menu

Rufus Wainwright - Unfollow the Rules (2020)

mijn stem
3,74 (44)
44 stemmen

Canada
Pop
Label: BMG

  1. Trouble in Paradise (3:05)
  2. Damsel in Distress (4:42)
  3. Unfollow the Rules (6:44)
  4. You Ain't Big (2:35)
  5. Romantical Man (5:26)
  6. Peaceful Afternoon (4:16)
  7. Only the People That Love (4:34)
  8. This One's for the Ladies (That Lunge!) (4:04)
  9. My Little You (1:52)
  10. Early Morning Madness (5:38)
  11. Devils and Angels (Hatred) (4:17)
  12. Alone Time (4:18)
totale tijdsduur: 51:31
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
5,0
Damsel in Distress is een ode aan Joni Mitchell. Prima nummer en fijn om weer een regulier album van Rufus tegemoet te kunnen zien.

avatar van aERodynamIC
5,0
geplaatst:
Er zijn van die artiesten die iedereen wel altijd met mij zal associëren. Rufus Wainwright is er daar eentje van. Al vanaf het debuut in 1998 volg ik de zoon van Loudon Wainwright III en Kate McGarrigle en hij stelt me zelden teleur. Ook live is het elke keer en in elke vorm weer een waar genot om hem mee te maken. Flamboyant, gevoelig, over de top, humoristisch... het zit er allemaal in, ook nu weer.

Inmiddels is Rufus al weer wat jaartjes getrouwd met zijn man Jörn Weisbrodt, en samen met Lorca Cohen (dochter van Leonard Cohen) hebben ze een dochter; Viva Katherine.

Hij is onlangs 47 jaar geworden en zijn wilde jaren liggen inmiddels achter hem. Toch levert dat nog steeds prima muziek op. Ouder worden, de dood van zijn moeder tien jaar geleden en een opgroeiend kind; ingrediënten om er een album als Unfollow the Rules uit te krijgen. De man die zo graag erkenning wil hebben voor zijn pop-kant, alsmede zijn klassieke-kant.

Een album waar we even op hebben moeten wachten. Out of the Game stamt uit 2012 en daarna verscheen nog wel het aparte mengelmoesje Take All My Loves (klassiek en pop door elkaar) en heeft hij een opera geschreven: Prima Donna, waar in 2015 een cd van werd uitgebracht.

Acht jaar zitten er dus tussen zijn laatste 'reguliere' album en deze. Het is alsof de tijd heeft stil gestaan. De muziek van Rufus is en blijft dan ook tijdloos. Er zitten weer een paar heerlijke dramatische tearjerkers tussen, vrolijke, humoristische nummers en ook de klassieke invloeden zijn wederom niet ver weg.

Verrassend kunnen we het niet meer noemen, net als dat zus Martha weer te horen is. Ik denk dat Unfollow the Rules eigenlijk heel goed laat horen wat Rufus al die jaren heeft gebracht. Op dit album niet een bepaalde verschuiving richting folk (de eerste albums), het orkestrale (de Want albums) of de pop-richting (Out of the Game), maar een perfecte dwarsdoorsnede van dit alles.

Maakt dat dit album een rommeltje? Nee. Integendeel. Ondanks het uiteenlopende karakter van de nummers klinkt Unfollow the Rules als één geheel. Of het nu gaat om het aan Joni Mitchell opgedragen Damsel in Distress, Early Morning Madness die sterk doet denken aan de nummers op Poses of de titeltrack, die erg doet denken aan het werk van de Want-albums. Het vloeit allemaal schitterend in elkaar over en de muzikale omlijsting is om door een ringetje te halen.
Je moet houden van zijn zang (of beter: je moet er tegen kunnen), maar dit is er vooral eentje die zijn fans zullen waarderen. Of hij er echt nog een nieuw publiek mee trekt betwijfel ik. Zou het een slechte instapper zijn voor nieuwelingen? Nee, misschien wel een heel erg goede om al het genoemde.

En wat valt er te horen in deze wonderlijke wereld van Rufus?

Trouble in Paradise: gebaseerd op Anna Wintour (een Brits-Amerikaans redactrice en journaliste), hij wilde een musical over mode schrijven en vond dat er een Anna karakter in moest zitten.

Damsel in Distress: een liefdesbrief aan Joni Mitchell, een artiest die Rufus pas echt ontdekte door toedoen van zijn man die fan is.

Unfollow the Rules: dochter Viva is verantwoordelijk voor dit nummer. Zij liep op een dag de kamer binnen en zei 'Daddy, sometimes I want to Unfollow the Rules'.

You Ain't Big: een ode aan Lawrence Kansas, het binnenland van de Verenigde Staten.

