Paradise Lost - Obsidian (2020)

Ik stoor me steeds minder aan het grunten naarmate ik meer (prog)metal luister en in dit geval in het geheel niet zelfs aangezien het hier niet alles overheersend is en wel verstaanbaar blijft, zoals Ayreonfreak terecht opmerkt in z'n mooie recensie...

Chips... mijn bericht per ongeluk verwijderd!

Ha, kon mijn berichtje door herhaaldelijk terug swipen zowaar weer tevoorschijn toveren:

Iets met smaken verschillen? Dit type 'zang' kan inderdaad weleens een enkele keer 'goed' uitpakken. Ligt ook aan de zanger, ja. Maar wennen door veel te luisteren, neuh.
Dit album is echter - zoals ik al schreef - verder prima te doen (heerlijke doom met gothic rock) en wellicht zelfs voor een niet 'grunt' liefhebber zoals ik, want ik hou nu eenmaal ook van zware & melancholische progressieve rock met metal invloeden. Het is dan ook een van de weinige keren dat ik een Paradise Lost album goed kan uitluisteren. En meerdere keren zelfs! M.a.w.: complimentjes voor deze Paradise Lost! Zonder 'n enkele grrrunt zou ik dit album wél hoger waarderen.

Na herhaalde luisterbeurten ½ puntje erbij. Indrukwekkend melodieus gitaarwerk waardoor het "toegankelijk" blijft ondanks de heerlijk zware en donkere sfeer...

Nu de rook wat is opgetrokken en het schijfje al wat langer is ingedaald blijkt het geen album te zijn wat zich aan mij opdringt, het is een solide schijf waar het niveau relatief hoog is, de new wave invloeden op passende wijze worden geïncorporeerd en de productie uitstekend is. Dat deze worp echter op dit moment bijna hetzelfde gemiddelde scoort als Icon en Draconian Times is in mijn ogen wat al te veel eer. Deze platen zijn wat mij betreft toch nog van een andere orde, waarbij op Icon Gregor Mackintosh met zulke belachelijk goede solo's op de proppen kwam, de nummers zo'n mooie symbiose vormde tussen een wat meer mainstream benadering en het desolate doommetal landschap dat de plaat met recht de titel 'Icon' draagt. Daarnaast bevat de plaat ook enkele songs die weergaloos goed zijn (Embers Fire, Remembrance, True Belief, Shallow Seasons, Christendom) dat geen enkele release van de band daar in mijn ogen aan kan tippen. Wat maakt Obsidian dan geen echte topper voor mij, zijn het de new wave invloeden waar ik niet zo veel mee kan, is het de (dat dan weer wel) verstaanbare grunt waar ik niks mee heb, of is het de tweede helft van de schijf waarbij de nummers niet ontzettend veel van elkaar onderling verschillen. Wellicht verwacht ik wel (wat natuurlijk onzinnig is) een terugkeer naar begin jaren 90 of is de wens de vader van de gedachte. Ik ben een van de weinige Paradise Lost liefhebbers bij wie dit album niet een hele lange houdbaarheid zal hebben ben ik bang.

Voorlopig de laatste, en nog steeds wordt ik niet volledig meegetrokken in het geheel hoewel het plaatje zeer coherent in elkaar steekt.
De NewWave invloeden die geïncorporeerd worden maken voor mij niet het verschil, hoewel ik mij kan voorstellen als je daar wel van houdt dat het een meerwaarde vormt.
In zijn totaliteit hoor ik de heren op kleine punten zich wel weer verder ontwikkelen en dat is een goede zaak. Een 2e Medusa zou wat al te saai worden. Het is jammer dat de 2e helft van de schijf het niveau van de eerste paar nummers niet kan vasthouden anders had er wellicht meer ingezeten. Desalniettemin wel genietbaarder dan de twee eerdere voorgangers. The Devil Embraced vormt een juweeltje.

Eindstand:

1. Icon
2. Tragic Idol
3. Shades of God
4. Draconian Times
5. Gothic
6. Paradise Lost
7. Obsidian
8. Medusa
9. The Plague Within
10. In Requiem
11. Symbol of Life
12. Faith Divides Us - Death Unites Us
13. One Second
14. Believe In Nothing
15. Host
16. Lost Paradise

Na drie brute releases is hier weer meer ruimte voor melodie en dat bevalt me prima. Paradise Lost laat hier al haar sterke troeven horen en staart zich niet meer blind op een muur van geluid met extreme zang. De afwisseling die hier geboden wordt is voortreffelijk. Ze variëren heel eenvoudig binnen hun eigen geluid en verliezen geen moment de kracht van de band uit het oog. De meeslepende melodielijnen zijn natuurlijk al jaren lang hun handelsmerk en hier toveren ze gewoon weer enkele bijzonder fraaie uit hun pikzwarte magische hoed.

