menu

Paradise Lost - Obsidian (2020)

mijn stem
3,96 (42)
42 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Metal
Label: Nuclear Blast

  1. Darker Thoughts (5:46)
  2. Fall from Grace (5:42)
  3. Ghosts (4:35)
  4. The Devil Embraced (6:08)
  5. Forsaken (4:30)
  6. Serenity (4:46)
  7. Ending Days (4:36)
  8. Hope Dies Young (4:02)
  9. Ravenghast (5:30)
  10. Hear the Night * (5:34)
  11. Defiler * (4:45)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 45:35 (55:54)
zoeken in:


avatar van Edwynn
geplaatst:
Een nieuw nummer dat zo op The Plague Within had kunnen staan. Niet onaardig maar zeker niet wereldschokkend.


avatar van milesdavisjr
3,5
geplaatst:
De eerste twee vrijgegeven nummers zijn niet slecht maar als dit een voorbode is voor de rest van het album hoef ik vrijdag 15 mei niet direct mijn wekker te zetten.

geplaatst:
Ach het niveau van hun eerste album(s) halen ze waarschijnlijk nooit meer.

avatar van Edwynn
geplaatst:
Ghosts vind ik wel een sterke track. Veel wave-invloeden en daarnaast loopt het buitengewoon gesmeerd met die dominante leads van Gregor Mackintosh. Heel vertrouwd eigenlijk.

avatar van Alicia
4,0
geplaatst:
Ik dacht even een onvervalste dark wave, goth rock band te horen. Ben toch weer benieuwd, hou wel van deze stijl.

avatar van Cryotank
geplaatst:
Deze twee nummers klinken veelbelovend

Ghosts doet me erg denken aan Tiamat maar dan met die typische PL-gitaar erbij.

avatar van Jelle78
4,0
geplaatst:
Ghosts is verrassend nummer zeg! Gezien hun twee eerdere albums en het al eerder vrijgegeven Fall From Grace had ik verwacht dat Paradise Lost verder zou gaan op die koers, dus de metalsound inclusief grunts. Maar dat klopt dus niet helemaal. En daar ben ik eerlijk gezegd wel blij mee. Ik hou zowel van de melodieuze synth gedreven sound van de band als de metal gerichte sound. Dus ik ben blij dat het erop lijkt dat we een album gaan krijgen waarop we beide kanten van de band gaan horen. Nu maar hopen dat het een coherent album gaat worden.

avatar van gigage
4,0
geplaatst:
Ik heb Paradise Lost niet 15 albums lang gevolgd maar de eerste twee tracks klinken wel weer erg lekker.

avatar van krimson
4,5
geplaatst:
Idd de eerste 5 albums zijn nog altijd de beste om die te evenaren .... Zal er wellicht niet meer van komen , toch vond ik op de twee laatste veel nummers terug die zo op lost paradise en gothic konden staan en zo vond ik tragic is om veel gelijkenissen terug met icon, nu hopen dat dit album gelijkenissen heeft met het magische draconium times ...maar vrees dat dit een illusie word, toch kijk ik uit naar dit album

avatar van Edwynn
geplaatst:
Het geluid van Draconian Times werd heel duidelijk opgezocht met In Requiem en Tragic Idol. De andere recente albums laten een samenvatting horen van alles wat de band ooit deed.

Obsidian zal ook wel in die richting opgaan. De ene track graaft in Gothic- en Lost Paradise-tijden. De andere vrijgegeven track wroet in de Sisters Of Mercy adoratie van vooral Gregor Mackintosh. Die gaf onlangs op fb een persoonlijke top tien van Sisters Of Mercy tracks en liet en passant ontvallen dat hij het Paradise Lostgeluid ook zou willen aan laten sluiten op de tijd dat hij in een vleermuizenclub in het Leeds van medio jaren 80 stond te hupsen.

