteren en dat gaat nog heel lang zo blijven. Zeven jaar als het moet. Erwin Zijleman


Prachtige recensie Erwinz! Thanks!

avatar van Slowgaze
4,0
Oh my gawd een nieuwe Sophia. En hij is al uit. Shit, hier moet ik snel achteraan.

avatar van feebl
5,0
Ho, dit moet ik checken, vorige plaat is een van m'n favorieten. Mooie review Erwin!

avatar van WoNa
4,5
Verpletterd door de schoonheid van Sophia, een band die ik volkomen uit het oog en oor was verloren. In mijn collectie staat een cd, 'People Are Like Seasons', een plaat die ik bijzonder en soms mooi vond, maar niet alles omvattend. Alles wijst er op dat As We Make Our Own Way dat is. De eerste luisterbeurten overtuigden direct.

De, in mijn gedachten want lang niet beluisterd, doom en gloom van "People Are Like Seasons', stond voor mij de echte omarming in de weg. Niet hier. Robin Proper-Sheppard weet met lichte toetsen de zon te laten schijnen op een niet persé mooi landschap en zo de magie ervan naar voren te halen. De dynamiek van de plaat als geheel en binnen in de nummers is werkelijk prachtig.

As We Make Our Own Way staat genoteerd voor de jaarlijstjes en wordt zeker mijn eerst volgende vinyl aanschaf. Echt zo'n plaat om op de late avond intensief naar te luisteren voor het slapen gaan. De wisseling van stemmingen op de plaat zijn prachtig en een opmaat naar een groots, zacht einde.

Na zeven lange jaren, voor mij twaalf, is Sophia terug. En hoe!

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

avatar van tumkie
5,0
7 jaar moeten wachten op een nieuwe Sophia maar "As We Make Our Way" lost de verwachtingen wat mij betreft volledig in. Gevarieerd album met de o zo typische klanken van Sophia.
De volle 5 voor mij.

avatar van freakey
De eerste plaat van Sophia die ik over ga slaan, de houding van zanger/voorman Robin Proper Sheppard tijdens het optreden in Effenaar jaren geleden vond ik zo'n debacle dat ik nooit meer van een plaat van Sophia kan genieten... ook sinds nooit meer beluisterd... en ik heb ze allemaal...

avatar van feebl
5,0
freakey schreef:
De eerste plaat van Sophia die ik over ga slaan, de houding van zanger/voorman Robin Proper Sheppard tijdens het optreden in Effenaar jaren geleden vond ik zo'n debacle dat ik nooit meer van een plaat van Sophia kan genieten... ook sinds nooit meer beluisterd... en ik heb ze allemaal...


Want?

avatar van freakey
feebl schreef:
(quote)


Want?

lees onderstaand:
Sophia sterft een vroege dood in de Effenaar - 3voor12 - 3voor12.vpro.nl

(ik had geen idee dat het al weer zo lang geleden was trouwens...)

avatar van Outlaw104
Zet je er na al die jaren overheen man, was toch niet tegen jou als persoon gericht.
De muziek is veel te mooi om links te laten liggen, vanwege zo'n "akkefietje".

Resisting tot nu toe het prijsnummer.

avatar van WesleyX16
5,0
... en niet te vergeten St. Tropez/The Hustle, The Drifter, You Say It's Alright en It's Easy to Be Lonely... Ja dit is echt het wachten waard.

Resisting heeft eigenlijk een Shoegaze sound in zich. Maar dat is mijn waarneming....

avatar van Elbow
4,0
freakey schreef:
De eerste plaat van Sophia die ik over ga slaan, de houding van zanger/voorman Robin Proper Sheppard tijdens het optreden in Effenaar jaren geleden vond ik zo'n debacle dat ik nooit meer van een plaat van Sophia kan genieten... ook sinds nooit meer beluisterd... en ik heb ze allemaal...

Voor een optreden uit 2007? En dan heb je toch nog het album uit 2009 'there are no goodbyes' gekocht Een mens kan al eens een slechte avond hebben hé... Ik heb Sophia al 5 keer gezien en telkens was het voor mij een hartverwarmend concert vol emotie en zoveel pracht. Met België en Brussel (heeft daar enkele jaren gewoond) heeft hij natuurlijk wel een speciale band!

avatar van freakey
Elbow schreef:
(quote)

Voor een optreden uit 2007? En dan heb je toch nog het album uit 2009 'there are no goodbyes' gekocht Een mens kan al eens een slechte avond hebben hé... Ik heb Sophia al 5 keer gezien en telkens was het voor mij een hartverwarmend concert vol emotie en zoveel pracht. Met België en Brussel (heeft daar enkele jaren gewoond) heeft hij natuurlijk wel een speciale band!

There Are No Goodbyes heb ik inderdaad ook niet, die zag ik over het hoofd toen ik zei dat ik alles in kast had van Sophia...

avatar van WesleyX16
5,0
Die vorige vond ik eigenlijk een minder goed album van Sophia. Maar deze is weer helemaal top.

freakey Jammer dat zo'n ervaring alles bederft. En ik heb wel vaker meegemaakt dat een muzikant zich zo laat kennen. Ik heb mij af-en-toe behoorlijk kunnen irriteren aan het gedrag. Maar niet zo erg dat ik niks meer van die band of artiest wilde horen.

avatar van tumkie
5,0
freakey
Ik had op het moment dat ik "There Are No Goodbyes" kocht last van een ingegroeide teennagel.
Maakt dit dan een slecht album?

avatar van Leeds
5,0
Ik stond wat twijfelachtig tegenover deze nieuweling van de heer Sheppard. Maar ik zie hier toch wat positieve zaken staan. Deze toch maar es gaan opzoeken.

avatar van freakey
tumkie schreef:
freakey
Ik had op het moment dat ik "There Are No Goodbyes" kocht last van een ingegroeide teennagel.
Maakt dit dan een slecht album?

