menu

Nick Mason's Saucerful of Secrets - Live at the Roundhouse (2020)

mijn stem
4,19 (31)
31 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Sony

  1. Interstellar Overdrive (5:49)
  2. Astronomy Domine (4:11)
  3. Lucifer Sam (3:12)
  4. Fearless (5:02)
  5. Obscured by Clouds (4:27)
  6. When You're In (1:55)
  7. Remember a Day (3:32)
  8. Arnold Layne (3:15)
  9. Vegetable Man (2:27)
  10. If (1:55)
  11. Atom Heart Mother (7:14)
  12. If [Reprise] (1:52)
  13. The Nile Song (3:37)
  14. Green Is the Colour (4:07)
  15. Let There Be More Light (3:37)
  16. Childhood End (3:33)
  17. Set the Controls for the Heart of the Sun (12:21)
  18. See Emily Play (3:03)
  19. Bike (2:23)
  20. One of These Days (5:57)
  21. A Saucerful of Secrets (9:17)
  22. Point Me at the Sky (3:12)
totale tijdsduur: 1:35:58
zoeken in:
geplaatst:
Kijk er best wel naar uit...
Live beelden via youtube : kopenhagen/new york waren Geweldig....
Roundhouse London?....stond er ooit in de rij voor you know Who..
Dutchmob ..06:00...we waren als eerste..rond 09:00 de dranghekken...all on a Dvd..

avatar van Poles Apart
geplaatst:
Zou Mason en kornuiten gaan zien op 1 mei in York, nu verplaatst naar oktober, ik hoop dat het tegen die tijd wel door kan gaan. Tot dan: dit album maar eens beluisteren. Lovende kritieken overal en het plezier spat er van af.

avatar van NoMind
4,0
Fijn dat het pré Dark Side Of The Moon eens door Nick Mason wordt belicht. Hoewel veel Pink Floyd liefhebbers die ik ken vooral de Syd Barret tijd liever vergeten, vind ik deze periode zeker de moeite van het luisteren waard. En Meddle ook natuurlijk

avatar van Kos
Kos
Ziet er inderdaad wel leuk uit. Originele bezetting ook wel.

avatar van Stalin
Grappig...

Zowel van Roger Waters als van Nick Mason dit jaar een live album waarbij ik op moment van de opnames aanwezig was.

Op 4 mei 2019 stond ik namelijk in het Roundhouse voor het optreden van het enigste bandlid wat op alle PF albums te horen is, namelijk Nick Mason en zijn onafscheidelijke bureaustoel.

Was een mooie ervaring, zeker omdat Nick er voor koos om enkel het niet commercieel succesvolle materiaal van voor DSOTM te spelen.
Behalve dan One Of These Days, die zowel Nick, Roger en David recentelijk live speelden.

Niet dat ik dat ouwe materiaal allemaal geweldig pleeg te vinden, maar ik heb zeker een zwak voor Atom Heart Mother, Meddle (Fearless blijft schitterend) en Obscured By Clouds.

Al met al een mooie ervaring, zeker als je je beseft dat de band die dit soort rare muziek maakte, in een paar jaar uitgroeide tot 1 van de meest succesvolle acts ooit.
Door Nick zijn originele initiatief realiseer je je weer dat de geschiedenis van deze band niet begon met DSOTM.

Ook mooi om het allemaal te aanschouwen in een wat kleinschalige setting, dit als mooie balans van de megalomane voorstellingen van dhr Waters en in iets mindere mate Gilmour.
Het is allemaal wat losser gespeeld, met meer ruimte voor improvisatie en niet afhankelijk van click tracks vanwege videoschermen en lichteffecten.

Tussend de nummers door lulde Nick de boel wat aan elkaar op zijn droogkomische manier.
Een heerlijk nostalgisch avondje en een stap terug in de tijd naar de beginjaren van mijn meest geliefde band ooit.

edit: zit ik net op de jijbuis naar Fearless te loeren, spot ik mezelf in het publiek

avatar van Savant
4,5
Toch stiekem wel een geweldig goed gespeelde set die de soms anachronistisch aandoende studionummers op prachtige wijze naar het heden tilt. Mijn waardering van de vroege Floyd ging er flink mee omhoog!

avatar van bikkel2
4,5
Mooi voor Mason. Het begon er toch op te lijken dat hij niet meer de kans zou krijgen om live nog wat te gaan doen in een Pink Floyd setting. Gilmour en Waters hebben immers hun eigen musici.
Wat ik er van gehoord heb is heel okay. De prille Floydsongs worden uitstekend neergezet en ik begin op één of andere manier steeds meer te houden van de psychedelische periode van de groep.
Tuurlijk is het debuut fantastisch, maar ook bepaalde songs van de follow ups doen het prima hier.
Meddle was altijd al fantastisch dus Fearless en One Of These Days zijn van harte welkom. Zelfs Atom Heart Mother is in deze uitvoering goed te doen. Een uitgekleede versie en zonder orkest uiteraard.
Hoop als alle corona shit achter ons ligt, Nick en band nog eens te kunnen aanschouwen.

avatar van Rogyros
4,0
Ik ben benieuwd naar dit plaatje. Ontzettend leuk project van Nick Mason. Ook leuk dat Guy Pratt meedoet als ervaren live muzikant van Pink Floyd na Waters.