Ghosts is in die zin een uitstekend voorproefje en ik hoop meer van die kant te horen want eerlijkgezegd vind ik niet dat Paradise Lost de dagen van Draconian Times en Icon verder zou moeten najagen.

avatar van milesdavisjr
3,5
geplaatst:
Ghosts is in die zin een uitstekend voorproefje en ik hoop meer van die kant te horen want eerlijkgezegd vind ik niet dat Paradise Lost de dagen van Draconian Times en Icon verder zou moeten najagen.


Ook niet als het gebodene straks dezelfde kwaliteit herbergt als deze twee klassiekers? Een plaat als Tragic Idol schurkte hier immers ook al lichtjes tegen aan.

avatar van Edwynn
geplaatst:
Ja, dat vind ik nu net weer niet. Ofschoon het een heel aardige plaat is natuurlijk. Ik vind hem niet beter dan In Requiem en Faith Divides Us...

avatar van pos
4,5
pos
geplaatst:
Dit is wel weer de Paradise Lost die ik heel graag wil horen hoor. De laatste platen waren iets minder mijn ding maar dit klinkt weer allemaal heerlijk heavy en pakkend tegelijk. Alles tot en met de bonustracks aan toe is ook gewoon erg goed.

avatar van milesdavisjr
3,5
geplaatst:
Drie jaar na Medusa moet de cirkel rond zijn, althans dat is wat ik hier en daar in interviews en recensies lees. Obsidian zou alle sterke elementen (melancholie, gothic invloeden, de jankende solo's van Mackintosh en de veelzijdige zang van Holmes) moeten herbergen. Dat is ten dele ook het geval, opener Darker Thoughts is stemmig, Nick zingt haast breekbaar en het is met name Mackintosh die de song tegen het einde naar een hoger niveau tilt. Fall From Grace doet mij vrij weinig en duurt wat te lang in mijn ogen. De verering van The Sisters of Mercy - altijd al een grote invloed op de heren gehad - komt terug in Ghosts, een vlotte song en vormt een redelijke compositie. The Devil Embraced bevat zware riffs en vormt een veelzijdig werkstukje. Wat ik echter (weer) afbreuk vind doen aan de schijf is het gegrom en gegrunt van Holmes, ik blijf het een afschuwelijke manier van zingen vinden, maar de puristen zullen er wel pap van lusten. Geef mij maar de 'cleane' zang van Nick, hij heeft in het verleden bewezen daar prima mee uit de voeten te kunnen. Forsaken vormt een redelijke song maar kan mijn aandacht niet de hele lengte vasthouden. Gregor eist de aandacht weer op in Ending Days, de beste man soleert er op los en doet dat uiteraard niet onverdienstelijk. De subtiele vrouwelijke achtergrondzang in Hope Dies Young geeft het nummer een meerwaarde, de treurnis en bekende melancholie spat er van af. Afsluiter Ravenghast is traag, log, zwaar en had zo een leftover van Gothic kunnen zijn. Zo past Obsidian in de lijn van de vorige schijven, eist Mackintosh voor mijn gevoel nog meer de hoofdrol op maar lost het ook niet de verwachtingen in die vooraf werden geschetst. Het in mijn ogen wat saaie songmateriaal op met name de tweede helft van de schijf is daar mede debet aan, wat meer uptempo songs had de plaat meer afwisseling gegeven. Een dikke voldoende levert deze worp (haast vanzelfsprekend) wel op maar een topper is het voor mij niet geworden.

avatar van Edwynn
geplaatst:
De globale eerste indruk die ik heb is wel erg goed. De voorproefjes lieten wrl horen dat Paradise Lost ging grabbelen in het verleden waar Medusa een wat eigenzinnger plaat was. Drassig en meer doomgericht.

Paradise Lost pakt weer grotendeels terug op het geluid waar ze groot mee geworden is. Veel Sisters Of Mercy weer maar dan wel met weer een setje hele sterke nummers.

