Outlaws - Dixie Highway (2020)

Prima nieuwe Outlaws studioplaat. Nog altijd met 2 orginele leden: Henry Paul en Monte Yoho. Lekkere country southern rock zoals we gewend zijn van the Outlaws. Altijd goed!

Nav het stukje van Larzz, deze opgezocht op spotify, een feest der herkenning, alsof de hoogtijdagen van the guitar army uit Tampa,Fl in een keer terugkeren, de band wordt gedragen door het doorleefde stemgeluid van Henry Paul, daar waar anderen de vocals voor hun rekening nemen wordt het gelijk een stuk minder.

Het begint met Southern rock Will never die, een eerbetoon aan de gevallen kameraden uit de scène, en het eindigt met Macon memories, een tocht door de tijd en wederom een eerbetoon aan de Allmans en de Marshall Tucker Band.

Absoluut niets nieuws onder de zon, maar als het zo lekker(puur Amerikaans en herkenbaar) klinkt dan deze Outlaws( met oudgedienden, Paul, Yoho en Crain) laat maar komen, ik hou er wel van, en in deze moeilijke tijden is een trip down memory lane ,wat mij betreft ,hartelijk welkom.

Ik twijfel of ik het fysiek aan moet schaffen of dat ik het bij lady in waiting of hurry sundown hou, dan hang ik er ook sterren aan.

Hoi Blaauwtje. Billy Crain doet om gezondheidsredenen niet meer mee met the Outlaws. De gitaarsolo's worden verzorgd door Steve Grisham en Dale Oliver. Zou hem zeker aanschaffen. Steun je de band ook die door de Coronacrisis geen inkomsten meer heeft uit concerten. Zoals alle bands tegenwoordig.

Heb hem inmiddels al aangeschaft, het is mijn gewoonte om alleen albums te beoordelen die in mijn elpee of cd kast staan , heb hem eerst op spotify geluisterd , daarna aangeschaft en omarmd. Crain doet hier alleen incidenteel mee, hem ken ik van de Henry P Band, het is en blijft aangenaam om die kenmerkende gitaarsound te draaien .

Heb eens even het een en ander van deze plaat beluisterd en het is toch wel goed.
Waar ik bij een figuur als Henry Paul nogal voorzichtig ben omdat het mij iets teveel de country kant opgaat is dat hier zeker niet het geval .
Voor deze geluiden maak ik met liefde een plekje op mijn CD plankje vrij en een waardering volgt nog.

Haha. Goed zo. Hoe vaker ik dit draai hoe mooier ik het vind. Geweldige gitaarsound inderdaad en Henry Paul houdt zich in wat betreft de country stijl.

The Henry Paul Band komt hier met een helemaal niet onaardig Outlawcountryrock-plaat (ik heb zojuist een nieuwe stijl verzonnen). Southern Rock is toch een ander vaatje en gewone countryrock is dit niet. Het is van die Outlawcountry of Rebelcountry (als dat een stijl is) maar dan lekker rockend.

Het titelnummer kende ik al van deze plaat. De versie op deze plaat verschilt niet veel, maar heeft een fijnere feel. Minder metal en meer rock met mooie leadgitaren.

En dat is ook gelijk de omschrijving van deze plaat: veel leadgitaren, veel mid- en uptempo. Weinig tot geen slidegitaren, geen blues, geen southern rock (al komt Showdown nog een beetje in de buurt). Maar ik prefereer deze Outlaws boven alles wat Skynyrd maakt na 1994/1996 of die laatste Blackfoot. Over Hatchet zwijg ik maar helemaal

Want ook al is dit de Henry Paul Band onder de naam Outlaws, het is authentiek en klinkt niet als een sell-out.

Leuk is wel dat Monte Yoho mee doet, en Steve Grisham is ook Randy Threet draaien al een tijd mee met Outlaws of de spin-offs Ghostriders of Blackhawk. Ook leuk is de bandfoto van die doet wat denken aan de debuutplaat.

Voor de verandering is de plaat niet al te lang geworden (50 minuten is okay). Een halve punt aftrek voor het toch wat lelijke drumgeluid. Ook vind ik Macon Memories een beetje flauw.

Halve stem eraf, omdat de stem van Henry Paul wel erg versleten is en tot irritatie leidt. Verder gaan ook alle songs wel erg veel op elkaar lijken, na een tijdje. De plaat duurt ook een kwartier te lang (vind ik).

Pfff... Jammer hoe al die Southern Rockers naarmate de tijd verstrijkt in inspiratieloze middle of the road rock verzanden. Alsof ze niet meer weten hoe ze een toffe song moeten maken. Dixie Highway is daar in mijn ogen een goed voorbeeld van. Ik hou het bij de zeventiger jaren albums waar de sound nog top was.