Eigenlijk jammer dat Jon Carin als nog ervarener kracht van de live shows van Pink Floyd niet meedoet. Dat zou het feest helemaal compleet maken!

avatar van Timk
4,5
Wauw ... was de eerste gedachte dat ik deze op de gok ging luisteren.

Mijn PF Story begon in 1994/1995 met Pulse & Division en breide zich een aantal jaar daarna uit met (de standaard drie) Wall, Wish & Dark side. Zo volgde Live werk van Gilmour & Waters op Blu ray zoals o.a. Gilmour Royal Albert hall 2007 & Waters The Wall 2014.

Twee jaar geleden kwam door de live shows van Waters in de Ziggo (ik was daar ook) het voor mij onverwachte meesterwerk Animals naar voren.

Tuurlijk kon ik ook wel een aantal van de (echt) oude nummers van PF zoals Astronomy (een van mijn favoriete PF) See Emily play & Arnold Layne, en de nodige cover versies van o.a. Fish & Ray Wilson. Maar had me voor de rest nooit verder echt verdiept in de eerste vijf van PF.

Door deze geweldige live registratie van Mason, ben ik er in ieder geval achter dat er nog heel wat leuks van PF te ontdekken is voor mij. Ik kan in ieder geval deze (ondertussen aangeschafte cd/dvd set) niet anders dan een 4,5 geven voor nu.

avatar van bikkel2
4,5
Terwijl alle pijlen gericht zijn op Roger Waters zijn concertfilm Us And Them, vind ik toch dat good old Nick Mason en zijn band de show steelt met deze puike registratie.
De drummer werd overgehaald om weer eens de bühne op te gaan met Pink Floyd materiaal uit de 60's en 70's, maar dan voor Dark Side Of The Moon.
Materiaal die bij ex collega's Gilmour en Waters hooguit mondjesmaat of helemaal niet meer in de setlist voor komen.
Gary Kemp een enorme Floydfan naar eigen zeggen en ex Spandau Ballet gitarist en chief componist, is wel de grootste verrassing en opvallendste verschijning in Mason's band.
Hij zingt het meeste weg en de man bezit ook best een geschikte zangstem voor het voornamelijke psychedelische werk.
Guy Pratt is uiteraard een oude bekende voor Nick. De feitelijke opvolger van Waters in de band, zonder ooit een officieus bandlid te zijn geweest.
Een prettige registratie met heel authentieke sounds , maar nooit oubollig of gedateerd.
Tuurlijk hoor je dat de composities lang geleden geschreven en bedacht zijn, maar nog opmerkelijk fris klinken.
Geen songs die onder druk van een platenlabel zo geschreven zijn. Met een zekere artistieke vrijheid geschreven en zo is het met Pink Floyd altijd geweest.
En de oude Mason zelf dan? Als een vis in het water. Een man met veel humor en waarschijnlijk een feest om mee te werken.
Zijn drumwerk is nog altijd zeer degelijk en strak. Geen poespas, maar een drummer die de songs laat vloeien en ademen. Geen virtuoos ( hij zal de laatste zijn die dat zal beweren), maar voor dit materiaal uitermate functioneel.
Maar wat een prima geheel en verrassende setlist. Heerlijk die prille nummers waar ik ineens veel meer waardering voor heb gekregen.
Er staat hier een heerlijk bandje te spelen, echte liefhebbers en wat top voor Nick dat hij nog lekker kan vlammen.

Geweldige registratie van echte liefhebbers. Het spelplezier hoor je heel duidelijk.

avatar van Jonestown
Daar waar Waters en Gilmour geheel in PF-stijl groots uitpakken met forse bezettingen en overdadig visueel spektakel kiest Mason voor een sobere setting in een intiemere omgeving. Zoals hierboven al aangegeven wordt het pré-Meddle materiaal maar mondjesmaat of zelfs nooit door Waters en Gilmour gespeeld, dus daarom alleen al een verademing om eens geen nummers van de post-Meddle periode te horen. 60's psych revisited en de impact is nog steeds erg groot. De nadruk ligt bij dit puike album dus vooral op de muziek en minder op de gimmicks. Ook de band bestaat uit allerlei oudgedienden uit bands als The Orb, The Blockheads (van Ian Dury) en Spandau Ballet (Gary Kemp). Meest complete versie is natuurlijk de CD-DVD versie, waarbij het jammer is dat er geen CD-BRD versie van dit concert is verschenen. Maar dat is dan ook het enige minpunt van deze onverwacht sterke release, die als serieus tegenwicht kan dienen tegen Waters' Us + Them, dat ook onlangs verscheen.

avatar van fatima
Het eerste PF-album sinds Relics waar ik weer een beetje van kan genieten. Wat een verrassing....!

avatar van Bobbejaantje
5,0
Wat een plaat. Genoten van begin tot eind. Een prachtige mix van vakmanschap en liefde voor de originele muziek die weer tot leven komt. Wat een man die Nick Mason, de derde leeftijd lijkt niet te gelden voor deze generatie muzikanten, en wij kunnen ervan meegenieten. Ik kan geen hoogtepunten in deze plaat aanduiden want vind het allemaal top. Al doet het mij extra plezier dat de Syd Barrett classics hier alle eer worden aangedaan. Top gespeeld en uiteraard productioneel ook top.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:37 uur

geplaatst: vandaag om 02:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.