menu

Paradise Lost - Obsidian (2020)

mijn stem
3,88 (64)
64 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Metal
Label: Nuclear Blast

  1. Darker Thoughts (5:46)
  2. Fall from Grace (5:42)
  3. Ghosts (4:35)
  4. The Devil Embraced (6:08)
  5. Forsaken (4:30)
  6. Serenity (4:46)
  7. Ending Days (4:36)
  8. Hope Dies Young (4:02)
  9. Ravenghast (5:30)
  10. Hear the Night * (5:34)
  11. Defiler * (4:45)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 45:35 (55:54)
zoeken in:
avatar van ProGNerD
4,5
geplaatst:
Alicia schreef:
Ondanks een bepaalde manier van 'zingen' vind ik dit toch een geslaagde plaat van Paradise Lost. Het 'grunten' echter, vind ik - ondanks al het fijne aan dit album: de melancholie, de gewone zangpartijen, de zware gitaren en vooral het gothic sfeertje - nog altijd niet echt fijn om te horen. Maar ik kan Obsidian in elk geval stukken beter hebben dan een aantal oudere albums van dit doommetalorkest.

Ik stoor me steeds minder aan het grunten naarmate ik meer (prog)metal luister en in dit geval in het geheel niet zelfs aangezien het hier niet alles overheersend is en wel verstaanbaar blijft, zoals Ayreonfreak terecht opmerkt in z'n mooie recensie...

avatar van Alicia
4,0
geplaatst:
Chips... mijn bericht per ongeluk verwijderd!

avatar van Alicia
4,0
geplaatst:
Ha, kon mijn berichtje door herhaaldelijk terug swipen zowaar weer tevoorschijn toveren:

Iets met smaken verschillen? Dit type 'zang' kan inderdaad weleens een enkele keer 'goed' uitpakken. Ligt ook aan de zanger, ja. Maar wennen door veel te luisteren, neuh.
Dit album is echter - zoals ik al schreef - verder prima te doen (heerlijke doom met gothic rock) en wellicht zelfs voor een niet 'grunt' liefhebber zoals ik, want ik hou nu eenmaal ook van zware & melancholische progressieve rock met metal invloeden. Het is dan ook een van de weinige keren dat ik een Paradise Lost album goed kan uitluisteren. En meerdere keren zelfs! M.a.w.: complimentjes voor deze Paradise Lost! Zonder 'n enkele grrrunt zou ik dit album wél hoger waarderen.

avatar van ProGNerD
4,5
geplaatst:
Na herhaalde luisterbeurten ½ puntje erbij. Indrukwekkend melodieus gitaarwerk waardoor het "toegankelijk" blijft ondanks de heerlijk zware en donkere sfeer...

avatar van milesdavisjr
3,5
geplaatst:
Nu de rook wat is opgetrokken en het schijfje al wat langer is ingedaald blijkt het geen album te zijn wat zich aan mij opdringt, het is een solide schijf waar het niveau relatief hoog is, de new wave invloeden op passende wijze worden geïncorporeerd en de productie uitstekend is. Dat deze worp echter op dit moment bijna hetzelfde gemiddelde scoort als Icon en Draconian Times is in mijn ogen wat al te veel eer. Deze platen zijn wat mij betreft toch nog van een andere orde, waarbij op Icon Gregor Mackintosh met zulke belachelijk goede solo's op de proppen kwam, de nummers zo'n mooie symbiose vormde tussen een wat meer mainstream benadering en het desolate doommetal landschap dat de plaat met recht de titel 'Icon' draagt. Daarnaast bevat de plaat ook enkele songs die weergaloos goed zijn (Embers Fire, Remembrance, True Belief, Shallow Seasons, Christendom) dat geen enkele release van de band daar in mijn ogen aan kan tippen. Wat maakt Obsidian dan geen echte topper voor mij, zijn het de new wave invloeden waar ik niet zo veel mee kan, is het de (dat dan weer wel) verstaanbare grunt waar ik niks mee heb, of is het de tweede helft van de schijf waarbij de nummers niet ontzettend veel van elkaar onderling verschillen. Wellicht verwacht ik wel (wat natuurlijk onzinnig is) een terugkeer naar begin jaren 90 of is de wens de vader van de gedachte. Ik ben een van de weinige Paradise Lost liefhebbers bij wie dit album niet een hele lange houdbaarheid zal hebben ben ik bang.

avatar van milesdavisjr
3,5
geplaatst:
Voorlopig de laatste, en nog steeds wordt ik niet volledig meegetrokken in het geheel hoewel het plaatje zeer coherent in elkaar steekt.
De NewWave invloeden die geïncorporeerd worden maken voor mij niet het verschil, hoewel ik mij kan voorstellen als je daar wel van houdt dat het een meerwaarde vormt.
In zijn totaliteit hoor ik de heren op kleine punten zich wel weer verder ontwikkelen en dat is een goede zaak. Een 2e Medusa zou wat al te saai worden. Het is jammer dat de 2e helft van de schijf het niveau van de eerste paar nummers niet kan vasthouden anders had er wellicht meer ingezeten. Desalniettemin wel genietbaarder dan de twee eerdere voorgangers. The Devil Embraced vormt een juweeltje.

Eindstand:

1. Icon
2. Tragic Idol
3. Shades of God
4. Draconian Times
5. Gothic
6. Paradise Lost
7. Obsidian
8. Medusa
9. The Plague Within
10. In Requiem
11. Symbol of Life
12. Faith Divides Us - Death Unites Us
13. One Second
14. Believe In Nothing
15. Host
16. Lost Paradise

Gast
geplaatst: vandaag om 17:57 uur

geplaatst: vandaag om 17:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.