Paradise Lost - Obsidian (2020)

Paradise Lost behoort al sinds een eeuwigheid tot mijn absolute favorieten, dus een nieuwe worp van dit gezelschap is altijd iets waar ik reikhalzend naar uitkijk. De laatste drie, vier, albums waren voor mij allen raak en hoewel de band zich daar niet echt meer op nieuw en onbekend terrein waagde, vond ik het stuk voor stuk waardevolle toevoegingen aan hun oeuvre. Kortom, de verwachtingen waren ook deze keer hoog.

Na de plaat een paar keer van voren naar achteren te hebben beluisterd mag ik zeggen: mijn verwachtingen zijn ingelost. Ook dit keer geen hele grote verassingen in de zin van experimenten in stijlen waar de band zich niet eerder aan waagde, maar wel een collectie prachtige songs die citeren uit alles wat Paradise Lost eerder heeft gedaan.

Een dergelijke keuze zou een vreemd allegaartje van stijlen opleveren, zou je kunnen denken, maar dat doet het niet. De flow van het album is fantastisch; de songs vloeien mooi in elkaar over en nooit wordt er ergens een wending genomen die niet klopt of vreemd voelt. Tel daarbij op een schitterende productie, het boven alle kritiek verheven muzikantschap van de heren, en je kunt stellen dat Paradise Lost andermaal een zeer sterk album in elkaar gezet heeft. Alle ingrediënten die de band de afgelopen dertig jaar zo populair maakten zijn hier in een pan gegooid en het soepje dat daaruit is gekomen smaakt mij verdomd lekker!

Met Obsidian rijgt Paradise Lost andermaal een sterk album aan de inmiddels indrukwekkende serie die sinds In Requiem is ingezet. Waar The Plague Within en vooral Medusa de doomkant van de band lieten horen, komen op Obsidian de gothic-invloeden weer duidelijker bovendrijven. De plaat klinkt nergens verrassend, maar eerder als een ode aan het eigen repertoire van de afgelopen drie decennia. Hoogtepunten te over maar vooral Darker Thoughts en Ravenghast zijn het waard om apart te melden.

Zo hoor ik Paradise Lost graag. Met het vorige album kon ik niet zoveel; te weinig melodie en een gebrek aan dynamiek, maar hier komen de sterke kanten van de band goed tot hun recht. Nick Holmes krijgt de kans flink uit te pakken qua zangpartijen en het zo typerende melancholische gitaarwerk is weer terug. Het album doet me sporadisch wel wat denken aan Icon, één van de beste albums van Paradise Lost. Alleen over de produktie ben ik niet heel enthousiast. Het dreunt lekker door met een heerlijk zwaar basgeluid, maar het had van mij nog wel wat krachtiger en meer gedetailleerd mogen klinken.

Ik ben een blij man. Niet dat Paradise Lost het type band is waar ik snel blij van word in de zin van 'jeej, mooie euforische muziek die me levenslust geeft', maar het feit dat ik nu al 16 albums achter elkaar kan genieten van een band die eigenlijk in mijn ogen nooit een echte fout heeft begaan. En als ze het goed doen, dan is het ook fantastisch. Waar The Plague Within en Medusa gewoon 'goed' waren, merk ik dat Obsidian echter weer valt in de categorie 'fantastisch'.

Het album begint wonderschoon met een folkloristische, akoestische melodielijn en Holmes' prachtige cleane zang op een manier zoals de band nog niet eerder heeft geklonken. Het klinkt eerlijk en ontwapenend. Daarna barst het album los, waarbij ik vooral blij ben dat grunts en cleane zang elkaar heel behoorlijk afwisselen. En onder die dikke gitaarmuren en duistere songs, vallen de Sisters Of Mercy invloeden heel positief op. Het zorgt ervoor dat een song als Ghosts bijna dansbaar is. Single Fall From Grace is dan iets te standaard, gelukkig brengen kunstige tracks als Forsaken en Ending Days (met machtig gitaarwerk) daar verandering in. En Ravenghast is een weergaloze afsluiter.

Paradise Lost blijft een van mijn favoriete bands allertijden en Obsidian zorgt er voor dat ik er vertrouwen in heb dat dit nog wel even zo blijft.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times 5*
2. Tragic Idol 4,5*
3. Icon 4,5*
4. Faith Divides Us - Death Unites Us 4,5*
5. Gothic 4,5*
6. In Requiem 4,5*
7. Obsidian 4.5*
8. Symbol Of Life 4*
9. Shades Of God 4*
10. Paradise Lost 4*
11. The Plague Within 4*
12. Medusa 4*
13. Believe In Nothing 4*
14. One Second 3,5*
15. Host 3,5*
16. Lost Paradise 3*
Gemiddelde: 4,13*

Zo eindigt onze Paradise Lost Marathon met een van de beste albums die de band uitgebracht heeft. Na vijf a zes albums had ik niet meer verwacht om nog met hoge cijfers te strooien, maar wat mij betreft is het een absolute laatbloeier. De manier waarop de britten doom, death en gothic samensmelten verdient absoluut een pluim. Niet elk nummer is raak, maar het is overduidelijk dat de band er wel echt moeite in gestoken heeft. De muziek is mooi gelaagd, heerlijk duister en afwisselend. Het gitaarspel is bij vlagen echt geweldig.

Een band waarvan ik lang gedacht had dat het echt niet mijn ding is, heeft me uiteindelijk toch weten te overtuigen.

