Arabs in Aspic - Madness and Magic (2020)

Door het label bij deze band terechtgekomen. Al een tijdlang zie ik deze naam opduiken, bij suggesties (bandcamp, discogs), maar ik durfde er (nog) niet aan.

Nu ik dit zo hoor, ben ik wel in mijn nopjes. Zo op het eerste gehoor hoor ik een beetje terug van die andere Karisma-band Wobbler, ook een band die muziek maakt zoals wij die uit de jaren zeventig kennen. Veel analoge synths, akoestische gitaren, allerhande percussie, orgel en vocale harmoniën.
Een andere (iets oudere, maar toch nieuwe) band waar dit me iets aan doet denken is First Band from Outer Space. En kom ik namedrop ook maar Agusa.

Het klinkt zodanig wel meer als een hobby-band dan als een band die het ver gaat schoppen. Daarvoor zijn er gewoon te weinig liefhebbers. Ik denk ook dat veel mensen de leadzang niet zo mooi zullen vinden. Wat dat betreft had het wel wat minder gemogen. Instrumentale muziek is wat mij betreft ook prima. Maar het stoort mij niet, daarvoor ben ik middelmatige zang (BJH, Camel, etc.) al teveel gewend geraakt.

Ik denk trouwens dat liefhebbers van op Musicmeter bekendere bands als Airbag en Gazpacho dit misschien wel leuk zullen vinden, al is dit veel minder op Pink Floyd gericht en is dit speelser en eclectischer.

Madness and Magic (de titelsong) is echt belachelijk catchy. Een symfonische popsong bijna, die ook echt wat doet denken aan Yes, Genesis en wat aan die eerste liedjes van Marillion. Erg fraai.

Het laatste nummer lijkt meer op een stonerprog-epic dan op symfonische rock. Ben benieuwd wat stoner-fans van deze plaat vinden. Misschien te soft?