menu

Protomartyr - Ultimate Success Today (2020)

mijn stem
3,91 (174)
174 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Domino

  1. Day Without End (3:16)
  2. Processed by the Boys (5:05)
  3. I Am You Now (3:12)
  4. The Aphorist (3:43)
  5. June 21 (4:36)
  6. Michigan Hammers (4:00)
  7. Tranquilizer (3:09)
  8. Modern Business Hymns (4:14)
  9. Bridge & Crown (4:22)
  10. Worm in Heaven (4:30)
totale tijdsduur: 40:07
zoeken in:
avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Protomartyr - Ultimate Success Today - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Protomartyr - Ultimate Success Today
Protomartyr zet een indrukwekkende volgende stap op een vooral donker of zelfs duister album vol muzikaal en vocaal vuurwerk en songs die zich genadeloos opdringen

Protomartyr leverde de afgelopen jaren al twee geweldige albums af, maar Ultimate Succes Today is nog veel indrukwekkender. De band uit Detroit vermengt invloeden uit de postpunk, noiserock en indie-rock en combineert loodzware bassen met inventief drumwerk, prachtige gitaarmuren en een tegendraadse saxofoon. Het kleurt prachtig bij de zang van voorman Joe Casey, die zijn teksten met veel venijn en urgentie uitspuugt. Het komt allemaal samen in songs die je onmiddellijk bij de strot grijpen en vervolgens steeds mooier en imposanter worden. Wederom jaarlijstjesmateriaal van Protomartyr, dat is meer dan duidelijk.

De Amerikaanse band Protomartyr haalde ik een jaar of vijf geleden uit een aantal, met name Amerikaanse, jaarlijstjes, waarin The Agent Intellect, het derde album van de band uit Detroit, Michigan, terecht de hemel in werd geprezen.

Protomartyr maakte op The Agent Intellect muziek die absoluut viel te omschrijven als postpunk, maar waar dit genre in de tweede en derde postpunk golf steeds grootser en meeslepender, maar ook steeds toegankelijker werd, zat de muziek van Protomartyr dichter tegen de postpunk uit de late jaren 70 aan. The Agent Intellect was donker en dreigend, maar ook rauw en tegendraads, wat het album inderdaad jaarlijstjeswaardig maakte.

Vreemd genoeg heb ik het in 2017 verschenen Relatives In Descent ook pas opgepikt toen het aan het eind van het betreffende jaar in jaarlijstjes opdook, waar overigens niets op viel af te dingen, want het vierde album van de band uit Detroit was nog beter dan zijn voorganger. Ik laat het dit jaar voor de afwisseling maar eens niet op de jaarlijstjes aan komen. Dat het deze week verschenen Ultimate Success Today hier in gaat terecht komen lijkt me overigens zeker, want wat heeft Protomartyr weer een indrukwekkend album afgeleverd.

Direct in de openingstrack maakt de Amerikaanse band een onuitwisbare indruk met een aardedonkere track vol diepe bassen, stuwende drums en gitaarlijnen die steeds breder uitwaaien maar ook steeds steviger worden. Het zijn vaste ingrediënten binnen de postpunk, maar het klinkt bij Protomartyr net wat interessanter en dreigender. Wat tegendraadse saxofoon uithalen laten horen dat de band uit Detroit een stuk eigenzinniger is dan de meeste van haar soortgenoten. Dat hoor je ook nadrukkelijk in de zang. Voorman Joe Casey spuugt zijn teksten met veel venijn uit en doet dat, wanneer de gitaren aanzwellen, met steeds wat meer nadruk.

Hoe goed de band is hoor je goed in de tweede track waarin Protomartyr imponeert met een meedogenloze gitaarriff, die wordt gecombineerd met fantastisch drumwerk, een dit keer prachtig melodieus spelende saxofoon en met nog wat venijniger klinkende zang van Joe Casey. Het doet wel wat denken aan de muziek van The Clash of Big Audio Dynamite, maar het is ook onmiskenbaar Protomartyr.