Nee.
Ik zeg niet dat dit een slecht album is, ik ga het niet aanschaffen/checken.

avatar van Leeds
5,0
freakey schreef:
(quote)

Nee.
Ik zeg niet dat dit een slecht album is, ik ga het niet aanschaffen/checken.


Vooroordelen?

avatar van shakespeare
4,0
Het is lastig om je te binden aan iemand die alleen maar druilerige buien over je heenstort. In dat licht bezien kan een gat van 7 jaar bevrijdend werken. Als de albums van the God Machine je destijds bij de lurven hadden dan zat het dna van Robin Proper-Sheppard vanaf dat moment in je poriën. Daar kwam je niet zomaar vanaf. Je snakte naar donkere melancholieke songs. Sophia bracht ze met de regelmaat van de klok op een presenteerblaadje. Voor even was de honger dan gestild. Maar na verloop van tijd wilde je meer meer meer van die prachtige ellende.

The 7 years itch is er niets bij vergeleken maar nu is er dan een nieuw album waar ik een beetje onwennig en afgekickt aan ruik. Het dna was er beetje uitgesleten bij mij. Moet ik mij nu gaan wagen aan deze voormalige verslaving? Mij weer laven aan wonderschone melodieën met een zwaarmoedige tint?

Doch voor ik het weet mompel ik mee dat de zon in Californië ook niet alles is en dat er iets in het licht zit dat ons laat denken dat we onze problemen slechts voor ons uit schuiven maar dat we uiteindelijk allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Wat dat schuitje ook moge zijn. En dat alles ook nog eens in een verraderlijk zonnig arrangement, That's me in the corner...that's me in the spotlight... u kent dat wel.

Tja, hij is weer terug en ik tuin er met open ogen weer in. 7 jaar onthouding blijkt toch veel te weinig om van die verslaving af te komen.

avatar van Stuart Bell
3,5
shakespeare schreef:
Het is lastig om je te binden aan iemand die alleen maar druilerige buien over je heenstort.


Wat een rare stelling. Hoezo is dat lastig? Kan je je alleen binden aan lachebekjes? Sommige artiesten zijn altijd zwaarmoedig en als ze dat goed verwoorden (Bonnie Prince Billy, Smog, Tindersticks, The National, Songs:Ohia, etc) is het vrij simpel om je te binden. Omdat het iets dieps raakt. Dat lukt Sophia ook vaak. Wat mij betreft het best op People Are Like Seasons. Op As We Make Our Way gaat het regelmatig goed (The Drifter!) maar ik had net iets meer gehoopt.

avatar van SirNoodle
3,5
mooi album, het drieluik Don't Ask / Blame / California vind ik het mooiste deel van het album. En af en toe moest ik denken aan The Triffids, stemgeluid van de zanger lijkt me ook wat 'lichter' geworden dan op vorige albums. Ik hou er wel van dat de druillerige buien af en toe een regenboog hebben, waardoor je toch weet dat er ergens zonlicht ook is.

avatar van starsailor
3,5
Wat een ijzersterke plaat weer. Moet wel toegeven dat, hoe mooi ze ook zijn, ik echt in de stemming moet zijn voor de rustige nummers met alleen akoestisch gitaarwerk.
Nummers als Resisting, Blame, You Say it's Alright en It's Easy to be Lonely zijn echt fenomenaal!

4,0
Wat een verdomd mooie plaat is dit, kreeg er zelfs een traantje in de ogen van.

avatar van WesleyX16
5,0
Ik krijg hier net als de 3 eerste albums een heel onbestendig gevoel. Je laat je helemaal voeren in de stemming van de plaat. Resisting, You Say It's Alright en It's Easy To Be Lonely. Echt helemaal geweldig. Dit is Sophia op zijn best.

avatar van CWTAB
5,0
De integrale live uitvoering die op As We Make Our Way (The Live Recordings) staat (samen met nog 15 andere nummers) is zelf nog een tikkeltje beter, de weemoed snijdt nog iets dieper....

Royalengineer
Deze vaak gedraaid/beluisterd in 2016 - was hem n beetje uit het oog verloren, maar vond en vind 'm niettemin behoren tot de beste albums van 2016. (Wisselde dit album af met Under the Same Sky van Sleeping Pulse, een album uit 2014; maar As We Make Our Own Way won het!)

Ik kan hier nog eens gaan uitweiden over de muziekstijl, maar dat hebben andere MuMe-gebruikers al gedaan, en ik kan me daarbij aansluiten. Echt een topalbum in het genre, dus goed!

Ben nu de live-registratie aan het beluisteren uit 2017 via Spotify. Klinkt ook heel goed.

avatar van E-Clect-Eddy
4,5
Royalengineer vorig jaar waren ze live in de Melkweg en dat was goed genieten.

Toevallig deze van de week nog een paar keer beluisterd

Gast
geplaatst: vandaag om 00:27 uur

geplaatst: vandaag om 00:27 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.