Maar vooral met Ravenghast wordt de show gestolen. Druilerig, doomy en natuurlijk met die immer huilende leads van Gregor Mackintosh.

avatar van gigage
4,0
geplaatst:
Het zal nooit helemaal " mijn" muziek worden maar zo af en toe een Paradise Lost is best lekker. En volgens mij val ik met de neus in de boter om juist nu de draad voor even weer op te pakken. Ik ga ook niet op zoek of er in de laatste 20 jaar betere zijn verschenen, ik ga ook niet vergelijken met de jaren 90 maar wat ik wel ga doen is deze bovenin de rotatie lijst zetten.

avatar van knoltor
4,5
geplaatst:
Paradise Lost behoort al sinds een eeuwigheid tot mijn absolute favorieten, dus een nieuwe worp van dit gezelschap is altijd iets waar ik reikhalzend naar uitkijk. De laatste drie, vier, albums waren voor mij allen raak en hoewel de band zich daar niet echt meer op nieuw en onbekend terrein waagde, vond ik het stuk voor stuk waardevolle toevoegingen aan hun oeuvre. Kortom, de verwachtingen waren ook deze keer hoog.

Na de plaat een paar keer van voren naar achteren te hebben beluisterd mag ik zeggen: mijn verwachtingen zijn ingelost. Ook dit keer geen hele grote verassingen in de zin van experimenten in stijlen waar de band zich niet eerder aan waagde, maar wel een collectie prachtige songs die citeren uit alles wat Paradise Lost eerder heeft gedaan.

Een dergelijke keuze zou een vreemd allegaartje van stijlen opleveren, zou je kunnen denken, maar dat doet het niet. De flow van het album is fantastisch; de songs vloeien mooi in elkaar over en nooit wordt er ergens een wending genomen die niet klopt of vreemd voelt. Tel daarbij op een schitterende productie, het boven alle kritiek verheven muzikantschap van de heren, en je kunt stellen dat Paradise Lost andermaal een zeer sterk album in elkaar gezet heeft. Alle ingrediënten die de band de afgelopen dertig jaar zo populair maakten zijn hier in een pan gegooid en het soepje dat daaruit is gekomen smaakt mij verdomd lekker!

avatar van namsaap
4,0
geplaatst:
Met Obsidian rijgt Paradise Lost andermaal een sterk album aan de inmiddels indrukwekkende serie die sinds In Requiem is ingezet. Waar The Plague Within en vooral Medusa de doomkant van de band lieten horen, komen op Obsidian de gothic-invloeden weer duidelijker bovendrijven. De plaat klinkt nergens verrassend, maar eerder als een ode aan het eigen repertoire van de afgelopen drie decennia. Hoogtepunten te over maar vooral Darker Thoughts en Ravenghast zijn het waard om apart te melden.

avatar van Eddie
4,0
geplaatst:
Hij loopt nu voor het eerst. De eerste indruk is wel goed. Wat ik trouwens ook erg mooi vind om te zien is dat Paradise Lost gewoon ‘ouderwets’ platen blijft uitpoepen. Geen eeuwigheid tussen twee albums en eindeloos blijven toeren, maar ‘gewoon‘ elke twee tot drie jaar een plaat uitbrengen.

avatar van knoltor
4,5
geplaatst:
Eddie schreef:
Wat ik trouwens ook erg mooi vind om te zien is dat Paradise Lost gewoon ‘ouderwets’ platen blijft uitpoepen. Geen eeuwigheid tussen twee albums en eindeloos blijven toeren, maar ‘gewoon‘ elke twee tot drie jaar een plaat uitbrengen.