Tussenstand:
1. Tragic Idol
2. Obsidian
3. The Plague Within
4. Shades Of God
5. In Requiem
6. Draconian Times
7. Medusa
8. Gothic
9. Icon
10. Symbol Of Life
11. Faith Divides Us - Death Unites Us
12. Lost Paradise
13. Believe In Nothing
14. One Second
15. Paradlist Lost
16. Host

Ik had (in mijn optiek) de eer om voor Progwereld de eerste Paradise Lost recensie te schrijven.

Sommige ontwikkelingen zijn bijzonder, zonder dat je het bewust doorhebt. Zo ook het feit dat er nog geen enkel album van de formatie Paradise Lost op deze site is besproken. Terwijl de band veelvuldig wordt vergeleken met Anathema, Antimatter, Swallow The Sun, Draconian en Opeth, maar bijvoorbeeld ook met Porcupine Tree. De band is in enkele gevallen zelfs een inspirator geweest voor de genoemde formaties, maar zeker voor Katatonia, The Gathering, Nightwish en Lacuna Coil. Dat wij de band nooit hebben gerecenseerd komt gedeeltelijk door de geschiedenis van deze band en anderzijds door de corebusiness van deze site: het bespreken van progressieve en symfonische rock. De band is oorspronkelijk afkomstig uit de gothic doom/deathwereld en is het genre meer dan de bovengenoemde formaties over de hele discografie trouw gebleven.

Paradise Lost is afkomstig uit Halifax -Yorkshire van het Verenigd Koninkrijk, die begin jaren ‘90 samen met Anathema en My Dying Bride het gothic doom metal genre ontwikkelde. Van deze drie bands vergaarde Paradise Lost wellicht wel de meeste roem getuige de vele festival uitnodigingen en omvangrijke tournees in het verleden. PL is als band zelf beïnvloed door de gothic formatie The Sisters Of Mercy die in de jaren ‘80 van de vorige eeuw toonaangevend binnen het genre was.
Paradise Lost heeft altijd een plek bemachtigd tussen grote metal labels als Century Media, Nuclear Blast, EMI en Peaceville, waardoor de bekendheid altijd up-to-date bleef tijdens nieuwe releases. De band wordt enerzijds bejubeld, anderzijds verguisd door media (en fans) omdat het verschillende gedaanten binnen de discografie heeft aangenomen. Desondanks bleef de link met melancholische doom en gothic muziek altijd dichtbij. Alleen voor de fans van het eerste uur worden de albums “Host” (1999) en “Believe In Nothing” (2001) na jaren nog steeds als gruwel releases bestempelt vanwege het hoge gehalte elektronica vermengd met pop.

Wat biedt dit zestiende studioalbum van Paradise Lost de notoire Progwereldlezer dan? Meer dan je denkt. Zeker als bovenstaande namen je aanspreken is de kans groot dat je de muziek van Paradise Lost op “Obsidian” gaat bevallen. En ik zeg het er maar preventief bij, je moet openstaan voor grunts. Een pluspunt voor de grunts van zanger Nick Holmes is daarbij dat ze verstaanbaar zijn. Evenals zanger Anders Jacobson van Draconian kan je zijn teksten namelijk altijd volgen. Overigens gebruikt Holmes niet alleen grunts, hij zingt op dit album (Darker Thoughts) ook met zijn gewone stem, wat vaak doet denken aan het vroegere Anathema. Maar muzikaal kan je die ‘Anathema lijn’ ook doortrekken naar de track Ghosts, let daar vooral op de gitaren. Over het algemeen is de variëteit op dit album veelzijdig, maar verwacht geen uitgesponnen en overdreven tempowisselingen binnen de songs zelf. De muziek van Paradise Lost blijft stevig, ‘to the point’ en pakkend.

Als liefhebber van het Zweedse Draconian moet ik toch een vergelijk maken die mij opvalt, luister eens naar Fall From Grace, de intro én het vervolg van dit nummer is kenmerkend voor beide bands. Natuurlijk krijgt PL de eer voor de authenticiteit, maar dit kan ook zo maar op een toekomstig Draconian album staan. Heerlijk ruig maar ook kippenvel opwekkend is het nummer Ravenghast, maar ook Hope Dies Young. Die tracks doen me denken aan de laatste werken van Swallow The Sun, maar zijn vooral ook kenmerkend voor het verleden van Paradise Lost. Dit is de kenmerkende doomsound die de band in het verleden veel heeft gebruikt en waarmee men zoveel fans heeft vergaard. Betoverend mooi als je ervoor openstaat.

Dit album is overall gezien een mooi overzicht van de bands carrière. De vele facetten en diversiteit van de band komen in ultieme vorm bij elkaar en eens temeer is het duidelijk dat deze formatie talloze artiesten en bands heeft geïnspireerd. Als je dit album gedetailleerd gaat beluisteren komen veel contouren van andere bands tot wasdom. Niet omdat Paradise Lost die bands kopieert, juist het tegenovergestelde, PL laat hier het verleden herleven als nooit tevoren. Na het beluisteren moet je constateren dat deze band als inspiratiebron heeft gediend voor veel bands die momenteel bovenaan de progladder staan.

Ondanks een bepaalde manier van 'zingen' vind ik dit toch een geslaagde plaat van Paradise Lost. Het 'grunten' echter, vind ik - ondanks al het fijne aan dit album: de melancholie, de gewone zangpartijen, de zware gitaren en vooral het gothic sfeertje - nog altijd niet echt fijn om te horen. Maar ik kan Obsidian in elk geval stukken beter hebben dan een aantal oudere albums van dit doommetalorkest.