Michiel Borstlap - Blue (2011)

Als ze klein is verafgood ze haar papa.
Is ze ongeveer 7 jaar oud, is papa de enige met wie ze later wil trouwen.
Wanneer we (ze zal een jaar of 12 zijn geweest) ergens langs het IJsselmeer lopen en papa zegt dat hij droomt van ooit een appartement met een dergelijk uitzicht, zegt zij onomwonden dat zij dat appartement later voor hem gaat kopen.

Aan het einde van de middelbare school neemt ze een tussenjaar. De generatie van papa ging dan op tienertour, deze generatie gaat een jaartje reizen door Australië en Nieuw Zeeland. Door het gemis gaat papa door een soort rouwproces, zij heeft de tijd van haar leven.

Paar jaar later gaat zij "op zichzelf", ontmoet een vent en gaat samenwonen. Papa staat al een tijdje niet meer op 1 en dat is goed zo.

Haar relatie eindigt, hoop verdriet, papa mag troosten........ Ze raapt zichzelf weer bij elkaar, werkt hard en verblijft wekelijks door dat werk in diverse fraaie Europese steden.
Druk, druk, druk en weinig tijd voor papa. En dat is goed zo, als zij gelukkig is, is papa dat ook.

Zomaar wat herinneringen die gisteravond bij mij opkwamen tijdens het weer eens beluisteren van Blue, Songs from Father to Daughter.

15 juni 2011 werd Blue geboren, de dochter van Michiel Borstlap. Ter gelegenheid van haar geboorte schreef Borstlap 11 solo piano stukken en daarmee was dit album een feit.

Doordacht, puur en luchtig dalen de noten neer, las ik in een recensie. En dat is wat mij betreft de spijker op zijn kop. Michiel wil hier niet perse laten horen hoe technisch vaardig hij op de toetsen opereert. Liefhebbers van bijvoorbeeld Einaudi zullen dit album wellicht ook kunnen waarderen. Mij verveelt het nooit in ieder geval.

Twee nummers, te weten Bla Bla Blue en Oya’s Blues zijn overigens een eerbetoon aan pianist Eroll Garner, die ook op 15 juni, maar dan wel in 1921, werd geboren. Op Oya’s Blues is de piano ingeruild voor een Fender.

Five Notes, One Love, Blue en Lullaby zijn live tracks opgenomen in het Amsterdamse Concertgebouw.