Inderdaad, Eddie! Dat is voor een band die zo lang meegaat absoluut bijzonder. En al helemaal als die platen dan ook nog eens geïnspireerd klinken. Meestal zie je bij bands dat met de jaren de frequentie van albums uitbrengen behoorlijk omlaag gaat en de kwaliteit ook. Bij Paradise Lost lijkt daar weinig sprake van te zijn. Respect.

avatar van ProGNerD
4,0
geplaatst:
Voor mij de 1e kennismaking met Paradise Lost, dus ik heb geen vergelijk met hun uitgebreide eerdere werk, maar wat een heerlijk zware en donkere sfeer wordt hier neergezet, terwijl het toch toegankelijk blijft; bijzonder !

avatar van james_cameron
4,0
Zo hoor ik Paradise Lost graag. Met het vorige album kon ik niet zoveel; te weinig melodie en een gebrek aan dynamiek, maar hier komen de sterke kanten van de band goed tot hun recht. Nick Holmes krijgt de kans flink uit te pakken qua zangpartijen en het zo typerende melancholische gitaarwerk is weer terug. Het album doet me sporadisch wel wat denken aan Icon, één van de beste albums van Paradise Lost. Alleen over de produktie ben ik niet heel enthousiast. Het dreunt lekker door met een heerlijk zwaar basgeluid, maar het had van mij nog wel wat krachtiger en meer gedetailleerd mogen klinken.

avatar van lennert
4,5
Ik ben een blij man. Niet dat Paradise Lost het type band is waar ik snel blij van word in de zin van 'jeej, mooie euforische muziek die me levenslust geeft', maar het feit dat ik nu al 16 albums achter elkaar kan genieten van een band die eigenlijk in mijn ogen nooit een echte fout heeft begaan. En als ze het goed doen, dan is het ook fantastisch. Waar The Plague Within en Medusa gewoon 'goed' waren, merk ik dat Obsidian echter weer valt in de categorie 'fantastisch'.

Het album begint wonderschoon met een folkloristische, akoestische melodielijn en Holmes' prachtige cleane zang op een manier zoals de band nog niet eerder heeft geklonken. Het klinkt eerlijk en ontwapenend. Daarna barst het album los, waarbij ik vooral blij ben dat grunts en cleane zang elkaar heel behoorlijk afwisselen. En onder die dikke gitaarmuren en duistere songs, vallen de Sisters Of Mercy invloeden heel positief op. Het zorgt ervoor dat een song als Ghosts bijna dansbaar is. Single Fall From Grace is dan iets te standaard, gelukkig brengen kunstige tracks als Forsaken en Ending Days (met machtig gitaarwerk) daar verandering in. En Ravenghast is een weergaloze afsluiter.

Paradise Lost blijft een van mijn favoriete bands allertijden en Obsidian zorgt er voor dat ik er vertrouwen in heb dat dit nog wel even zo blijft.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times 5*
2. Tragic Idol 4,5*
3. Icon 4,5*
4. Faith Divides Us - Death Unites Us 4,5*
5. Gothic 4,5*
6. In Requiem 4,5*
7. Obsidian 4.5*
8. Symbol Of Life 4*
9. Shades Of God 4*
10. Paradise Lost 4*
11. The Plague Within 4*
12. Medusa 4*
13. Believe In Nothing 4*
14. One Second 3,5*
15. Host 3,5*
16. Lost Paradise 3*
Gemiddelde: 4,13*

avatar van RuudC
4,0
Zo eindigt onze Paradise Lost Marathon met een van de beste albums die de band uitgebracht heeft. Na vijf a zes albums had ik niet meer verwacht om nog met hoge cijfers te strooien, maar wat mij betreft is het een absolute laatbloeier. De manier waarop de britten doom, death en gothic samensmelten verdient absoluut een pluim. Niet elk nummer is raak, maar het is overduidelijk dat de band er wel echt moeite in gestoken heeft. De muziek is mooi gelaagd, heerlijk duister en afwisselend. Het gitaarspel is bij vlagen echt geweldig.

Een band waarvan ik lang gedacht had dat het echt niet mijn ding is, heeft me uiteindelijk toch weten te overtuigen.

