Enter Shikari - Nothing Is True & Everything Is Possible (2020)

Eerste plaat van Enter Shikari die even moet groeien. Deze plaat valt sowieso op z'n plek als je het in z'n geheel beluisterd. Iets minder dan Spark maar aan de andere kant steviger en dus weer terug richting Common Dreads/A Flash Of Flood Colour tijd.

PS: Waltzing Off the Face of the Earth (I. Crescendo) is echt meesterlijk.

Na een luistersessie of twintig, durf ik mijn mening over dit album wel te geven. Muziek is smaak, maar hoe Enter Shikari precies mijn smaak muziek weet te maken vindt ik ieder album weer wonderlijk.

Wat voor mij begon met Jonny Sniper dat ergens in 2007 op 3FM werd gedraaid door Eddie Zoëy, is uitgegroeid tot het volgen van de enige band waarvan ik de gehele discografie tof vind om te luisteren.

Dit album is ook vooral leuk en (denk ik) grotendeels gemaakt voor mensen die al het eerdere werk, hoe divers het ook is, kunnen waarderen. Het stikt van de hints, teksten en synths van voorgaande albums. Tekstueel soms maatschappijkritisch, soms kitch, grappig en/of over de top. Muziekaal is het van alles wat, maar wel heel goed aan elkaar gelapt. Zelfs een volledig klassiek stuk, waar dit vroeger vaak een klein element was of alleen aan het eind van een nummer voorkwam.

Je zou het album ook kunnen zien als een geslaagde samenvatting van alle voorgaande: hopelijk betekend dit niet dat het hier ook mee eindigt. Een topplaat, die nog wel iets langer had mogen duren want de drie kwartier zijn zo om. Wat ik wel een beetje mis zijn langere tracks of meer build-ups, vanaf The Spark lijken ze dit ‘meerdere liedjes in één concept’ grotendeels achter zich te hebben gelaten.

Na Take to the Skies, Common Dreads en A Flash Flood of Colour was dit het vervolg wat ik verwacht had. Het duurde echter even voordat we dat kregen. En nu het er is doet het eigenlijk verlangen naar de genoemde albums. Nothing is True & Everything is Possible is zeker geen slecht album, sterker nog het luistert heerlijk weg en huisvest enkele pareltjes. Zo vallen modern living (en het bijbehorende apøcaholics anonymøus) T.I.N.A. (en de bijhorende intro Reprise 3) Marionettes (I & II) en The King erg goed. Elegy for Extinction schaar ik zelfs tot een van hun beste nummers. Prachtig hoe ze dit klassieke spel combineren in hun stijl en het zo passend maakt op het album.

Echter is het over de gehele linie genomen niet een bijzonder sterk album. Veel nummers ben ik alweer vergeten als zo over zijn. En bij sommige begin ik zo langzamerhand skip neigingen te krijgen (ja jij satellites, je breekt dat geweldige moment op daar op de plaat). En dat is jammer want ik hoor duidelijk veel plezier hierin terugkomen. En helemaal live zullen veel van deze nummers het heerlijk doen. Maar ik neig meer en meer om Common Dreads of A Flash Flood of Colour op te zetten.

Het album is een perfecte dwarsdoorsnede van hun repertoire. Daarbij is het ook ideaal als instap moment voor nieuwkomers. Voor mij als langlopende fan is het een gevalletje net wel net niet. Het is een album wat ik prima kan luisteren, maar tegelijkertijd ook eentje die ik nauwelijks onthoud. En dat is jammer.

3*