Invloeden uit de postpunk spelen nog altijd een belangrijke rol in de muziek van de Amerikaanse band, maar vergeleken met de vorige albums hebben invloeden uit de noiserock en de indie-rock aan terrein gewonnen en kiest Protomartyr bovendien voor een wat ruimtelijker geluid. Het pakt allemaal fantastisch uit. Ultimate Success Today is een donker album waar de urgentie van af spat, maar het is ook een album vol muzikaal en vocaal vuurwerk en een album vol songs die aankomen als de spreekwoordelijke mokerslag.

De drummer en de gitarist van de band blijven maar salvo’s op je afvuren en zanger Joe Casy doet vrolijk mee met vocalen die inslaan als granaten. Het is de perfecte soundtrack voor deze donkere en onzekere tijden, al hoop ik toch dat de toekomst er beter uitziet dan Protomartyr op haar nieuwe album schetst. Met wat muzikaal doemdenken is echter niets mis, zeker niet als het wordt gecombineerd met zoveel muzikaal avontuur. Het is avontuur dat uiteindelijk nog omslaat in wat meer ingetogen en eveneens klanken, al worden de donkere wolken nooit helemaal verdreven. Prachtplaat, dat zal duidelijk zijn. Erwin Zijleman

avatar van deric raven
4,5
De wankelende wereld staat op het punt van instorten, waarom er niet glimlachend een brok dynamiet onder plaatsen. Het korte lontje van voorganger Joe Casey is al bijna uitgebrand, het is eenvoudig wachten tot hij dat explosieve duwtje krijgt. Het zijn serieuze knapen, die mannen van Protomartyr. Bloedserieus zelfs.

Och wat zijn de andere postpunk bandjes romantische lieverdjes vergeleken met dit uit Detroit afkomstige duister rockende gezelschap. De diepgallige zang wordt zwaar onderschept door treurige blaasinstrumenten, die hun laatste adem als een nevelige jazzwolk over het geheel heen monteren.

De sterk improviserende Jemeel Moondoc gooit er de nodige dwarse altsax partijen doorheen, terwijl Izaak Mills onwaarschijnlijke noten uit zijn klarinet tevoorschijn haalt die het toch al niet misselijke Processed By The Boys dreigend van een klaagmuur aan mysterieuze galmende misthoorn achtige geluiden voorziet. Ook de indrukwekkende gestalte Fred Lonberg-Holm neemt plaats achter zijn cello om op Ultimate Success Today te imponeren.

Want daar hebben we het hier over; Ultimate Success Today, het vijfde plaatwerk van dit onheilspellende Protomartyr. Met hun derde album The Agent Intellect lieten ze mij al verschrikt maar voldaan kennis maken met hun ruwe variant op de postpunk. Een geluid die veel dieper terug gaat naar de kern van de innerlijke aangetaste ziel.

Zeker nu Joe Casey het gevecht met de niet af te remmen ouderdom aangaat, en hier zelfs bijna aan ten onder dreigt te gaan. Want zo staat hij op dit moment in het leven, met een in verval rakend lichaam wat zich vervreemd van zijn ik persoon, en het gestreden lege omhulsel verlammend achter laat. Het burn-out gevoel van een veertiger, die de balans van zijn bestaan opmaakt. Dat beklemmende uit zich in stress gerelativeerde fysieke kwalen met een psychische grondslag, versterkt door een realistisch onzeker toekomstbeeld.

Het is weer allemaal loeizwaar. Nadat de bas er subtiel een strakke basis heeft neergelegd, mogen de blazers er voorzichtig in Day Without End al hun sierlijke kunsten doorheen weven. Een mooie toevoeging, maar het zijn toch zeker wel die typerende lawaaierige gitaarsalvo’s die destructief te werk gaan. Ze zaaien onrust, een verdervende rottende sfeer die perfect aansluit bij de moordende gedachtenspinsels van de in wanhoop badende verhalende vocalist.