Romantical Man: een romantische ode aan Londen.

Peaceful Afternoon: een nummer geschreven voor zijn man Jorn, een bedankje voor het feit dat hij het met Rufus blijft volhouden.

Only the People That Love: een nummer dat al langer rondspookte in het brein van Rufus en wat al eens live gespeeld is. We moeten de liefde nooit vergeten aldus Rufus.

This One's for the Ladies (That Lunge!): een ode aan de Rufettes, zijn loyale fanbase van wat oudere dames uit het Verenigd Koninkrijk.

My Little You: een nummer voor dochter Viva en de vreemde balans tussen leven en dood die hij ervaarde toen zijn moeder stervende was, waar met de komst van Viva nieuw leven tot bloei kwam.

Early Morning Madness: over katers (en nee, niet de dieren). Grappig, maar ook donker vanwege de worsteling die veel mensen hebben met verslavingen.

Devils and Angels (Hatred): het concept is afkomstig van een opera die hij en zijn moeder jaren geleden zagen in Italië (Gluck's Armide). Over de VS onder Trump.

Alone Time: opgedragen aan iedereen die onder de Covid 19-pandemie leidt (en dan vooral de ouderen die in eenzaamheid zijn gestorven), waar isolatie iets is waar velen mee te maken hebben gehad en dat moeilijk vinden.

Ik geniet hier in elk geval volop van en wederom stelt Rufus niet teleur. Ik was weer toe aan een 'gewoon' album van zijn hand en dan blijkt het een ijzersterk album te zijn die wel eens naar de volle mep kan gaan binnenkort. Moeilijk om hoogtepunten aan te wijzen: er staan veel sterke tracks op.

avatar van titan
4,5
titan (crew)
geplaatst:
aERodynamIC schreef:
Ik was weer toe aan een 'gewoon' album van zijn hand.

Ik ook en hij stelt zeker niet teleur. Mooi uitgebalanceerd ook. Goed geproduceerd, zwieresque, maar gaat ook nergens gierend de bocht uit (al kan dat af en toe best lekker zijn).

avatar van Marco dB
4,0
geplaatst:
Weer een mooie Rufus. Niet zo oppervlakkig als Out of the Game, niet vernieuwend, maar gewoon weer heel fraai gezongen krachtige nummers. Heerlijk! Eindelijk!

avatar van Culture VBJ
5,0
geplaatst:
Eerste reactie...
Een van zijn beste albums. Warm en meeslepend.
Geen nieuwerwetse flauwekul, gewoon tijdloos.
Zijn stem is krachtiger en overtuigender dan ooit.
Melodieën en teksten zijn van weer van topkwaliteit.
Wat wil je nog meer?

avatar van RoyDeSmet
3,5
geplaatst:
Unfollow the Rules is het magnum opus van Rufus Wainwright. Niet in die zin, dat het met kop en schouders boven al zijn vorige albums uitsteekt, maar in de zin van dat dit album al zijn vorige albums bij elkaar brengt. Het bombastische van Want One, het stille van zijn debuut, het moderne geluid van Out of the Game en het klassieke van zijn geschooldheid komen op dit album samen en worden bij elkaar gesmeed door de stem van Rufus.

Het songmateriaal op vorige albums vond ik beter en fijner wegluisteren dan op Unfollow the Rules. Vooral met de laatste 4 nummers heb ik dat: die moet je en keer geluisterd hebben om een score te kunnen geven aan het album, maar hoef ik daarna niet meer te horen. Daarom geen superhoge waardering van mijn kant, maar qua productie en 'betekenis' binnen zijn oeuvre is dit Rufus' beste album.
Als zijn volgende album uitkomt, zal Rufus waarschijnlijk een vijftiger zijn. Ik ben benieuwd of hij met dit album zijn eerste 20 jaar afsluit en hierna een andere weg inslaat, of dat dit juist de sound en stijl van de Rufus van middelbare leeftijd Wainwright is.

avatar van erwinz
4,5
geplaatst:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rufus Wainwright - Unfollow The Rules - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rufus Wainwright - Unfollow The Rules
Rufus Wainwright leek de popmuziek definitief vaarwel te hebben gezegd, maar keert nu terug met een prachtig singer-songwriter album, dat herinneringen oproept aan zijn eerste albums

Unfollow The Rules van Rufus Wainwright voelt aan als een warm bad en dat is het laatste dat ik van de Amerikaanse muzikant had verwacht. Op het door Mitchell Froom geproduceerde nieuwe album domineren warme klanken, lekker in het gehoor liggende popsongs en de mooie stem van Rufus Wainwright. Natuurlijk klinkt het af en toe wat bombastischer of theatraler dan het gemiddelde singer-songwriter album, maar waar veel van zijn vorige albums teveel van het goede waren, overtuigt Unfollow The Rules 50 minuten lang met tijdloos klinkende popliedjes met hier en daar een 70s feel, maar altijd het uit duizenden herkenbare stempel van Rufus Wainwright.

