Mother Love Bone - Apple (1990)

Als Andrew Wood niet was komen te overlijden was Ten van Pearl Jam er nooit gekomen, en had Eddie Vedder waarschijnlijk een bestaan geleid als houthakker, of als figurant in een Lord Of The Rings film als Hobit.
Maar de geschiedenis ging anders. En ik ben eigenlijk wel erg gelukkig met Ten.

Andrew Wood heeft een totaal anders stemgeluid dan Eddie Vedder. Liefhebbers van Axl Rose van Guns ’N Roses vinden waarschijnlijk veel gelijkenissen in beide stemmen. Muzikaal hoor je Pearl Jam er wel door heen, maar ondanks het geweldige Crown of Thorns, zou dit album velen normaal niet opvallen.
Andrew Wood heeft gelukkig niet die irritante hoge uithalen van Axl, en daardoor wel een prettige stem om naar te luisteren. In zijn totaliteit hoor je hier een band die meer in zijn mars heeft, maar die duidelijk nog in ontwikkeling is.

Toch blijft het raar dat hier nog niks geschreven stond; terwijl bij Ten pagina’s vol geschreven staan. Juist vanwege Ten ben ik op zoek gegaan naar de roots, en hier beland. Blijft zeker een leuk hebbedingetje; en ik zeg het nog eens;

CROWN OF THORNS IS GEWELDIG (staat trouwens ook nog op de Singles Soundtrack; waar meer goede muziek uit Seattle op staat).

P.S. ben ik helemaal vergeten om Man of Golden Words te noemen; een beetje November Rain achtig; maar dus ook zonder die vreselijke uithalen.

Mooi stukje derick raven....

Maar toch nog even een kleine aanvulling op je geschiedenis les......

En zonder de dood van Andrew Wood was er ook nooit Temple of the Dog met Temple of the Dog geweest.....dat was namelijk een eer betoon aan Andrew Wood.... waar uit later Eddie Veder naar Pearl Jam ging en Chris Cornell naar Sound Garden........

Al met al is deze Mother Love Bone zo'n beetje de basis van de hele seatle Grunge van eind jaren 80 begin jaren 90......

Zeer ondergewardeerd en zo te zien aan het aantal stemmen (9)ook een veels te onbekend album...... Dit album hoort veel bekender te zijn en dan niet alleen vanwege de inpact en wat er uit voort is gevloeid maar ook zeker omwille van de muziek die hier op staat.......

dit album krijgt van mij 4.5* maar schuurt wel tegen de 5* aan.

Dat van Temple Of The Dog klopt niet helemaal. Chris Cornell zong al van te voren bij Soundgarden, en Mother Love Bone kwam weer voort uit Green River.

En zo is de geschiedenis weer kompleet......

Dit laat een heel ander geluid horen uit Seattle. Waar stadgenoten zoals Mudhoney en Soundgarden introverte en donkere sound aan de dag wisten te leggen had Mother Love Bone in Andrew Wood een extraverte frontman. De muziek van Mother Love Bone was sprekender en frivoler, niet in de laatste plaats door Wood. Helaas kon hij niet van de heroïne afblijven en overleed hij de avond voor de release van deze plaat. Eeuwig zonde, want ik denk dat dit een grote band was geworden. Helaas besliste het noodlot anders. Wat overblijft is een prachtig werkje met eerlijke diepgaande rocksongs. 'Stardog Champion' is een klassiekertje, alsmede ook 'Man of Golden Words' en 'Crown of Thorns'. Helaas ontbreekt daarbij wel het intro 'Chloe Dancer' dat de song nog een extra dimensie gaf. Guns N' Roses kun je als referentiekader gebruiken maar het doet er bij vlagen aan denken en is absoluut geen kopie. Je hoort hier al elementen die later bij Pearl Jam verder zijn uitgediept.

deze band neigt meer naar Glammrock toe

En het klopt nog niet helemaal. Eddie Vedder was al geïntroduceerd bij de nieuwe band van Ament en Gossard, die later Mookie Blaylock en vervolgens Pearl Jam zou heten, toen hij aanschoof bij Temple of the Dog.

