Avishai Cohen - Big Vicious (2020)

Of het nu Avishai met de bas of Avishai op trompet is; van allebei ben ik een liefhebber.

Big Vicious is het nieuwe album van de man met de trompet en baard. Hij laat zich hier weer van een andere kant zien. Het gaat hier om een band met twee drummers en het album bevat twee covers: Teardrop van Massive Attack en Beethoven's Moonlight Sonata.

Teardrop vind ik geen geslaagde cover eerlijk gezegd, maar dat nummer is ook zo goed, daar kan niemand meer iets aan toevoegen.
Hier en daar ook weet meer pop-rock invloeden (King Kutner doet me denken aan Pixies): een beetje punky, een beetje triphop. En misschien ligt daar het probleem een beetje bij mij. Ik val enorm voor zijn wat meer verstilde jazz-albums. Dit is me net iets té veel crossover.

Zijn trompetspel blijft om van te smullen, maar ik ben er nog niet helemaal over uit of ik dit toch wel goed vind of dat ik het tegen vind vallen.

Aardige plaat voor op de achtergrond, maar het weekt vrij weinig los in mij, eerlijk gezegd. De interpretaties van Moonlight Sonata (bekend van Beethoven, Ludwig von) en vooral Teardrop (bekend van Massiva Attack) klinken niet echt geïnspireerd, en daardoor nogal overbodig. Ook van de overige composities weet er geen enkele me echt te bekoren, of het moest King Kutner zijn.

Dan ben ik iets meer liefhebber van de bassist Avishai Cohen, denk ik.

2,5 sterren

Dit is het vierde album wat ik hoor van de trompettist Avishai Cohen,en voorlopig ben ik over Big Vicious nog niet zo enthousiast als over de andere drie,respectievelijk Triveni II, Into the Silence en Playing the room.Niet dat dit geen goede plaat is want dat is het uiteindelijk wel,maar Big vicious is ook wisselvallig en de elf nummers vormen niet echt een eenheid,zeker in vergelijking met zijn eerder werk.
Of dat komt door de wat andere sound,twee drummers,elektronica en een verschuiving naar pop/fusion.
Het zal er zeker mee te maken hebben,misschien moet Avishai Cohen zijn weg nog vinden in dit nieuwe geluid,met Big vicious slaagt hij daar slechts ten dele in.Dat ligt overigens meer aan de songs als aan zijn spel want dat is zoals altijd fantastisch.
De plaat opent nochtans sterk met Honey Fountain en Hidden Chamber,nummers die nog redelijk aansluiten bij zijn vorige werk.De 'rocker' King Kutner is de eerste echte stijlbreuk met het verleden,en dat was wel even wennen echter hoe meer ik het nummer draai hoe beter het me begint te bevallen.Dat geldt ook voor de twee covers Moonlight Sonata en Teardrop van achtereenvolgens Beethoven en Massive attack,waar ik waarschijnlijk wel het voordeel heb dat ik de originelen niet ken.
De overige songs halen dat niveau niet meer met uitzondering van het sterke slotakkoord Intent zodat Big vicious over het geheel genomen wel een goed,maar niet volledig geslaagd album is geworden.Dat echter ter gelijkertijd intrigerend genoeg is om het de komende tijd nog een flink aantal draaibeurten te gunnen.

Ben ik gek als ik in "King Kutner" een cover van "Crazy on You" van Dreamboat Annie hoor? Ik kan het echt niet uit mijn hoofd krijgen.