Rufus Wainwright heeft de afgelopen 20 jaar een bijzonder of zelfs uniek oeuvre opgebouwd. Het begon met het titelloze debuutalbum uit 1998 en opvolger Poses uit 2001 en dat zijn nog altijd met afstand mijn favoriete Rufus Wainwright albums en eerlijk gezegd de enige twee albums van de Amerikaanse muzikant die ik nog met enige regelmaat uit de kast trek.

Na Poses sloeg de muziek van Rufus Wainwright steeds verder door richting bombast. Dat was in het begin nog wel interessant, maar al snel sloeg het wat mij betreft te ver door en haakte ik steeds sneller af. De afgelopen jaren raakte Rufus Wainwright dankzij zijn liefde voor Shakespeare sonnetten nog veel verder verwijderd van zijn eerste stappen als singer-songwriter en had ik eerlijk gezegd de hoop opgegeven dat hij nog eens een album zou maken dat me langer dan hooguit enkele minuten zou bevallen. Deze week kwam de Amerikaanse singer-songwriter echter op de proppen met een gloednieuw album dat me uitstekend bevalt en dat ruim 50 minuten de aandacht vasthoudt.

Unfollow The Rules opent prachtig met Trouble In Paradise, dat het vintage Rufus Wainwright geluid van zijn eerste twee albums verrijkt met een vleugje Queen, een snufje E.L.O. en een beetje van The Beatles. Het is een track die zeker niet vies is van bombast, maar het blijft ook een lekker in het gehoor liggende popsong. Ook in de zang neemt de Amerikaanse muzikant niet helemaal afstand van het theatrale, maar het is niet meer zo over the top als op de meeste albums die hij sinds Poses maakte.

Rufus Wainwright leek op zijn laatste albums afstand te hebben genomen van de popmuziek, maar op Unfollow The Rules staan de popsongs weer centraal. Het zijn popsongs die lekker vol, maar zeker niet overdadig, zijn ingekleurd met een hele bak aan instrumenten en die ook nog eens zijn verrijkt met flink wat strijkers en mooie koortjes. Het doet hier en daar wat seventies achtig aan, maar het klinkt zeker niet gedateerd. In de lekker volle instrumentatie en productie voelt de zanger Rufus Wainwright zich als een vis in het water, maar waar ik het op veel van zijn latere albums allemaal net wat te veel vond, zingt hij op Unfollow The Rules prachtig gedoseerd.

Het nieuwe album van Rufus Wainwright bevat niet alleen vol ingekleurde popsongs, maar ook relatief sobere vooral met piano ingekleurde songs met gloedvolle vocalen, wat meer jazzy songs of wat door strijkers en koortjes gedomineerde songs waarin het bombast toch weer flink aanzwelt of juist de klassieke muziek wordt opgezocht, al blijft Rufus Wainwright dit keer wat mij betreft een album lang aan de juiste kant van de streep. Het levert een gevarieerd album op dat goed laat horen in welke genres Rufus Wainwright uit de voeten kan, maar waarop hij ook vooral laat horen dat hij een uitstekend songwriter een een prima zanger is.

Unfollow The Rules is ook nog eens een geweldig klinkend album, wat de verdienste is van topmuzikanten als Blake Mills, Matt Chamberlain, Jim Keltner en Randy Kerber en van topproducer Mitchell Froom, die steeds weer zorgt voor prachtige warme klanken en er bovendien voor heeft gezorgd dat Unfollow The Rules nergens ontspoort in bombast en overdaad. Al met al dus een Rufus Wainwright album dat ik het best kan omschrijven als ouderwets goed. Erwin Zijleman

avatar van rebjuh
2,5
geplaatst:
Oké, dit vind ik echt niet cool. : puke:
Zijn stem, je moet ervan houden ofzo.

avatar van Kaaasgaaf
4,0
geplaatst:
Ontzettend fijn album, een paar nummers kunnen zich zelfs meten met zijn klassiekers. De enige die voor mij uit de toon valt is Devils and Angels, beetje goedkoop Muse-achtig bombast, bah. Terwijl Rufus nou juist als geen ander zo ongeëvenaard op die dunne lijn tussen kunst en kitsch kan balanceren, dat spannend en interessant laat zijn. Klein smetje op een verder hele fijne plaat.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:52 uur

geplaatst: vandaag om 14:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.