Sentinel Beast - Depths of Death (1986)

Het enige album van Sentinel beast biedt een interessante dosis van oude speed metal uit het midden van de jaren 80.
Het is ook een van de weinige bands in het genre met een vrouwelijke zangeres.
De muzikale stijl van Sentinel Beast lijkt op de oude Nasty Savage waar de hese stem Debbie Gunn erg goed bij past.
Er is iets onvermijdelijk gedateerd in de muziek van Depths of Death , maar het resultaat is echte aantrekkingskracht van haar eigen.

Er zijn niet al te veel nadelen aan het album, met uitzondering van een volstrekt onnodige cover van Iron Maiden's Phantom Of The Opera. De band had hun liefde voor Iron Maiden al bewezen op nummers als Sentinel Beast en Mourir .

Helaas viel de band uit elkaar na het vertrek van Michael Spencer om Jason Newsted te vervangen bij Flotsam and Jetsam.

Toen de band uit elkaar ging waren ze bezig met het opnemen van een nieuw album.
Nummers van dat album heeft Barry Fischel (voormalig lid van Sentinel Beast) vorig jaar uitgebracht onder de naam Fishel's Beast.
Commencement bestaat geheel uit materiaal die geschreven zijn in 1987 voor het 2e Sentinel Beast album, die als gevolg van de voortijdige ondergang van de band nooit waren uitgebracht.

Dze week Het Metal Album van de Week

Dit is tof en heel bekend bij mij want dit album stond ook op mijn lijst van voor te stellen albums. Het is stevige Speed Metal dat een hoog volume vereist en komt uit een voor mij heilig jaar. 1986 kende een enorme opstoot van goede albums, waaronder vele metal klassiekers.

Cult klassieker is dit en o zo genietbaar wanneer dit op deftig volume door de speakers blaast. Negen nummers in zesendertig minuten geeft aan dat het moet vooruitgaan, zelfs het nog sneller gespeelde Phantom of the Opera vind ik als cover geslaagd en dat gebeurt niet vaak, het is dan ook een Maiden kraker. Het titelnummer met de geweldige tempoversnelling met gierende gitaarsolo’s is voor mij het hoogtepunt. Debbie Gunn is niet de meest onderlegde zangeres maar ze heeft wel iets met haar hese stem.

De twee bonustracks zijn afkomstig van de eerste demo in 1985. Later werden de metal groepen nog technischer en professioneler maar verloren ze hierbij een deel van hun ongeremdheid en spontaneïteit. Dat waardeer ik aan de Metal van de jaren tachtig. Ik had in die tijd veel meer moeten kopen, verdikke, maar het zakgeld was veel kariger dan nu. Als je ziet wat ze nu vragen voor dergelijke albums op vinyl.

Lekker speedy metal. Invloeden van de vroege Iron Maiden hoor je inderdaad goed, met een vrouwelijke Paul Di'Anno op zang. Laatste nummer, de cover van Phantom of the Opera is wat jammer, doet afbreuk aan de sfeer die de plaat had omdat het nummer vrij weinig toevoegt aan zijn eigen bestaan. De rest van de plaat is één grote energiebom. Juist omdat het zo snel voorbij is zet je deze injectie snel even in je arm. Luistert lekker weg. Het titelnummer is toch duidelijk het hoogtepunt voor mij.