Tussenstand:
1. Tragic Idol
2. Obsidian
3. The Plague Within
4. Shades Of God
5. In Requiem
6. Draconian Times
7. Medusa
8. Gothic
9. Icon
10. Symbol Of Life
11. Faith Divides Us - Death Unites Us
12. Lost Paradise
13. Believe In Nothing
14. One Second
15. Paradlist Lost
16. Host

avatar van Ayreonfreak
4,0
Ik had (in mijn optiek) de eer om voor Progwereld de eerste Paradise Lost recensie te schrijven.

Sommige ontwikkelingen zijn bijzonder, zonder dat je het bewust doorhebt. Zo ook het feit dat er nog geen enkel album van de formatie Paradise Lost op deze site is besproken. Terwijl de band veelvuldig wordt vergeleken met Anathema, Antimatter, Swallow The Sun, Draconian en Opeth, maar bijvoorbeeld ook met Porcupine Tree. De band is in enkele gevallen zelfs een inspirator geweest voor de genoemde formaties, maar zeker voor Katatonia, The Gathering, Nightwish en Lacuna Coil. Dat wij de band nooit hebben gerecenseerd komt gedeeltelijk door de geschiedenis van deze band en anderzijds door de corebusiness van deze site: het bespreken van progressieve en symfonische rock. De band is oorspronkelijk afkomstig uit de gothic doom/deathwereld en is het genre meer dan de bovengenoemde formaties over de hele discografie trouw gebleven.

Paradise Lost is afkomstig uit Halifax -Yorkshire van het Verenigd Koninkrijk, die begin jaren ‘90 samen met Anathema en My Dying Bride het gothic doom metal genre ontwikkelde. Van deze drie bands vergaarde Paradise Lost wellicht wel de meeste roem getuige de vele festival uitnodigingen en omvangrijke tournees in het verleden. PL is als band zelf beïnvloed door de gothic formatie The Sisters Of Mercy die in de jaren ‘80 van de vorige eeuw toonaangevend binnen het genre was.
Paradise Lost heeft altijd een plek bemachtigd tussen grote metal labels als Century Media, Nuclear Blast, EMI en Peaceville, waardoor de bekendheid altijd up-to-date bleef tijdens nieuwe releases. De band wordt enerzijds bejubeld, anderzijds verguisd door media (en fans) omdat het verschillende gedaanten binnen de discografie heeft aangenomen. Desondanks bleef de link met melancholische doom en gothic muziek altijd dichtbij. Alleen voor de fans van het eerste uur worden de albums “Host” (1999) en “Believe In Nothing” (2001) na jaren nog steeds als gruwel releases bestempelt vanwege het hoge gehalte elektronica vermengd met pop.

Wat biedt dit zestiende studioalbum van Paradise Lost de notoire Progwereldlezer dan? Meer dan je denkt. Zeker als bovenstaande namen je aanspreken is de kans groot dat je de muziek van Paradise Lost op “Obsidian” gaat bevallen. En ik zeg het er maar preventief bij, je moet openstaan voor grunts. Een pluspunt voor de grunts van zanger Nick Holmes is daarbij dat ze verstaanbaar zijn. Evenals zanger Anders Jacobson van Draconian kan je zijn teksten namelijk altijd volgen. Overigens gebruikt Holmes niet alleen grunts, hij zingt op dit album (Darker Thoughts) ook met zijn gewone stem, wat vaak doet denken aan het vroegere Anathema. Maar muzikaal kan je die ‘Anathema lijn’ ook doortrekken naar de track Ghosts, let daar vooral op de gitaren. Over het algemeen is de variëteit op dit album veelzijdig, maar verwacht geen uitgesponnen en overdreven tempowisselingen binnen de songs zelf. De muziek van Paradise Lost blijft stevig, ‘to the point’ en pakkend.

