Ulcerate - Stare Into Death and Be Still (2020)

Het titelnummer is reeds te beluisteren, en klinkt, wat mij betreft, zeer indrukwekkend!

Ook Dissolved Orders is fenomenaal! Deze track (en de titeltrack) behoren tot het sterkste dat ik van deze band heb gehoord. De sound lijkt herkenbaarder te zijn geworden met een zeer smaakvolle scheut melodie in de wringende dissonantie. Zeer benieuwd naar de volledige plaat.

Ik ben benieuwd naar dit album. Heb beide nummers die hierboven genoemd worden, gehoord, en die smaken naar meer.
Met name Dissolved Orders heeft veel meer melodie dan ik van Ulcerate had verwacht. Mijn eerste gedachte bij dat nummers was dat Ulcerate veel My Dying Bride heeft geluisterd de laatste tijd, met name vanwege de gitaarlijnen. Dat was de eerste indruk tenminste...

Beluister het album: Stare Into Death and Be Still

Ik ben al een jaar of negen onder de indruk van de sound die Ulcerate neerzet, maar de band heeft voor mij nooit een hoge replay value gehad. Deze nieuwe plaat lijkt daar verandering in te brengen en is misschien wel het beste wat ik van de band heb gehoord tot nu toe. Als eerste ademt de productie veel meer vergeleken met voorgaand werk waardoor alles een stuk makkelijker te onderscheiden valt. Sowieso komt Ulcerate hier wat (relatief) ''toegankelijker'' en herkenbaarder voor de dag, met meer sfeervolle doom en post-metalstukken. Die injectie van melodie is precies wat Ulcerate nodig had om het naar een hoger niveau te schoppen. Toch blijft de heerlijke wringende dissonante deathmetalsound de hoofdmoot van de plaat, maar dus met een verdieping van dat geluid. Jamie Saint-Merat drumt weer fabelachtig goed. Hij accentueert de gitaar- en baspartijen meesterlijk met prachtige bekkenarrangementen en vernuftige fills. Een van de creatiefste metaldrummers die er momenteel rondlopen. April heeft met Oranssi Pazuzu en Ulcerate zo ineens twee kandidaten voor de hogere regionen van de eindejaarslijst.

Ik kan het hier alleen maar volledig mee eens zijn, inclusief de laatste zin. Samen met Oranssi Pazuzu de platen van het jaar tot nu toe. Ik kende Ulcerate eigenlijk alleen van Vermis en met die plaat kon ik destijds niet zo heel veel. En niet zozeer vanwege de dissonante riffs, maar alles klonk min of meer hetzelfde en er leek kop nog staart aan de nummers te zitten. Dit album is echt andere koek. Zoals Don al aangeeft is hier veel meer te onderscheiden. De composities lijken veel toegankelijker, maar blijven toch wringen (op een positieve manier).
Omdat deze op stapel stond heb ik de afgelopen tijd ook Vermis weer aan een luisteronderzoek onderworpen en die bevalt me nu gelijk een stuk beter dan voorheen (hoewel die plaat nog steeds bij lange na niet aan dit nieuwe monster kan tippen). Ik moet toch de rest van hun oeuvre maar eens gaan doornemen.

Voor wie eens wat meer inzicht wil hebben in het drumwerk op deze plaat: Jamie Saint Merat heeft een 25 minuten durende video geplaatst met studio-opnames van fragmenten van het album.

IJzersterke plaat.

Geweldige plaat alweer. Ulcerate blijft toch een bijzonder consistente band, en ze weten de accenten ook steeds wat te verleggen, met hier inderdaad wat meer nadruk op melodie. In de basis blijft dit natuurlijk rauw en bruut, de dissonante riffs en het ritmische gebeuk op de drums (van een Saint Merat in topvorm, overigens!) zijn ook nu niet te versmaden.

In vergelijking met eerder werk lijkt dit wat meer te grooven, wat voor een bepaalde betrokkenheid zorgt. Ulcerate klinkt wat minder abstract, hoewel de muziek nog steeds uit de diepste krochten van de onderwereld lijkt te komen. De teksten versterken dat gevoel alleen maar. Er gloort bitter weinig hoop achter de kim. Volgens één songtitel bestaat die horizon waarvan sprake zelfs niet!

Ulcerate slaagt er alweer in onder mijn huid te kruipen.

4 sterren

Het is alweer twee jaar geleden dat Stare Into Death And Be Still uitkwam. Wat is de tijd toch snel gegaan!
Waar ik Vermis nog goed vond, hoewel minder dan The Destroyers Of All, sprak Shrines of Paralysis sprak me totaal niet aan. Ik had dus m'n twijfels voor ik de eerste single van dit album luisterde.

Gelukkig was die twijfel nergens voor nodig! Hoewel Stare Into Death nog steeds onmiskenbaar Ulcerate is, is er hier wat meer plek voor melodie, en ademt het album wat meer dan de vorige twee albums. Doordat Stare Into Death niet alleen maar een donker, dissonant geluidsbombardement is van A tot Z, is het een relatief toegankelijk album en weet het de hele speelduur te vermaken.

Wat een monsterlijk gave plaat is dit! Zwaar op de hand en zeker geen plaat om op de achtergrond te draaien, want het vraagt wel een geconcentreerd oor om het technische vernuft op dit album goed tot je te nemen. Daarom is dit ook geen plaat voor mij om grijs te draaien. Zo af en toe een dosis van een uur... Even niets anders, alleen voor je uit staren en stil zitten...