Jason Isbell and The 400 Unit - Reunions (2020)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jason Isbell & The 400 Unit - Reunions - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Jason Isbell & The 400 Unit - Reunions
Het is een tijdje stil geweest rond Jason Isbell, maar met Reunions laat de Amerikaanse muzikant horen dat hij nog altijd behoort tot de smaakmakers binnen de Amerikaans rootsmuziek (en daarbuiten)

Jason Isbell heeft inmiddels een mooi stapeltje albums op zijn naam staan en kan concluderen dat zijn carrière-switch van 2007 goed heeft uitgepakt. Op Reunions werkt de Amerikaanse muzikant met zijn vertrouwde band The 400 Unit en wederom met Nashville’s meest gevraagde producer Dave Cobb en beiden hebben vakwerk afgeleverd. Dat geldt ook weer voor Jason Isbell zelf, die een serie geweldige songs heeft gepend. De voorganger van Reunions vond ik net wat minder dan de andere albums van Jason Isbell, maar met zijn nieuwe album laat de Amerikaanse muzikant weer horen dat hij behoort tot de besten in de genres waarin hij opereert.

Jason Isbell zette in 2007 een onzekere stap toen hij de succesvolle Amerikaanse Southern rockband Drive-By Truckers verliet en zijn eigen weg ging. De solocarrière van de muzikant uit Nashville (oorspronkelijk Green Hill, Alabama) is echter zeer succesvol gebleken en gaat nog altijd minstens gelijk op met die van de band die hij dertien jaar geleden achter zich liet.

Het is voor muziekliefhebbers een win-win situatie, want een paar maanden na het prachtige laatste album van Drive-By Truckers is ook Jason Isbell terug met een nieuw album. Het is een album waar we relatief lang op hebben moeten wachten, want Reunions is de opvolger van het in 2017 verschenen The Nashville Sound.

Op de cover van The Nashville Sound prijkte voor het eerst in jaren weer de naam van de band van Jason Isbell, The 400 Unit, en deze naam staat ook op de cover van het nieuwe album. Reunions ligt sowieso in het verlengde van het vorige album, dat ik overigens net wat minder goed vond dan met name Southeastern uit 2013, maar dat wel liet horen dat Jason Isbell behoort tot de beste songwriters van het moment. Dat hoor je ook weer op Reunions, dat me overigens weer beter bevalt dan The Nashville Sound en niet onder doet voor de beste albums van de Amerikaanse muzikant.

Jason Isbell werkt op Reunions niet alleen opnieuw met zijn band The 400 Unit, maar heeft ook dit keer een beroep gedaan op topproducer Dave Cobb, die ook Reunions weer prachtig heeft ingekleurd. De muziek van Jason Isbell wordt nog altijd vooral in het hokje Amerikaanse rootsmuziek geduwd, maar het nieuwe album van de Amerikaanse muzikant beweegt zich zeker niet uitsluitend binnen de kaders van het genre en maakt ook op Reunions weer muziek die zeker niet alleen door liefhebbers van rootsmuziek gewaardeerd zal worden.

Producer Dave Cobb heeft zoals gezegd ook dit keer uitstekend werk geleverd met een wat voller geluid, maar ook de band van Jason Isbell steekt in een blakende vorm. Keyboards lijken dit keer net wat aanweziger dan in het verleden, maar het is toch vooral het geweldige gitaarwerk op het album dat de meeste aandacht opeist, al zijn de spaarzame vioolbijdragen van vrouwlief Amanda Shires ook niet te versmaden. Ik heb Jason Isbell nooit een heel groot zanger gevonden, maar zijn wat nasale zang komt altijd wel aan en voorziet zijn muziek bovendien van een aangenaam eigen geluid.

Ook met de songs zit het goed, want de Amerikaanse muzikant tekent ook dit keer voor lekker in het gehoor liggende maar ook aansprekende songs. Het zijn songs met mooie persoonlijke verhalen, met als een van de hoogtepunten een prachtig eerbetoon aan muzikant Neal Casal, maar ook het persoonlijk leven van de Amerikaanse muzikant heeft zijn sporen nagelaten.

Reunions is een typisch Jason Isbell album met een aantal net wat stevigere tracks vol vlammend gitaarwerk of bijna soulvolle klanken, maar het mooist vind ik toch de ingetogen en grotendeels akoestisch uitgevoerde songs met hier en daar wat prachtig elektrisch gitaarwerk. Het is het soort songs dat ik persoonlijk toch het liefst hoor van Jason Isbell en ze bevallen me dit keer extra goed door de mooie en net wat vollere inkleuring. Reunions is verder vooral een degelijk en bijzonder lekker klinkend album van de Amerikaanse muzikant, maar het niveau is ook dit keer weer veel hoger dan je bij oppervlakkige beluistering zal vermoeden. Erwin Zijleman

