Protomartyr - Ultimate Success Today (2020)

Ik woon al weer heel lang aan de andere kant van de wereld, maar als ik in NL op bezoek ben probeer ik altijd enkele concerten mee te pikken. Vorig jaar was ik o.a. in Vera - Groningen en daar is in de zaal te zien wélke bands de afgelopen jaren de beste concerten afleverden (in de poll "Concert van het Jaar"). Protomartyr won die contest in 2016 & 2017! Moet dus iets gemist hebben live, wil de band echt nog een keer in levende lijve aanschouwen...........favoriete nummer blijft Pontiac 87 van The Agent Intelligent voor mij........nieuwe plaat qua ik zeker verder beluisteren na alle positieve berichten alhier!

Dat nummer bevat een van de vetste riffs ooit zou ik zelfs willen zeggen Als album legt The Agent Intellect het voor mij wel af tegen Relatives in Descent en deze.

Nog een honderdtal daagjes te gaan van 2020 maar deze CD is topkandidaat om mijn favoriete CD van het bizarre jaar 2020 te worden!!!! Joe Casey en zijn band hebben een meesterwerk afgeleverd, iedere track zit er boenk op !!! DE BESTE CD in jaren!

*geluisterd, ook naar aanleiding van latere opmerking over die riff*

Bedankt voor de tip (ik ken deze act pas vanaf dit nieuwste album).

Van deze vind ik The Aphorist btw nogal onopgemerkt. Die is rustiger, maar heeft ook een soort van gitaarriffje dat nogal blijft plakken.

nog 26 dagen en dit meesterlijke album gaat idd HET album van 2020 worden, met kop en schouders. Boenk zit vanaf heden in mijn woordenschat

Is wel aan het "groeien" deze. Groot fan van de band vanaf Under Color of Official Right maar vond deze in eerste instantie wat tegenvallen. Kan voor mij in het rijtje met Jesus Lizard, die heb ik helaas nooit live mogen zien. Toch wel een van de meest relevante bands dit het Amerika gevoel voor mij kan overbrengen. Voorrecht gehad om er veel tijd te hebben doorgebracht. De rauwheid die deze band overbrengt mis ik bij Engelse bands. Amerika toch harder qua maatschappij.

Worm in Heaven doet vermoeden dat het wel eens een laatste worp van de band kan zijn.

Zeker één van de boeiendste post-punkacts die ik heb mogen beluisteren de laatste jaren. Hoewel de songs nogal duister van toon zijn, liggen ze toch niet te zwaar op de maag. Er lijkt ook constant een broeierig, wat dreigend sfeertje boven het geheel te hangen, wat me van begin tot eind in de ban houdt. Het effectieve gebruik van de saxofoon zal daar zeker voor iets tussen zitten!

De teksten zijn ook behoorlijk intrigerend, ietwat cryptisch (wat me altijd wel aantrekt, want dat zet aan tot creatief nadenken!) en worden heerlijk gedeclameerd door frontman Joe Casey. Hoor maar 'ns hoe hij zich zwalpend door Michigan Hammers, één van de hoogtepunten, sleept. Bij de gastenlijst zie ik overigens onder andere Fred Lonberg-Holm (cello) staan, een oude bekende uit het freejazz-circuit (heeft wel 'ns met Peter Brötzmann gespeeld), en telkens ik deze plaat beluister, merk ik dat dit gewoon een match is. Ultimate Success Today heeft ook die vrije geest in zich.

4 sterren

voorwaar, de laatste 3 nrs, Modern Business Hymns , Bridge & Crown en Worm in Heaven blijven 1 van de mooiste
afsluiters (bestaan er ook vier of vijf afsluiters zei de leek?) van de laatste jaren. Om te janken zo mooi zou de onvolprezen Maarten van Roozendaal hebben gezegd. Hoop ik

Ik zie Protomartyr als de grote katalysator van de opkomst van een sterke post-punk beweging die afgelopen jaren vanuit vooral Engeland en Ierland is opgekomen (Idles, Squid, Fontaines D.C. Murder Capitol ,Shame). Dat maakt ze wat mij betreft de vaandeldragers van het genre vandaag de dag en album na album consolideren ze die status. Ook op Ultimate Succes Today vormen beklemmende momenten en gecontroleerde agressie weer een mooi spanningsveld.

In 2017 liep ik nietsvermoedend de Pandora-zaal van de Tivoli in tijdens Le Guess Who?. Het zal tegen het eind van de set zijn geweest, want we zagen een flinke hectiek op het podium. Een die iets té veel was op dat moment voor de onwetende ArnoldusK. Het bleek Protomartyr en eigenlijk viel het best wel mee.
Aanstaande september ontmoeten we elkaar weer, ditmaal op het kleinschalige Misty Fields-festival in het Brabantse dorp Asten, die met Protomartyr een flinke naam hebben weten te strikken.
Ter voorbereiding luister ik dit album en kom ik tot de conclusie dat er bij vlagen harde 'hectiek' wordt gespeeld, maar telkens met een emotionele (melancholische?) onderlaag. Ik kan er verdomd goed van genieten.
Toch maar terug in de tijd dan en in elk geval Relatives in Descent gaan ontdekken.

Ik was er (ook) bij in Asten en wat mij betreft leverden ze zoals verwacht. Joe kwam zichtbaar aangeschoten (laveloze blik a la Robert Pollard) het podium opwandelen maar zijn voordracht was er niet minder intens om. Ook zeer genoten van het gitaarspel van Greg. Topband.