Pretenders - Hate for Sale (2020)

Vandaag kwam alweer de derde single uit van dit album: het meer ingetogen You Can't Hurt a Fool, eerder waren al de meer energieke singles The Buzz en Hate for Sale verschenen.

Hate for Sale is het meest intense nummer die ik ken van de band (ken niet alle albums) - het heeft wat Garage Rock / Post-Punk invloeden.

Luister eens naar hun eerste album uit 1980. Daar staan eveneens stevige nummers op, die overigens geen hit werden.

Ach ja, natuurlijk... in het verlengde van de opener op dat album: Precious

Volgens een stukje op Rolling Stone is dit (album?) een tribute aan The Damned "the most musical of the Punk bands". We mogen dus meer Post-Punk verwachten!?

Maar niet van de derde single You Can't Hurt a Fool, is een mooie crooner.

Pretenders - You Can't Hurt A Fool (Official Audio) - YouTube

Pretenders - Hate for Sale (Official Audio) - YouTube

Zie dat er voor The Buzz ook een 3-D(?) video is verschenen.

En nog zo'n blast from the past. Ik verwacht er niet veel van; na het fijne "get close" ben ik afgehaakt. Wat ik hoorde van de periode daarna leek niet alleen de muziek, maar ook haar stem hard achteruit te gaan. "Can 't hurt a fool" klinkt niet verkeerd en daarna komt de punk om de hoek kijken in "hate for sale". Dat heb ik wel min of meer gehad. De afsluiter is zo'n typisch Pretenders nummer. Al met al check ik het hele album zeker; tot nu toe aangenaam verrast. Ze is ook redelijk goed bij stem.

Ik ga 'm beluisteren. Het is voor mij lang geleden dat ik iets van The Pretenders heb beluisterd. Eigenlijk sinds Brass in Pocket of zo. Zo ongeveer. Chrissie Hynde was destijds een van de favoriete dames in de jaren '80 pop/newwave, naast Debbie en Siouxsie.

Geproduceerd door Stephen Street.
Lekker kort album.
Ik ben benieuwd.

Uitgesteld tot 17 juli

Voor de huidige incarnatie van iTunes kon je met één klik meteen zien wat de release-datum is van een album en of die dus nog klopt (maar die datum moet je nu via omwegen zien te vinden).

Jammer, hier keek ik wel naar uit.

Vierde single uit: Turf Accountant Daddy > meer in het verlengde van het titelnummer.

Pretenders - Turf Accountant Daddy (Official Video) - YouTube

Didn't Want to Be This Lonely is alweer de 5e single, vrij rap na de vorige. Vooralsnog boeit deze het minst.

Producer van het nieuwe album is Stephen Street (o.a. Smiths, Morrissey, The Cranberries, Kaiser Chiefs, Blur, The Psychedelic Furs) is een oude bekende die in de 90s ook al albums van hen produceerde.

Veel zin in dit album... de 5 singles klinken wel lekker, zo achter elkander.

Didn't Want to Be This Lonely zit trouwens dichter bij de Rockabilly dan de Post-Punk.

Ik wordt langzamerhand wel enthousiast. De vrijgegeven nummers geven een ouderwets Pretenders gevoel en Chrissie is goed bij stem. Enige vraag is of ik het inmiddels niet wat ontgroeid ben; ga ik nog voor een fysiek exemplaar?

Heerlijk. Op Apple Music zijn 5 nummers al te beluisteren. Krijg weer het gevoel dat ik vroeger had bij the Pretenders. Chrissie Hynde haar stem blijft mij bevallen. Voor krap 15 minuten muziek geef ik voorlopig 4 sterren.

Straks valt de andere helft enorm tegen, hoeveel sterren haal je er dan vanaf?

Je moet het album minimaal 1x helemaal hebben beluisterd voor je hier mag stemmen. Maar je maakt me wel nieuwsgierig.

wel een ultra kort album, bijna een EP

Geen flauw idee andere nummers zijn nog niet bekend. Maar cijfer is zo aangepast.

