Spinning Coin - Hyacinth (2020)

Ik ken weinig platen die op een manier beginnen, dat als ik niet had geluisterd voorbij de eerste twee nummers, ik nooit had ontdekt hoe leuk ze zijn. Een heruitgave van Josephine Foster vorig jaar is zo'n voorbeeld. Spinning Coin begint Hyacinth al met een nogal hobbelig gezongen 'Avenues Of Spring', maar als, ik denk Sean Armstrong (Spinning Coin heeft twee zangers -en een zangeres) vocaal totaal uit de bocht vliegt, maar dan ook niet alleen tegen vals aan, maar ook nog eens alsof de nagels over het schoolbord getrokken worden, was ik eigenlijk klaar. De rillingen liepen niet alleen door mijn hersens heen, maar ook over mijn rug. Een fysieke, muzikale ervaring dus. Ook wel speciaal om mee te maken. Hiermee vergeleken zijn die diepe bas en bassdrum tijdens een concert wat gewoontjes.

Gelukkig luisterde ik wel verder, want muzikaal zit het gewoon goed onder de zang van Armstrong. Jaren van popmuziek worden door Spinning Coin, een band uit Glasgow en Berlijn, op een prettige en frisse manier aan elkaar gespeeld. Van The Smiths tot The Velvet Underground & Nico, het komt allemaal voorbij. Het feit dat Armstrong niet alles zingt, vergoedt ook veel. Een heel album geëxalteerde jubilatie zonder enige remming, had ik niet getrokken. De afwisseling maakt heel veel goed.

Een band die duidelijk ook een grote rol speelt in de muziek van Spinning Coin is Belle & Sebastian. Net als deze andere band uit Glasgow weet Spinning Coin bescheiden liedjes op een uiterst trefzekere en overtuigende wijze te brengen. Als vervolgens in de arrangementen, ondanks dat de plaat in twee dagen is opgenomen, allerlei prachtige details zich openbaren, is duidelijk dat Hyacinth een blijvertje is. Wel een voor doorbijters die niet direct opgeven.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Rammelpop heet dit toch. Juist de impecfectie maakt het ultiem genietbaar.
Wel even doorluisteren is het devies.

Waarom gemakkelijk doen als het ook moeilijk kan. Het Schotse viertal van Spinning Coin weet in 2017 met Permo een prima springerige popplaat af te leveren. Het is lekker kneuterig en schattig. Een prettig in het gehoor liggend debuut met genoeg aandachtspunten voor de band uit Glasgow om verder mee aan de slag te gaan.

Dan is het drie jaar later toch wel eventjes flink slikken. Spinning Coin is in staat om een totaal andere moeilijke plaat te maken, met slecht stuurloze gitaren en huilerige belabberde zang. Alles wat tegenwoordig hip is, mag zich indie noemen. Als het maar rammelt, en het liefste lo fi is opgenomen. Hyacinth is een geval apart. Dit is daarvan de overtreffende trap. Ze zetten zo totaal af tegen alles wat je van een band verlangd, en dan verstaan ze ook nog de kunst om hier goed mee weg te komen.

Vergeet het rauwe van de eersteling, Hyacinth is verdwaalde hippie muziek van suf geblowde gasten die door een tijdmachine vanuit een landelijke commune uit de sixties zijn ondergebracht in de donkere stedelijke jaren tachtig. Het is dezelfde soort psychedelica waarmee de Madchester beweging rond 1990 van zich liet horen, al ligt nu het accent niet zozeer op de beats.

Het trage opstartende orgeltje in Avenues of Spring krijgt een heerlijke strandgloed over zich door het vintage gitaarspel en toch wel overtuigende samenzang. Tot hier toe is er helemaal niks mis, de zang is nog redelijk zuiver en laat je snakken naar een bloedhete zomer. Vervolgens wordt er een blik aan vrijheid, blijheid en broederschap opengetrokken in het door de Merseybeat beïnvloedde Feel You More Than World Right Now.

Dan neemt de waterpijp het over in Get High en volgt er een bevreemdende trip door Luilekkerland. De inkleuring is retro hallucinerend met duidelijke flitsende new wave invloeden. Juist dat laatste zorgt ervoor dat het net niet te geestverruimend wordt. De dromerige postpunk klanken sluiten wonderbaarlijk goed aan bij de zweverige basis. Zeker als daar die heerlijk opzwepende punkdrums van Ghosting nog eens fel overheen gaan.

Het is eigenlijk zonde dat nieuweling Rachel Taylor alleen op Black Cat vocaal de mogelijkheid krijgt om uit te blinken. Jammer dat ze niet op de hele plaat de leadzang verzorgt, deze verse aanwinst heeft genoeg kwaliteiten om alleen al Spinning Coin met gemak naar een hoger level te tillen. Het stevige met mankracht gezongen It’s Alright vormt hierbij een uitzondering, en mag zich ook tot de hoogtepunten rekenen. Hyacinth moet eventjes landen, en wil dan wel overtuigen. Een gedurfde voortzetting van een bijzondere band.

Spinning Coin - Hyacinth | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com