Als liefhebber van het Zweedse Draconian moet ik toch een vergelijk maken die mij opvalt, luister eens naar Fall From Grace, de intro én het vervolg van dit nummer is kenmerkend voor beide bands. Natuurlijk krijgt PL de eer voor de authenticiteit, maar dit kan ook zo maar op een toekomstig Draconian album staan. Heerlijk ruig maar ook kippenvel opwekkend is het nummer Ravenghast, maar ook Hope Dies Young. Die tracks doen me denken aan de laatste werken van Swallow The Sun, maar zijn vooral ook kenmerkend voor het verleden van Paradise Lost. Dit is de kenmerkende doomsound die de band in het verleden veel heeft gebruikt en waarmee men zoveel fans heeft vergaard. Betoverend mooi als je ervoor openstaat.

Dit album is overall gezien een mooi overzicht van de bands carrière. De vele facetten en diversiteit van de band komen in ultieme vorm bij elkaar en eens temeer is het duidelijk dat deze formatie talloze artiesten en bands heeft geïnspireerd. Als je dit album gedetailleerd gaat beluisteren komen veel contouren van andere bands tot wasdom. Niet omdat Paradise Lost die bands kopieert, juist het tegenovergestelde, PL laat hier het verleden herleven als nooit tevoren. Na het beluisteren moet je constateren dat deze band als inspiratiebron heeft gediend voor veel bands die momenteel bovenaan de progladder staan.

avatar van ProGNerD
4,0
Mooie review Ruard; op basis van de door jou beschreven achtergrond en invloeden is het ook goed verklaarbaar waarom dit album zo'n indruk op me maakt ondanks dat ik Paradise Lost nog niet echt kende...

avatar van Alicia
4,0
Ondanks een bepaalde manier van 'zingen' vind ik dit toch een geslaagde plaat van Paradise Lost. Het 'grunten' echter, vind ik - ondanks al het fijne aan dit album: de melancholie, de gewone zangpartijen, de zware gitaren en vooral het gothic sfeertje - nog altijd niet echt fijn om te horen. Maar ik kan Obsidian in elk geval stukken beter hebben dan een aantal oudere albums van dit doommetalorkest.

avatar van ProGNerD
4,0
Alicia schreef:
Ondanks een bepaalde manier van 'zingen' vind ik dit toch een geslaagde plaat van Paradise Lost. Het 'grunten' echter, vind ik - ondanks al het fijne aan dit album: de melancholie, de gewone zangpartijen, de zware gitaren en vooral het gothic sfeertje - nog altijd niet echt fijn om te horen. Maar ik kan Obsidian in elk geval stukken beter hebben dan een aantal oudere albums van dit doommetalorkest.

Ik stoor me steeds minder aan het grunten naarmate ik meer (prog)metal luister en in dit geval in het geheel niet zelfs aangezien het hier niet alles overheersend is en wel verstaanbaar blijft, zoals Ayreonfreak terecht opmerkt in z'n mooie recensie...

avatar van Alicia
4,0
Chips... mijn bericht per ongeluk verwijderd!

avatar van Alicia
4,0
Ha, kon mijn berichtje door herhaaldelijk terug swipen zowaar weer tevoorschijn toveren:

Iets met smaken verschillen? Dit type 'zang' kan inderdaad weleens een enkele keer 'goed' uitpakken. Ligt ook aan de zanger, ja. Maar wennen door veel te luisteren, neuh.
Dit album is echter - zoals ik al schreef - verder prima te doen (heerlijke doom met gothic rock) en wellicht zelfs voor een niet 'grunt' liefhebber zoals ik, want ik hou nu eenmaal ook van zware & melancholische progressieve rock met metal invloeden. Het is dan ook een van de weinige keren dat ik een Paradise Lost album goed kan uitluisteren. En meerdere keren zelfs! M.a.w.: complimentjes voor deze Paradise Lost! Zonder 'n enkele grrrunt zou ik dit album wél hoger waarderen.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:36 uur

geplaatst: vandaag om 18:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.