Victories at Sea - Everybody’s Lost and All I Want Is to Leave (2020)
mijn stem
7 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Gentlemen
-
When the Dark (3:56)
-
Follow You (4:05)
-
Quiet House (3:28)
-
Late (4:05)
-
Breathe Slowly (3:47)
-
Don't Waste Your Life (4:43)
-
Ice Data Centre (3:46)
-
Midnight Song (3:30)
-
Exit (7:38)
-
In My Head (3:01)
0
geplaatst: 3 maart 2020, 09:33 uur
Het feit dat ik de band en plaat wil omschrijven als een mysterieuze Snowpatrol, soms met ballen, zegt eigenlijk genoeg. Vrijwel alles gebeurt met de handrem er op.
Dat levert overigens wel een aantal fraaie songs op, die mooi sferisch zijn uitgewerkt. Eigenlijk doet Victories at Sea niet heel veel anders dan de Rotterdamse band The Sweet Release of Death. Het grote verschil is dat daar de sonische escapades er op gericht zijn de geluidsbarrière te doorbreken, terwijl op dit album het schredden van de gitaar naar de achtergrond is gemixt. Dat neemt niet weg dat het heel sfeervol is wat er gebeurt. Live sluit ik niet uit dat er wel op trommelvliesdoorbrekend niveau gespeeld wordt. In ieder geval wordt hier een schop onder de kont uitgedeeld, die niemand Coldplay na 2003 meer gegeven heeft.
Het is de zachte zang die als een soort capstone boven de muziek ligt. Kenmerkend en zeer bepalend voor de zwevende sfeer die Victories at Sea presenteert.
Alles bij elkaar opgeteld, is het niet vreemd dat deze band in het voorprogramma van Editors en The Boxer Rebellion heeft getoerd. Van beide bands heeft het iets, maar ook voldoende eigens. Kortom, geen baanbrekend album, maar zeker plezierig om naar te luisteren.
Dit is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.
Dat levert overigens wel een aantal fraaie songs op, die mooi sferisch zijn uitgewerkt. Eigenlijk doet Victories at Sea niet heel veel anders dan de Rotterdamse band The Sweet Release of Death. Het grote verschil is dat daar de sonische escapades er op gericht zijn de geluidsbarrière te doorbreken, terwijl op dit album het schredden van de gitaar naar de achtergrond is gemixt. Dat neemt niet weg dat het heel sfeervol is wat er gebeurt. Live sluit ik niet uit dat er wel op trommelvliesdoorbrekend niveau gespeeld wordt. In ieder geval wordt hier een schop onder de kont uitgedeeld, die niemand Coldplay na 2003 meer gegeven heeft.
Het is de zachte zang die als een soort capstone boven de muziek ligt. Kenmerkend en zeer bepalend voor de zwevende sfeer die Victories at Sea presenteert.
Alles bij elkaar opgeteld, is het niet vreemd dat deze band in het voorprogramma van Editors en The Boxer Rebellion heeft getoerd. Van beide bands heeft het iets, maar ook voldoende eigens. Kortom, geen baanbrekend album, maar zeker plezierig om naar te luisteren.
Dit is een bewerking van een Engelstalig post op WoNoBloG.
* denotes required fields.
* denotes required fields.