Hoe moeilijk en lastig kan je het jezelf maken, als de jaren als een herhalende vervelende trip down memory lane voorbij gaan, en een nieuwe zomer als een straf ervaren wordt. Het vluchtgedrag wordt geadoreerd in het verlangen naar rust in Tranquilizer, zichzelf bewust in quarantaine plaatsend in het ontmoedigende Modern Business Hymns. Zelfs de enigszins opbeurende dromerige zang van Nandi Rose in June 21 wordt hardhandig de kop ingedrukt door explosieve oorverdovende gitaaruithalen die het onmogelijke van de versterkers verlangen. Een mooie warme zonnige dag, dermate geschikt om je testament zorgvuldig samen te stellen.

Ondanks dat Joe Casey oververmoeid de pessimistische woorden eruit perst, is Ultimate Success Today een verademing om naar te luisteren. De diepgang en slopende omlijsting delft de reeds lang overleden ronkende stroeve doodgravers sound opnieuw op, om deze in vergaande staat van ontbinding tentoon te stellen naast de zalvende hoopvolle collega’s. De pijn van het uitkermende Ultimate Success Today laat onuitwisbare sporen achter. Alleen Worm in Heaven kan de opkomende zonnestralen verdragen op deze aardedonkere prachtige plaat.

Protomartyr - Ultimate Success Today | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van VladTheImpaler
4,5
De verhoging van 4* naar 4,5* zat er al wel aan te komen, maar is inmiddels meer dan dik verdiend. Protomartyr beschouwde ik ergens nog altijd een beetje als een buitenbeentje, maar inmiddels hebben ze toch al heel wat geweldige albums in de post-punk hoek uitgebracht, en met deze misschien wel hun beste so far.

Day Without End is als opener fantastisch. Langzaamaan wordt een geluidsmuur opgetrokken die je de donkere kamer van Protomartyr in trekt. Daarna knalt gelijk het geweldige - en misschien wel het beste nummer van het album - Processed By The Boys. De somberheid en woede zijn zowel in de teksten van 'zanger' Joe Casey als muzikaal te horen, en dat blijft het hele album door. Stiekem voorspeelde Casey het corona virus hier al.

'When the ending comes, is it gonna run
At us like a wild-eyed animal?
A foreign disease washed upon the beach'


De drie daaropvolgende nummers zijn misschien niet de hoogtepunten, maar alsnog zijn het sterke nummers en bewijst dat dit album van begin tot eind sterk in elkaar steekt. Met Michigan Hammers zijn we bij het volgende hoogtepunt. Ook deze klinkt net als Processed By The Boys lekker gejaagd , en hier vallen de nieuwe jazz invloeden goed op. Die jazz invloeden zijn door het hele album te horen, en geven de muziek een nog extra donker en mysterieus sfeertje mee, een zeer geslaagde toevoegging.

Tranquilizer laat nog een andere kracht van dit album/de band horen, namelijk de dynamiek in de nummers. Er wordt soepel geswitched tussen rustige donkere stukken en snoeiharde stukken. Nog een mooi voorbeeld zit aan het einde van Modern Business Hymns. Maar het mooiste voorbeeld van die dynamiek zit in mijn persoonlijke favoriet Bridge & Crown. Een rustig begin wordt ineens bruut verstoord door geweldige gitaarriff waarna de intensiteit steeds iets verder opgebouwd.

Worm in Heaven is de afsluiter die het album verdient en alles wat dit album geweldig maakt samenvat. Waar normaal gesproken Casey voornamelijk zaken van buiten in de wereld beschouwt en bekritiseerd, lijkt hij op dit album en het duidelijkst op dit album meer op persoonlijk vlak te reflecteren. En zoals we bij Protomartyr gewend is dat ook niet over de vrolijke kant van het leven.

'I am the worm in heaven
Remember me how I lived
I was frightened
Always frightened'


Vanaf nu zie ik Protomartyr niet meer als een buitenbeetje, maar als een topspeler onder de post-punk bands die een meester is in je laten genieten van zwartgalligheid.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:11 uur

geplaatst: vandaag om 19:11 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.