Mother Love Bone - Apple (1990)

Als Andrew Wood niet was komen te overlijden was Ten van Pearl Jam er nooit gekomen, en had Eddie Vedder waarschijnlijk een bestaan geleid als houthakker, of als figurant in een Lord Of The Rings film als Hobit.
Maar de geschiedenis ging anders. En ik ben eigenlijk wel erg gelukkig met Ten.

Andrew Wood heeft een totaal anders stemgeluid dan Eddie Vedder. Liefhebbers van Axl Rose van Guns ’N Roses vinden waarschijnlijk veel gelijkenissen in beide stemmen. Muzikaal hoor je Pearl Jam er wel door heen, maar ondanks het geweldige Crown of Thorns, zou dit album velen normaal niet opvallen.
Andrew Wood heeft gelukkig niet die irritante hoge uithalen van Axl, en daardoor wel een prettige stem om naar te luisteren. In zijn totaliteit hoor je hier een band die meer in zijn mars heeft, maar die duidelijk nog in ontwikkeling is.

Toch blijft het raar dat hier nog niks geschreven stond; terwijl bij Ten pagina’s vol geschreven staan. Juist vanwege Ten ben ik op zoek gegaan naar de roots, en hier beland. Blijft zeker een leuk hebbedingetje; en ik zeg het nog eens;

CROWN OF THORNS IS GEWELDIG (staat trouwens ook nog op de Singles Soundtrack; waar meer goede muziek uit Seattle op staat).

P.S. ben ik helemaal vergeten om Man of Golden Words te noemen; een beetje November Rain achtig; maar dus ook zonder die vreselijke uithalen.

Mother Love Bone met Stone Gossard en Jeff Ament van Pearl Jam in de band en Andrew Wood als opvallende frontman vormt het vrij uitgebreide begin van de film Pearl Jam 20. Dit om maar aan te geven: hier is het allemaal begonnen. Ook wordt duidelijk dat ze Andrew Wood's dood door de drugs nooit meer vergeten. Heel mooi is de uitvoering van Crown of Thorns van dit album wat gespeeld wordt door Pearl Jam op hun jubileum van 10 jaar.

Een ander geluid is het. Wat meer glamrock, wat meer hardrock, maar ook heerlijke pure eerlijke rock 'n roll. Een soort van kruising tussen Guns 'n Roses, Aerosmith & Pearl Jam. Het is gewoon echt heerlijke muziek. Het album staat ook vol met goede nummers, waarbij genoemde Crown of Thorns echt briljant is. Maar ook openers This Is Shangrila & Stardog Champion zijn niet verkeerd, net als Stargazer en Man of Golden Words.

Heerlijke rock 'n roll baby: een echte aanrader! Als je 'm wilt kopen, ga dan voor deze versie (die bij mij alleen de titel Mother Love Bone heeft), want daar wordt het album gevolgd door de ook goede EP Shine uit 1989:
Mother Love Bone - Stardog Champion (1990)

Vooropgesteld, de muziek die Mother Love Bone maakt heeft niets te maken met de grunge scene. Dat de bassist ( Jeff Ament) en gitarist ( Stone Gossard) later deel gaan uitmaken van de bepalende grungeband Pearl Jam is des te verwonderlijk. MLB zit meer in de (alternatieve) glam-rock hoek. En dat doen ze niet verkeerd. De plaat kent 2 uitschieters; Stardom Champion (met irritante kinderkoor dat wel) en het mooie Crown Of Thorns ( als je een grunge associatie zoekt dan is het deze). De rest van de composities luisteren lekker weg en de alom geprezen zanger Andrew Wood heeft daar zeker een aandeel in.
Ik vraag me ook af wat er met deze band zou zijn gebeurd als Wood niet omgekomen was. Vaak wordt gesteld dat Grunge de mainstream rock (vooral in Amerika) de das om heeft gedaan. Daar ben ik het zowiezo niet mee eens. Enerzijds de echte sterke rockbands hadden daar geen last van en anderzijds was het meer de hype die de platenmaatschappijen deed besluiten om mee te hollen en dus geen (nieuwe)contracten wilden aangaan met mainstream bands. Mother Love Bone was dan wel niet echt mainstream maar zat wel degelijk in de hoek waar de klappen zouden gaan vallen......
Een ironische overdenking is het zeker.