Four Tet - Sixteen Oceans (2020)

De Britse eenmanszaak Four Tet (Kieran Hebden) heeft een nieuw album en dat heet 'Sixteen Oceans'. Ik ben een kind van de (zonovergoten, sepiakleurige) jaren 80 en dus denk ik bij het woord 'oceaan' nog steeds aan de heerlijke documentaires over de diepe zeeën van ontdekkingsreiziger Jacques-Yves Cousteau en zijn schip 'Calypso' (zie ook het album 'Waiting for Cousteau' van Jean Michel Jarre). En warempel, met 'Sixteen Oceans' slaagt Four Tet erin om mij een heel album lang onder te dompelen in een jongensachtige roadtrip doorheen kleuren, continenten en melancholie. Zachte nostalgie die op een modern sausje van beats & glitches wordt gepresenteerd. Voor mij werkt het! Tip voor deze Corona-tijden: 'Sixteen Oceans' is uitermate geschikt voor consumptie tijdens je dagelijkse quarantaine-wandeling doorheen het bos. Kwisvraag daarbij: welke vogeltjes zingen in het bos en welke vogeltjes staan op plaat. Topplaat 4*.

Sinds There Is Love In You (een briljante plaat, maar erg binnen de lijnen) waardeer ik Four Tet om zijn complete eigenzinnigheid. Ook al heeft hij sindsdien nooit meer een echt goed album gemaakt (Morning / Evening vond ik zelfs ronduit slecht), ze hebben allemaal een eigen karakter en staan compleet los van enige trend of hype.

Over Sixteen Oceans: dit is een album vol Jean-Michel Jarre, Steve Roach en Ray Lynch. En Tangerine Dream, Global Communication en The Orb zijn ook nooit ver weg. Het is denk ik niet helemaal toeval dat de muziek waarnaar dit album lijkt te verwijzen minimaal 35 jaar oud is, Sixteen Oceans lijkt gewoon op een eerbetoon. Ik vind het een erg fijne sfeer hebben, maar origineel is het al 35 jaar niet meer en het blijft zeer consequent op de achtergrond hangen. Desondanks is het wel mijn favoriete Four Tet-release sinds Pink (2012).

Toch maar een poging gewaagd aan Four Tet. Na There is Love in You heb ik de artiest links laten liggen want die plaat kon mij minder bekoren dan de meesten. Tot mijn verrassing en vreugde vind ik dit wel weer tof.

Something in the Sadness en Love Salad zijn opwindend en eigenlijk zijn alle uptempo nummers dik in orde. Die afwisseling met rustige tracks vind ik juist een sterk punt en met name Green is een pareltje. Daarna gaat het album als een nachtkaars uit, maar dat geeft niet want inmiddels ben ik vredig ingedommeld op een bedje van mos.