Avishai Cohen - Big Vicious (2020)

Dit is het vierde album wat ik hoor van de trompettist Avishai Cohen,en voorlopig ben ik over Big Vicious nog niet zo enthousiast als over de andere drie,respectievelijk Triveni II, Into the Silence en Playing the room.Niet dat dit geen goede plaat is want dat is het uiteindelijk wel,maar Big vicious is ook wisselvallig en de elf nummers vormen niet echt een eenheid,zeker in vergelijking met zijn eerder werk.
Of dat komt door de wat andere sound,twee drummers,elektronica en een verschuiving naar pop/fusion.
Het zal er zeker mee te maken hebben,misschien moet Avishai Cohen zijn weg nog vinden in dit nieuwe geluid,met Big vicious slaagt hij daar slechts ten dele in.Dat ligt overigens meer aan de songs als aan zijn spel want dat is zoals altijd fantastisch.
De plaat opent nochtans sterk met Honey Fountain en Hidden Chamber,nummers die nog redelijk aansluiten bij zijn vorige werk.De 'rocker' King Kutner is de eerste echte stijlbreuk met het verleden,en dat was wel even wennen echter hoe meer ik het nummer draai hoe beter het me begint te bevallen.Dat geldt ook voor de twee covers Moonlight Sonata en Teardrop van achtereenvolgens Beethoven en Massive attack,waar ik waarschijnlijk wel het voordeel heb dat ik de originelen niet ken.
De overige songs halen dat niveau niet meer met uitzondering van het sterke slotakkoord Intent zodat Big vicious over het geheel genomen wel een goed,maar niet volledig geslaagd album is geworden.Dat echter ter gelijkertijd intrigerend genoeg is om het de komende tijd nog een flink aantal draaibeurten te gunnen.