Mother Love Bone met Stone Gossard en Jeff Ament van Pearl Jam in de band en Andrew Wood als opvallende frontman vormt het vrij uitgebreide begin van de film Pearl Jam 20. Dit om maar aan te geven: hier is het allemaal begonnen. Ook wordt duidelijk dat ze Andrew Wood's dood door de drugs nooit meer vergeten. Heel mooi is de uitvoering van Crown of Thorns van dit album wat gespeeld wordt door Pearl Jam op hun jubileum van 10 jaar.

Een ander geluid is het. Wat meer glamrock, wat meer hardrock, maar ook heerlijke pure eerlijke rock 'n roll. Een soort van kruising tussen Guns 'n Roses, Aerosmith & Pearl Jam. Het is gewoon echt heerlijke muziek. Het album staat ook vol met goede nummers, waarbij genoemde Crown of Thorns echt briljant is. Maar ook openers This Is Shangrila & Stardog Champion zijn niet verkeerd, net als Stargazer en Man of Golden Words.

Heerlijke rock 'n roll baby: een echte aanrader! Als je 'm wilt kopen, ga dan voor deze versie (die bij mij alleen de titel Mother Love Bone heeft), want daar wordt het album gevolgd door de ook goede EP Shine uit 1989:
Mother Love Bone - Stardog Champion (1990)

Ik kreeg na een dikke 5 jaar zin om deze plaat nog eens op te zetten.

Ronde diezelfde tijd hoorde ik (in een grungedocumentaire, veronderstel ik) het nummer "Stardog Champion" en mijn eerst gedachte was gelijk: "Welke is deze fantastische band waar ik nooit eerder van gehoord heb? Wie is (was) deze frontman?"

Dit nummer maakte een verpletterende indruk op mij. Ik geloof zelfs dat ik het beter vond klinken dan Pearl Jam, welke band ik toen ook helemaal grijs draaide. Mijn verbazing was dan ook groot toen ik ontdekte dat de overgebleven leden deze band hadden gevormd, die men toch wel een wereld van verschil kan noemen t.o. Mother Love Bone.

Ik was best teleurgesteld te vernemen dat deze frontman blijkbaar overleden was ("Hij ook al", is mijn gedachte tegenwoordig na een boel andere dode artiesten te kennen), want hij had zo'n originele stem; zo herkenbaar!

Ik denk dat meneer Wood nog een grote carrière had kunnen maken en het podium was blijkbaar ook zijn "thuis", zoals we kunnen horen in "This is Shangrila"...

"Keep me to the stage
It brings me home again"

Helaas.

Ook "Stargazer" vond ik een pareltje en tegenwoordig heb ik dat wel bij meer nummers, maar toch lijkt deze er nog steeds bovenuit te springen, samen met "Capricorn Sister".

Eigenlijk staat er uiteindelijk geen enkel minder nummer op dit album, vind ik!

Eigenlijk heeft dit album niets met grunge te maken, behalve dat het ook uit Seattle komt.
Zoals al eerder genoemd ligt het geluid van de band dichter bij Guns 'N Roses (mede door het geluid van Wood) dan wat we later grunge zouden gaan noemen.
Waar Soundgarden de oer-grungeband is, waren andere bandjes nog niet stabiel, maar wel met heel veel dezelfde namen. Mother Love Bone, Alice In Chains en Mudhoney leken ook toppers te worden. Door de dood van Wood liep het allemaal anders. Uiteindelijk bleken Nirvana en Pearl Jam de vaandeldragers waar eerder genoemde bands (uiteraard m.u.v. MLB) van profiteerden.

Apple is een ontzettend fijn rockalbum met als hoogtepunten Crown of Thorns (wat nog geregeld in de PJ setlist zit) en Stargazer. Volgens de (geromatiseerde?) overlevering was Andrew Wood een beetje het middelpunt van de Seattle scene geworden. Aan charisma ontbrak het ook niet, maar zijn echte talent hebben we nooit kunnen ontdekken.

Ik verhoog met een halfje met de heerlijke MLB complete works in handen.

