Christine and the Queens - La Vita Nuova (2020)

Toch wel een zeer fraaie EP dit, zeker in combinatie met de bijna 14 minuten durende video waarin alle 6 tracks verwerkt zitten. Heb met open mond zitten kijken hoe prachtig de video gemaakt is. Wat mij betreft is ze de vrouwelijke equivalent van Michael Jackson, vooral bij het titelnummer roept ze dat gevoel bij mij op. En dankzij deze EP weer helemaal into Caroline Polachek, wat een heerlijke stem heeft zij toch. Aanrader!

Voor mij is het de kennismaking. Ik begrijp dat zij al behoorlijk groot is, in een muzieksoort die doorgaans langs mij heen gaat. Deze plaat heb ik nu een aantal keren beluisterd en dat bevalt goed. Het lukt haar heel goed om de uiteindelijk kille elektronica een hart te geven en er mooie melodieën overheen te leggen. Ook de samples, die ik vaak storend vind afleiden van waar het om zou moeten gaan, het liedje, zinvol te incorporeren. Sterker, sommige nummers zijn ronduit mooi. in geen van de nummers gebeurt meer dan noodzakelijk. Alle bijdragen zijn smaakvol en ontdaan van effectbejag.

Zelf ben ik enigszins verrast door mijn conclusie, want zoals ik begon, dit is mijn muziek echt niet. Dat gaat ook niet veranderen. Deze dosis van vijf songs werkte echter prima. Wie weet kan het groeien.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Haar tweede langspeler heb ik links laten liggen, omdat de singles me niet zoveel deden. Met deze EP heb ik Christine en haar Queens toch maar weer een kans gegeven, want Je Disparais dans tes Bras liet best een aardige indruk op mij achter met haar diepe, stemmige bastonen. Geen liefde op het eerste gezicht, zeker niet, maar dit nummer trek ik goed. People I've Been Sad is een ander verhaal. De melodielijnen daar spreken me niet aan en het geheel klinkt te zeurderig. Het zijn vooral de uptempo liedjes die me goed smaken en die de meubelen redden.

La Vita Nuova vind ik ook heerlijk, niet in de laatste plaats door de fijne bijdrage van Caroline Polachek met haar prettige stem. Nada is best goed: midtempo en duister, maar ook wat onopvallend. Mountains is een redelijke ballad, maar dat is dan ook niet type liedje waarin ze normaal gesproken uitblinkt. Als ik dat allemaal een beetje optel kom ik tot een aardige EP. Geen EP die me direct weer fan doet worden van Christine and the Queens, maar wel een die me doet inzien dat ik haar te vroeg heb afgeschreven.