Steve Thorne - Emotional Creatures Part 3 (2020)

Steve Thorne is een Engelse multi instrumentalist die met “EMOTIONAL CREATURES PART 3: LEVELLED” zijn zesde album heeft uitgebracht. In Southampton heeft hij met zijn band Colony Earth een aantal jaren muziek gemaakt in uiteenlopende stijlen. In 2005 verscheen zijn debuutalbum “EMOTIONAL CREATURES PART 1”, waarop Thorne, zoals op elk album, veel instrumenten bespeeld en alle lead vocalen zingt. Echter wist hij voor dat album bekende namen als Martin Orford (toetsenist IQ), bassist Tony Levin, gitarist Gary Chandler (Jadis), de weergaloze drummer Nick D’Virigilio (o.a. Genesis, Big Big Train en Spocks Beard) en Asia/Yes toetsenist Geoff Downes te strikken voor enkele partijen.”PART TWO: EMOTIONAL CREATURES” verscheen in 2007en ook daarop zijn toppers uit de rock/progressieve rock muziek te horen, zoals opnieuw D’Virigilio, Chandler en Levin, maar ook John Mitchell, gitarist van Arena en zijn eigen Lonely Robot en Marillion bassist Pete Trewavas. Daarna volgden “INTO THE EITHER” (2009), “CRIMES & REASONS” (2012) en “ISLAND OF IMBECILES” uit 2016. Veel muzikanten die op zijn eerste 2 platen te horen waren, zijn ook op de opvolgers te horen, maar ook deze keer weer andere namen. Onder andere zijn dat John Beck (toetsenist van It Bites), John Giblin (bassist van Simple Minds) en drummer Gavin Harrison van onder andere Porcupine Tree en The Pineapple Thief. Met zoveel bevriende muzikanten in je adressenboek, zou je weer een keur aan namen verwachten bij album #6, “EMOTIONAL CREATURES PART 3: LEVELLED”, maar niets is minder waar. Thorne bespeelt zelf weer veel instrumenten en voor het drumwerk heeft hij Kyle Fenton gevraagd en voor het gitaarwerk Geoff Lea. Met zijn drieën, uitgezonderd een kleine fluitbijdrage in het eerste en laatste nummer van Gina Briant, heeft dit voor een prima gemusiceerde en gecomponeerde plaat gezorgd. De muziek van Steve Thorne zou je onder progressieve rock kunnen scharen, maar er zitten ook singer-songwriter elementen in. Het in 2 delen opgesplitste “LITTLE BOAT” zou je zelfs als een zeemanslied kunnen bestempelen. Erg mooi, een beetje folky zelfs! De negen nummers daartussen zijn weer van grote kwaliteit, want dat heeft Thorne de afgelopen jaren al wel bewezen. Hij weet wat een song nodig heeft. Bij “HE WHO PAYS THE PIPER” gaat de klok richting de 10 minuten, de rest van de songs komen niet boven de 6 minuten en dan kun je concluderen dat hij de songs compact heeft weten te houden. Toegankelijk, mooie instrumentale stukken, melodisch en kwalitatief er goed. Met dit derde deel in de “EMOTIONAL CREATURES” serie heeft Steve Thorne opnieuw een mooi album afgeleverd, dat voor een breder publiek bestemd is dan alleen de liefhebbers van progressieve muziek.