Townes Van Zandt - Live at Union Chapel, London, England (2005)

allmusic, is dit zo'n beetje het zelfde idee als live at the old quarter, maar dan met een mindere setlist?

Dit is 'Live at the Old Quarter' maar dan ruim twintig jaar later. Setlist is inderdaad iets minder en het klinkt allemaal wat meer relaxed, maar het is zeker de moeite waard. Heerlijk album dat ik deze week eindelijk op CD heb gevonden voor een betaalbare prijs. Jammer dat deze zo onbekend en moeilijk verkrijgbaar is. Het is een sterk concert, met een geweldige sfeer en een paar erg mooie uitvoeringen. Townes kon het in 1994 nog steeds, zo bewijst hij hier. Hij had er ook duidelijk veel plezier in die avond. Hopelijk geven ze deze in de toekomst weer opnieuw uit, want dit is een van de sterkste releases sinds de dood van Townes.

En ik doe er nog maar een halfje bij. Wat mij betreft is dit 'Live at the Old Quarter 2.0.' En hoewel dat album uiteindelijk wel beter is mag dit album er toch naast gezet worden. Ook fijn dat er hier vijftien nummers opstaan die niet op 'Old Quarter' staan. Geeft dit album gelijk ook meer bestaansrecht. Als iemand zich ooit heeft afgevraagd hoe nummers van 'At My Window' of 'No Deeper Blue' op 'Old Quarter' hadden geklonken hebben ze hier hun antwoord.

Van Townes bestaan er zoveel live-albums, dat het moeilijk is om een beetje overzicht te houden. Natuurlijk is de algemene standaard Live At The Old Quarter uit 1974, daar is onder de liefhebbers weinig discussie over. Verder is Rain on a Conga Drum ook niet te versmaden.

Maar dit album doet hier naar mijn mening weinig voor onder. Ben het met kiriyama eens dat Townes' oudere stem en (dus ook) de deels andere setlist een absolute meerwaarde vormen.

Een andere live-parel is Rear View Mirror, omdat dit zowat het enige album is waar hij naast zijn eigen gitaar door andere instrumenten wordt begeleid.

Zoals gezegd is Live At The Old Quarter, Houston, Texas de standaard wat betreft de live-albums van Townes. En inderdaad: op Live at Union Chapel, London, England - van ruim 20 jaar later - valt het nodige aan te merken.

Townes' stem is na al die jaren van alcohol- en drugsverslaving fors achteruit gegaan. De meeste noten haalt hij niet meer en het is vaker praten dan zingen. En ook zijn gitaarspel is een heel stuk minder geworden.
Daar staat tegenover dat hij er in dit concert echt zin in heeft. En de paar nummers van zijn latere drie albums klinken in deze sobere versies toch aan dat zij moeiteloos tussen de oude klassiekers kunnen staan.

Gek genoeg merk ik, dat ik vaker naar dit album terug grijp dan naar Live At The Old Quarter, Houston, Texas, als ik zin heb in de live sfeer van Townes.

Tenslotte is mij nog iets vreemds opgevallen. De foto op de hoes is van een veel jongere Townes. De algemene vormgeving lijkt ook wel heel erg veel op 'Houston'. En hoewel ze op de hoes zeggen dat het een concert in London betreft, waag ik dit te betwijfelen. Want in reactie op het applaus na Mr. Mudd and Mr. Gold hoor je hem heel duidelijk "dankuwel, dankuwel" zeggen. In die jaren trad hij veel op in het clubcircuit in West-Europa, dus zou het mij niets verbazen als sommige nummers van elders zijn.