Daniël Lohues - Sowieso (2020)

Als verstokt fan van Daniël Lohues is bijna twee jaar wachten op een nieuw album van hem erg lang. Vorig jaar werd weliswaar de stilte verbroken met het lekkere tussendoortje Elektrisch Live, maar ik hoor hem toch het liefste nieuwe liedjes zingen. Zijn albums zijn voor mij een soort muzikale dagboeken over wat er speelt in het leven van Daniël.

Op zijn intussen twaalfde album Sowieso blijken er de afgelopen twee jaar nogal wat verschillende gevoelens en gedachtes in hem omgegaan te zijn. Het is een muzikaal gevarieerd album geworden om die stemmingen zo goed mogelijk te kanaliseren.

Zo werd het album voorafgegaan door de vrolijke single Niks Mooiers As Dat, waarin Daniël een aantal mooie herinneringen koestert. Grappig trouwens dat Daniël als bewoner van de Nederlands-Duitse grensstreek altijd bij vergelijkingen consequent “als” gebruikt in plaats van “dan”.

In de opener Mag ’T Toch Wel Hopen wordt op geweldige wijze naar een climax toegewerkt met hoofdrollen voor het toetsenwerk en het heerlijke saxofoonspel van Jan Kooper. Catchy en stevig is Dansen in de Modder met wederom schitterend toetsenspel. Ingetogen en nostalgisch is het kippenvel bezorgende Van ’N Rivier, met een refrein wat meteen blijft hangen.

Het klein gehouden Duusternis waarop Daniël alleen begeleid wordt op piano en mondharmonica, had niet misstaan op Allennig II. Gezegend met een ronduit prachtig refrein is het uitnodigende Gao'j Met?. De begeleiding tilt het nummer verder naar een nog hoger niveau.

Subtiel en klein gehouden is Ie Maggen Hier Altied Henkommen, alleen zang, akoestische gitaar en spaarzame mondharmonica. Hier klinkt Daniël op zijn gelukkigst. Het tegenovergestelde geldt helaas voor de wanhopige pianoballade Wat Doen We Nou. De simpele, maar indringende tekst komt bij mij keihard binnen.

Gelukkig wordt het gevolgd door het berustende Over Joe, wat opgefleurd wordt door het stemmige cellospel van Fleur Dikken. Deze oorwurm duikt trouwens op de meest onverwachte momenten in mijn bovenkamer op. Fleur Dikken is ook te horen in het walsje Van de Liefde op zingende zaag, wat voor een speciaal, wat vervreemdend effect zorgt.

Gitzwart is de tekst van Hart an Flarden, wat daarom in een geweldig bluesnummer is omgetoverd. Het nummer bevalt me zo goed, dat ik me laat verlangen naar een bluesalbum van Lohues & The Louisiana Blues Club. Gelukkig wordt hierna afgesloten met het muzikaal opgewekte Zij Hef Niks, zij het dat tekst minder vrolijk is.

Net als voorganger Vlier werd Sowieso opgenomen in de Exalto Studios in Haarlem. Hij wordt weer bijgestaan door uitstekende musici als Bernard Gepken (gitaren, banjo), Ferry Lagendijk (toetsen), Bram Hakkens (drums, percussie) en Reyer Zwart (bas).

Het gevarieerde Sowieso wordt door mij nu al toegevoegd aan mijn rijtje van zijn favoriete albums Allennig II, Hout Moet, Gunder, Ericana en AOSEM. Helaas wordt het album niet zoals gewoonlijk gevolgd door een uitgebreide toer. Vanwege gezondheidsredenen moet hij hiervan afzien. Gelukkig is hij al weer aan de beterende hand, getuige zijn column “Kijken” in Dagblad van het Noorden van afgelopen zaterdag. Fijn dat ik met een enthousiaste recensie hem een extra hart onder de riem kan steken, Niks Mooiers As Dat.

Zéér sterk Lohuesalbum, misschien wel zijn beste. Best zwaard op de hand, melancholisch en vol van twijfels, vergane liefde en onzekerheden, maar met genoeg tempo om te voorkomen dat het een somber geheel wordt. Sterke bluesy arrangementen en zoals altijd genoeg spitsvondigheid wat de teksten betreft. Ik ben gewend dat Lohuesalbums in de regel een paar goede songs bevatten, één nummer dat erbovenuit steekt en een aantal niet per se slechte maar toch niet al te interessante nummers. Dat gaat nu dus niet op, behalve dat er wel weer één nummer enorm binnenkomt en daarmee de rest doet verbleken: Ie maggen hier altied henkommen.