The Clash - Combat Rock (1982)

Laat dan net juist deze raaf het volgende stukje schrijven.


Wat betreft The Clash ben ik best wel een laatbloeier.
Mijn echte kennismaking was in 1991 met de Levi’s reclame.
Should I Stay Or Should I Go.
Voorzichtig mijn eerste pogo op gewaagd.
Met goed resultaat; hoofdpijn en een dikke lip.
Best logisch dat mijn The Clash aankoop Combat Rock zou zijn.
Terwijl dit album regelmatig werd af gedaan als sell-out, doe je het daarmee toch echt tekort.
Wel is duidelijk dat Mick Jones zich al op Big Audio Dynamite aan het richten was.
Om met E = Mc² gelijk een klein hitsucces te scoren.
Overpowered By Funk is al een klein voorprogramma op B.A.D.

Know Your Rights laat gelijk een puntige Joe Strummer horen.
We hebben nog steeds het recht om te zeggen wat we willen.
Punk is dan misschien wel dood; ze staan er nog steeds.
Duidelijk statement.
Het hoogtepunt Straight To Hell zal ik altijd blijven linken aan MIA’s Paper Planes.
Gelukkig is het op een waardige manier gebruikt.
Met zijn opgestroopte bloes en knellende spierballen heeft Strummer wat weg van een Britse Bruce Springsteen.
Dus voor mij was de verrassing niet zo groot dat deze London Calling met regelmaat live als eerbetoon vertolkt

Ghetto Defendant heeft een pakkend melodietje, wat mij helaas te vaak aan Sesamstraat doet denken.
Ik verwacht elk moment een duet van Joe Strummer met Pino de blauwe vogel.
Rock the Casbah werd ooit op MTV gedraaid tijdens zo'n uitzending met allemaal van die overdreven dansende gasten in zwembroek en te kleine bikini's.
Hierdoor heeft het nummer bij mij wel aan kracht verloren.

Vervolgens me meer in deze band verdiept.
En ondanks dat nummers als The Guns Of Brixton, London Calling en White Riot van hogere kwaliteit zijn, zal ik sneller Combat Rock afspelen.
Het ligt net wat beter in het gehoor.
Al berijp ik afsluiter Death Of A Star niet helemaal.
Dus vaak heeft mijn albumversie geen 12 maar 11 nummers.