De nummers die ik tot nu toe geluisterd heb, klinken heel goed. Maak mij toch nieuwsgierig naar de rest van het album.
Ook een beetje jeugdsentiment, heb de eerste 3 albums nog in de vorm van een lp gekocht indertijd.

Ik zet die lp's zelfs nog wel eens op.

Ken EP's die nog 5 minuten langer duren dan deze album van net 30 min. Dus ik weet niet wat het criteria is wat een album is of een EP. Heb het even opgezocht.

De afkorting EP staat voor Extended Play. Dat betekent dat zo'n release meer tracks bevat dan een single (waar vaak 2 à 3 nummers op staan), maar te weinig om een album (of LP) genoemd te worden. "De maximale speelduur van een EP varieert van 25 tot 30 minuten, vergelijkbaar met 4 tot 5 tracks."

Hoe je het noemt vind ik eerlijk gezegd niet zo belangrijk; het gaat om de kwaliteit. Bij een aantal andere albums vond ik de lange speelduur wel eens jammer; teveel zwakke broeders. Less is more; laten we hopen dat dit geldt voor dit album.

Helemaal mee eens. Kwaliteit is belangrijker dan kwantiteit.
Er staan gewoon 10 korte nummers op. En in de Rock-'n-roll waren de nummers vaak 2 tot 3 minuten.
Heb inmiddels de cd besteld, zal in een dezer dagen worden bezorgd.

Die 4 nummers kan je zo bij hun eerste album erbij zetten. Of die 40 jaren nooit bestaan heeft.
Het is gewoon een enorme flashback. Niet slecht maar ze hadden minstens een ander gitaar erbij kunnen pakken.

Net beluisterd dit nieuwe album. Chrissie is uitstekend bij stem! Een lekker en swingend album met als afsluiter Crying in Public wat ik zelf bijzonder mooi vind. Van mij 4 sterren.

net beluisterd. Zoals hierboven goed van stem en toch een 4 sterren waard.

Verklaar je nader. Ik hoor een razend knap album; alsof de tijd heeft stil gestaan. Zelfde sound inclusief balads, reggae en rockers; alles wat in die tijd populair was. Alsof dit het tweede album van de band is. Daar spelen de gitaren een prima rol in; niks mis mee.
Ik moet voor mezelf wel bepalen of ik zelf niet te veel veranderd ben én of iemand nog zit te wachten op een herhaling van zetten.
Voorlopig voel ik me weer 18 en geniet ik van het album en vind ik het razend knap. Alleen Junkie walk vind ik een dissonant, alhoewel de tekst vast autobiografisch is.

Ik heb hun eerste album echt helemaal aan gort gedraaid. Heb 4 nummers gehoord 1,2 9 en nog eentje. en ik hoor allerlei dingetjes van bv Kid en Precious erin terug. En nog veel meer. Niks mis mee hoor. Het is een soort The Lost Recordings van Pretenders 1980 album of zoiets? Uiteraard is haar stem nu iets minder scherp.
Gelukkig zijn ze weer terug. Al snel na dat album kwamen de bassist en de gitarist te overlijden. Na de 1e was het niet veel soeps meer, maar ze hebben de draad weer opgepakt. Korte rocknummers.
Maar zometeen draai ik maar weer eens hun eerste. Lol

En daarin verschillen we dus van mening. De lp met nieuwe muzikanten vind ik niet verkeerd; iets andere sound en wat soberder, maar zeker de moeite waard. Get close werd zelfs gemaakt met een andere drummer en die vind ik ook nog steeds wel te pruimen. Daarna ben ik afgehaakt, maar heeft de "oude drummer" op alle albums meegespeeld. Hij is het meest constante bandlid op chrissie na dan.

De albumtitel en dan op die 'sticker', dat vind ik wel sterk.