Depeche Mode - Live Spirits Soundtrack (2020)
Alternatieve titel: Spirits in the Forest
mijn stem
22 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Electronic / Pop
Label: Columbia
-
Intro (2:29)
-
Going Backwards (6:12)
-
It's No Good (4:56)
-
A Pain That I'm Used To (4:29)
-
Useless (5:32)
-
Precious (4:56)
-
World in My Eyes (5:31)
-
Cover Me (5:08)
-
The Things You Said (3:47)
-
Insight (5:37)
-
Poison Heart (3:26)
-
Where's the Revolution (4:54)
-
Everything Counts (8:07)
-
Stripped (5:04)
-
Enjoy the Silence (7:24)
-
Never Let Me Down Again (6:21)
-
I Want You Now (4:32)
-
Heroes (6:27)
-
Walking in My Shoes (8:29)
-
Personal Jesus (6:17)
-
Just Can't Get Enough (6:48)
1
geplaatst: 5 augustus 2020, 12:49 uur
Depeche Mode en live concerten, het is als een huwelijk waarin alles goed geregeld is. De man werkt en doet de tuin, de vrouw het huishouden en de was. Zo ongeveer speelt
Depeche Mode live en weet er altijd een muzikaal spektakel van te maken. Zelf begeef ik me in de gelukkige modus dat ik dit concert live heb mogen beleven in het Ziggo Dome.
In het Zwitserland van de concertzalen genoot ik van een van de beste concerten die ik ooit heb mogen zien. De spectaculaire introductie beloofde al veel goeds, wat ook gezegd kan worden van het strak gespeelde 'going backwards' al vraag ik me na een paar keer goed luisteren af of de intro niet gecoverd is van Tina Turners - What's Love Gotta Do., Hiermee bedoeld ik het in leidende stukje naar het begin. Plagiaat is van alle tijden, en beter goed gejat dan slecht verzonnen, wat zal het toch.
It's No Good is fenomenaal ten hore gebracht, misschien nog wel beter dan op het album zelf. A Pain That I'm Used to is net als Touring the Universe de Jacques Du Conte remix, en dat is niet erg. Deze deed en doet het live wederom uitstekend. De song Useless, was voor mij iets van, hé dit nummer van Ultra klinkt goed. Op de dvd/bluray, de versie welke ik heb ook nog met een prachtige film van Anton Corbijn erbij, maar dit terzijde aangezien het hier puur over de soundtrack gaat.
Where is the Revolution is live, zoals veel bij Depeche Mode songs, gewoon kneitergoed. Tijdens het concert staat Dave Gahan op een ophoging en laat hij zijn stem gelden. Meezingers zijn er altijd en wat is dit bij Everything Counts mooi gedaan, met een uiterst lange toegave van het publiek is een van deze cultsongs ook gelijk een van de hoogtepunten van deze 2 schijfjes.
Martin L. Gore brengt op prima wijze het rustieke Insight en Poison Heart, iets wat Dave later doet bij een sublieme versie van Stirpped.
Precious is altijd een goede live track, Enjoy The Silence de ultieme klassieker, maar dat geldt natuurlijk ook voor Never Let Me Down Again. Een nummer dat op Music For the Masses een leuke track is,
maar in deze ietwat opgedirkte versies live geniaal is. I Want You vind ik dan persoonlijk wat minder, maar ook Martin L. Gore is Depeche Mode en dus komt deze ballad tussendoor.
Hierna gaat het concert verder met de cover van David Bowie – Heroes, in een woord geweldig! Ongelooflijk knap zoals Dave Gahan hier de microfoon tot zich neemt en deze klassieker misschien nog wel
beter dan het origineel ten gehore brengt. Voor mij persoonlijk, kippenvel!
Na dit prachtige nummer komt er een mooie en lange versie van Walking in My Shoes. Personal Jesus gaat er altijd in en in tegenstelling tot in Amsterdam, Just can’t get enough als waanzinnige afsluiter
van een geweldig concert.
Depeche Mode live en weet er altijd een muzikaal spektakel van te maken. Zelf begeef ik me in de gelukkige modus dat ik dit concert live heb mogen beleven in het Ziggo Dome.
In het Zwitserland van de concertzalen genoot ik van een van de beste concerten die ik ooit heb mogen zien. De spectaculaire introductie beloofde al veel goeds, wat ook gezegd kan worden van het strak gespeelde 'going backwards' al vraag ik me na een paar keer goed luisteren af of de intro niet gecoverd is van Tina Turners - What's Love Gotta Do., Hiermee bedoeld ik het in leidende stukje naar het begin. Plagiaat is van alle tijden, en beter goed gejat dan slecht verzonnen, wat zal het toch.
It's No Good is fenomenaal ten hore gebracht, misschien nog wel beter dan op het album zelf. A Pain That I'm Used to is net als Touring the Universe de Jacques Du Conte remix, en dat is niet erg. Deze deed en doet het live wederom uitstekend. De song Useless, was voor mij iets van, hé dit nummer van Ultra klinkt goed. Op de dvd/bluray, de versie welke ik heb ook nog met een prachtige film van Anton Corbijn erbij, maar dit terzijde aangezien het hier puur over de soundtrack gaat.
Where is the Revolution is live, zoals veel bij Depeche Mode songs, gewoon kneitergoed. Tijdens het concert staat Dave Gahan op een ophoging en laat hij zijn stem gelden. Meezingers zijn er altijd en wat is dit bij Everything Counts mooi gedaan, met een uiterst lange toegave van het publiek is een van deze cultsongs ook gelijk een van de hoogtepunten van deze 2 schijfjes.
Martin L. Gore brengt op prima wijze het rustieke Insight en Poison Heart, iets wat Dave later doet bij een sublieme versie van Stirpped.
Precious is altijd een goede live track, Enjoy The Silence de ultieme klassieker, maar dat geldt natuurlijk ook voor Never Let Me Down Again. Een nummer dat op Music For the Masses een leuke track is,
maar in deze ietwat opgedirkte versies live geniaal is. I Want You vind ik dan persoonlijk wat minder, maar ook Martin L. Gore is Depeche Mode en dus komt deze ballad tussendoor.
Hierna gaat het concert verder met de cover van David Bowie – Heroes, in een woord geweldig! Ongelooflijk knap zoals Dave Gahan hier de microfoon tot zich neemt en deze klassieker misschien nog wel
beter dan het origineel ten gehore brengt. Voor mij persoonlijk, kippenvel!
Na dit prachtige nummer komt er een mooie en lange versie van Walking in My Shoes. Personal Jesus gaat er altijd in en in tegenstelling tot in Amsterdam, Just can’t get enough als waanzinnige afsluiter
van een geweldig concert.
* denotes required fields.
* denotes required fields.