Ken Fox & Knock Yourself Out - Ken Fox & Knock Yourself Out (2020)

Wat een enorm plezier geeft deze mini LP van Ken Fox. Bij sommigen bekend als de bassist van The Fleshtones of van Jasons Scorchers, voor mij een nieuwe held die als 50er de popwereld even opschudt met zijn mix van punk, rock, soul en pop met daar doorheen een lading enthousiasme die zorgt voor totale uitputting na vijf liedjes. Meer zou onverstandig zijn voor artiest en fan.

Ken Fox is een matige zanger, zoveel is duidelijk, maar zijn stem past precies bij wat hij ons presenteert. Het is gewoon zo lekker en het stuitert alle kanten op. Hij pakt het beste van de post punk U.S. powerpop, van de betere punk en koppelt dat aan de beste jaren 60 melodieën, waarbij hij eigenlijk een perfecte mix maakt van U.K. en U.S. populaire muziek uit de jaren 60, 70 en begin 80. Die combinatie maakt het album voor mij zo leuk.

Waar de grote hits van Joan Jett, The Romantics en The Knack grotendeels draaien om een riff of ritmisch effect, kende de Engelse hits uit de tijd altijd een melodie boven de riff. Dat laatste past Ken Fox heel goed toe, waardoor tussen al het muzikale geweld het liedje overeind blijft. Als Knock Yourself Out vervolgens uit gaat met knallende toeters, is het album voor mij helemaal af. Wat een spelplezier en wat een luistergenot.

Rum Bar heeft weer een plaat uitgegeven, die direct in competitie is met hun beste ever. Prachtig label, dat in de marge heel veel artiesten, wier tijd tijd muzikaal gezien eigenlijk ver achter zich ligt, de kans geeft te blijven schitteren. En dat is precies wat ze doen in dat nicheje dat Malibu Lou voor hen heeft gecreëerd. Vijf jaar sappelen in de muziekindustrie en "niet teveel geld verloren te hebben".

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.