Tijdloos document! Verschillende stijlen maar toch een geheel. Van stevig Holy Roller tot ontroerend Man of Golden Words. Veel stukken tekst hoorden we later terug op het magistrale Temple of the Dog! Jammer dat de band die na de dood van frontman Andrew Wood uit de resten van MLB onstond dit niveau niet heeft kunnen vasthouden na hun debuut. Man wat een album!

Een fijn schijfje waarbij wijlen Andrew Wood de aandacht opeist. Elk nummer heeft wel een bepaalde charme, waarbij ik niet helemaal (in muzikaal opzicht) de link met Grunge kan ontwaren. Uiteraard ben ik bekend met de geschiedenis van deze band maar behalve het feit dat de band uit Seattle kwam putte dit bandje uit de jaren 70, hier en daar wat glam, een vleugje Bowie, een dosis flinke Rhythm & blues en doordrenkt met pakkende melodieën. Wood heeft daarnaast geen aardappel in de keel maar klinkt veel theatraler en tevens minder gruizig dan veel van die typische houthakker zangers. Kortom, een fijn plaatje waar weinig mis mee is, wellicht op sommige punten nog wat jeugdig en hier en daar ligt de kitsch er wel een beetje dik op, maar als geheel goed, pakkend en een hoop uitstekende songs.

Vooropgesteld, de muziek die Mother Love Bone maakt heeft niets te maken met de grunge scene. Dat de bassist ( Jeff Ament) en gitarist ( Stone Gossard) later deel gaan uitmaken van de bepalende grungeband Pearl Jam is des te verwonderlijk. MLB zit meer in de (alternatieve) glam-rock hoek. En dat doen ze niet verkeerd. De plaat kent 2 uitschieters; Stardom Champion (met irritante kinderkoor dat wel) en het mooie Crown Of Thorns ( als je een grunge associatie zoekt dan is het deze). De rest van de composities luisteren lekker weg en de alom geprezen zanger Andrew Wood heeft daar zeker een aandeel in.
Ik vraag me ook af wat er met deze band zou zijn gebeurd als Wood niet omgekomen was. Vaak wordt gesteld dat Grunge de mainstream rock (vooral in Amerika) de das om heeft gedaan. Daar ben ik het zowiezo niet mee eens. Enerzijds de echte sterke rockbands hadden daar geen last van en anderzijds was het meer de hype die de platenmaatschappijen deed besluiten om mee te hollen en dus geen (nieuwe)contracten wilden aangaan met mainstream bands. Mother Love Bone was dan wel niet echt mainstream maar zat wel degelijk in de hoek waar de klappen zouden gaan vallen......
Een ironische overdenking is het zeker.

De link met Grunge is wat vergezocht, maar veel rockbands die een dikke 30 jaar geleden goed en wel uit staat Washington kwamen werden gelabeld als Grunge. Mother Love Bone heeft niet zoveel van doen met de Melvins, Nirvana's en Soundgardens van deze wereld echter wel met Pearl Jam. Leg Apple naast Ten en de melancholische teneur van de songs en de emotionele voordracht van respectievelijk Vedder en Wood vertonen wel degelijk flinke overeenkomsten. Niet zo vreemd als je bedenkt dat Ament en Gossard, leden van Mother Love Bone na de fatale overdosis van Wood Pearl Jam zouden oprichten. Mother Love Bone moet het niet hebben van schurende gitaren, overstuurde geluidserupties of de bekende 'hoor de aardappel in mijn keel stem'. Apple staat met de voeten in de jaren 70, de heren voegen wat glam invloeden en weten de juiste melancholische snaar te raken. Nummers als Stargazer, Man of Golden Words en Crown of Thorns zijn zwanger van emotie. Apple bevat in mijn ogen geen enkel slecht nummer en vormt een debuut om u tegen te zeggen. In retrospectief kunnen we wel zeggen dat Seattle eind jaren 80 het muzikale landschap van nieuw elan voorzag. Of je er nu een labeltje op plakt of niet, of de verschillende bands je wel of niet wat doen, laat ik in het midden. Dat het destijds broeide en giste in die regio staat buitenkijf, en Apple vormt daarvan (voor mij) een zeer fraai gevolg.