De laatste jaren heeft Jason Isbell zijn publiek,dat in die periode ook gestaag groeide,vrijwel niet teleurgesteld.Al zijn albums,zowel solo als die met de 400 Unit waren kwalitatief gezien van een uitstekend niveau en ook zijn live optredens waren over het algemeen sterk en overtuigend,iets waar ik twee jaar geleden in Tivoli Vredenburg nog getuige van mocht zien.
Ook met zijn nieuwe album Reunions (weer met the 400 Unit) zet Jason Isbell die trant weer voort.De tien nummers vallen stuk voor stuk in de categorie ambachtelijk vakwerk,Dave Cobb zorgt weer voor een mooie,heldere en volle productie en verder vallen deze keer de prachtige en gepassioneerde gitaarpartijen op.IK vind het wel een beetje jammer dat het Country gehalte op Reunions hier toch een stuk minder is ten opzichte van Jason Isbell's eerdere werk,maar van de andere kant,als hij dat voor mij compenseert met fantastische songs als What've I Done to Help en Overseas (mijn voorlopige twee favorieten) kan ik daar prima mee leven.Normaal gesproken wordt mijn enthousiasme voor Roots/Country muziek die steeds meer opschuift richting (commercieel interessantere) pop/rock snel minder,maar Jason Isbell weet dat met zijn klasse,waaronder ook de steeds betere vocalen,toch aardig te omzeilen.
Komt nog bij dat zijn albums soms een wat langere aanloop periode nodig hebben.The Nashville Sound uit 2017 vond ik in eerste instantie ook wat minder dan zijn voorgangers,echter een paar maanden later zagen de zaken er al heel anders uit.
Gaat helemaal goed komen met Reunions.

Gemengde gevoelens bij dit nieuwe album van Jason Isbell. Ik durf hem zonder overdrijven tot mijn favoriete 'recente' artiesten rekenen. Maar toch merk ik dat de laatste 2 albums me iets minder doen dan zijn eerdere werk.

De eerdere albums van Jason Isbell waren simpeler dan zijn huidige, vind ik. Meer singer-songwriter, naar mijn gevoel. Een man met een gitaar die wat liedjes bracht. En daar was ik echt wel fan van. Zijn laatste albums, zeker die met the 400 Unit, klinken wat voller. Ik geloof gerust dat het kwalitatief misschien sterker is en muzikaal beter in elkaar zit. Dat blijkt ook uit de algemene waardering, zowel hier als elders. Maar mij pakt het allemaal wat minder.

Slecht vind ik het zeker niet, maar er staan weinig nummers op die me echt weten te raken. Iets waarvan albums als Here We Rest (die ook met the 400 Unit was) en Southeastern voor mij vol staan.

Ik weet niet of the 400 Unit tegenwoordig meer invloed krijgt in het werk van Jason Isbell, of dat hij gewoon anders schrijft als hij een plaat met band opneemt, maar van mij mag z'n volgende album gerust terug solo zijn.

Favorieten: Dreamsicle en Letting You Go

3,5* (met kans op verhoging naar 4*)

Na het succes van ‘The Nashville Sound’ uit 2017 en een mooie live plaat in 2018 ging Jason Isbell uit Green Hill, Alabama aan de slag met de opvolger die de titel ‘Reunions’ mee kreeg. Maar dat ging niet van het spreekwoordelijke leien dakje. Want zo vertelde Isbell in interviews dat hij erg gespannen was tijdens het maken van het album. Hierdoor kwamen er ook wat relationele problemen met echtgenoot Amanda Shires. Isbell maakte zich zorgen of de nummers wel goed genoeg zouden zijn. Terugkijkend op het opname proces met Dave Cobb op de producers stoel had Isbell meer van het maken van het album willen genieten. Want nadat het album klaar was is hij trots op het album. En dat mag zeker!

Het eerste nummer dat Isbell schreef voor het album was ‘Only Children’ hij schreef dit nummer toen hij met zijn vrouw, kind en vrienden op vakantie was in Griekenland. Waarbij hij terugdacht aan vervlogen tijden en de dingen en personen die hij mist. ‘Dreamsicle’ is daar ook een mooi voorbeeld van. ‘Overseas’ werd door Isbell al gespeeld tijdens de afgelopen tour. Hij schreef dit nummer toen zijn vrouw ook op tour was. In het nummer probeert Isbell het gevoel van troosteloosheid en het missen van de ander te beschrijven. Het nummer wordt afgesloten met een prachtige gitaarsolo van Isbell.

De eerste single van het album was ‘Be Afraid’ in het nummer roept Isbell zijn collega’s op om zich uit te spreken en hun publiek te inspireren. Vooral in de country muziek zijn veel artiesten bang en terughoudend om zich uit te spreken over bv hun politieke voorkeur. Als je dat wel doet, zoals de Dixie Chicks dat ooit deden, dan krijg je de hoon van het volk over je heen. Maar doe het toch maar wees bang, wees heel bang maar doe het toch maar. Een van de hoogtepunten van album is het nummer ‘St. Peter’s Autograph’ Isbell schreef dit nummer voor zijn vrouw nadat haar goede vriend en gitarist Neal Casal overleed.

Now you’ve lost another friend
Who couldn’t stay to see the end
He had somewhere else to be
Cut him down and burn the tree

There’s no shelter from the rain
And I can’t comprehend your pain
But I got arms and I got ears
And I will always be right here

Het een na laatst nummer op het album ‘It Gets Easier’ Isbell schreef dit nummer voor mensen die proberen van hun verslaving af te komen en geeft hun advies. Isbell heeft het verslaafd zijn aan drank en drugs zelf ook aan den lijve ondervonden. Wat het nummer extra krachtig maakt. Net als op ‘The Nashville Sound’ is het laatste nummer een ode aan zijn dochter Mercy. ‘Letting You Go’ is een prachtige afsluiter van een fantastische plaat. Rustige nummers worden afgewisseld met wat stevigere muziek. Het gitaarspel van Isbell is op deze plaat duidelijk geïnspireerd door dat van Mark Knopfler (Dire Straits). Een terechte tweede plek in mijn eindlijst!