Prima plaat alweer van Paradise Lost, met veel zin voor melodie. Een melancholisch, wat zwaarmoedig sfeertje overheerst het album, en dat gaat goed samen met de grunts Nick Holmes.

3,5 sterren

Gelukkig weer ouderwets goed! Ik vond de vorige plaat niet goed en ben blij dat men deze vertrouwde afslag weer heeft genomen.

Hoewel ik Tragic Idol een paar keer beluisterd heb, ben ik qua Paradise Lost eigenlijk afgehaakt na Faith Divides Us, Death Unites Us. Een paar weken geleden kwam ik Obsidian (en Medusa) tegen op Bandcamp, en besloot het album toch maar eens aan een paar luisterbeurten te onderwerpen.

Ik heb Obsidian een keer of zeven beluisterd, en vrees dat dit niet het album is dat me rijkhalzend uit doet kijken naar het volgende album van Paradise Lost. De eerste twee nummers zijn erg sterk. Darker Thoughts opent het album om majestueuze wijze. Lang geleden dat ze met zo'n opener kwamen. Ook de Sisters of Mercy-achtige nummers bevallen me. Daar blijft het ook wel bij. De overige nummers zijn wel aardig, maar zijn toch wat te gewoontjes om van Obsidian een overtuigende plaat te maken. Als EP met de vier beste nummers zou ik dit vaker hebben beluisterd.

Fijne meeslepende plaat die eigenlijk niets verkeerd doet, maar toch niet volledig weet te grijpen. Het begin zetten ze direct strak en fijn in, maar ze weten dat helaas niet de gehele duur vast te houden.

Obsidian is toch wel een groeiplaat gebleken. Ik was al erg enthousiast over het meer drassige doomgeluid van Medusa. Obsidian is weer wat completer als je kijkt naar de totale geschiedenis van Paradise Lost. Onlangs nam ik pas kennis van de bonusnummers en dan is het eigenlijk zonde dat het waanzinnige Hear The Night geen onderdeel is van de reguliere tracklist.

Wat mij betreft het beste album van Paradise Lost sinds Draconian times.

Tweede helft jaren 90 woonde ik in Rotterdam en leende ik cd's bij de Centrale Discotheek die ik via de Platomania leerde kennen en leerde ik de muziek kennen van bands als My Dying Bride (Like Gods Of The Sun!!), Moonspell, Anathema (Eternity!) en Paradise Lost. Draconian Times huurde ik in de deluxe box met bonus cd en later ook Icon en One Second. Als begin twintiger kon ik er toen niet veel mee, wel met My Dying Bride en Moonspell. Op een gegeven moment deden de nieuwe albums van MDB mij niks meer, miste ik de pit, het vuur, de beleving. Van Moonspell ben ik tot de dag vandaag groot fan en na de cd's die ik altijd kocht, heb ik daar op 1 album na, nu ook alles op vinyl.

Na de koerwijziging die zeker na One Second in werd gezet, verloor ik ze uit het oog. Tot pas geleden iemand de lp Draconian Times postte in de fb-groep De Vinylverzamelaars en ik de band weer in de smiezen kreeg. En aangezien ik pas sinds een maand of twee op Spotify zit, was het afgelopen week een koud kunstje om weer naar de band te luisteren. Eerst DT, toen het overdonderde Icon en door willekeurige tracks van Spotify, kwam ik al snel bij albums als The Plague Within, Tragic Idol (na een moeizame start een geweldig album) en als klap op de vuurpijl dit album, Obsidian. En wat een overdonderende indruk heeft dit album achtergelaten. Hoorde ik eerder al Metallica (Black Album), hoor ik hier MDB (Like Gods Of The Sun), wat Type O Negative en Tiamat (rond Judas Christ). Dus dit is het eerste album wat ik aanschaf op vinyl. €22,99 bij Sounds Delft en die hoop ik daar volgende week dinsdagochtend op te kunnen halen.

De volgende lp twijfel ik nog. De 2-lp op doorzichtig blauw vinyl van Draconian Times heeft ook een erg leuke prijs (€28). En misschien koop ik ook meteen het nieuwste album in de deluxe box die 19 september uit komt. Ik moet het eerste vrijgegeven nummer nog luisteren, maar de hoes spreekt mij in ieder geval aan. Dit Paradise Lost klinkt in mijn oren zoals ik al jaren hoop dat My Dying Bride weer zou gaan klinken.

Inmiddels ook verknocht aan het geweldig stevige en energieke The Plague Within. Die gaat ook wel in huis komen op vinyl (bij voorkeur de picture disc) en het aankomende album is ook besteld (lp/cd/7") aangezien de eerste twee vrijgegeven tracks ijzersterk zijn. Dit is denk ik wel mijn favoriete periode is van de band.