menu

Atavist - III: Absolution (2020)

mijn stem
3,70 (10)
10 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Metal
Label: Candlelight

  1. Loss (16:30)
  2. Struggle (14:22)
  3. Self-Realisation (9:38)
  4. Absolution (17:42)
totale tijdsduur: 58:12
zoeken in:
avatar van Johnny Marr
4,5
Heftige, emotionele shit. Vreemd dat hier nog geen berichten staan. De opener en de afsluiter zijn bloedjemooi. AOVV en ASman: vergeet deze niet voor jullie eindejaarslijstje!

avatar van AOVV
4,5
Deze ken ik zeker, Johnny Marr. Heb 'm eens beluisterd tijdens een wandeling terwijl mijn tronie bol van het water stond, te danken aan een ongelukkige wespensteek. Geen gezicht, maar de muziek maakte het wel een heerlijke wandeling.

avatar van AOVV
4,5
Deze band uit Manchester werd reeds opgericht in 2004, maar is er blijkbaar een hele tijd tussenuit geweest. De band wordt gedragen door Chris Naughton, zanger/gitarist van Winterfylleth, en drie leden van het blijkbaar reeds opgedoekte They Are Cowards, waar ik op het wereldwijde web vreemd genoeg bijna niets terugvind, waardoor ik begin te twijfelen of die wel echt bestaan heeft. Nu ja, doet er eigenlijk niet toe.

Sinds 2008 had deze band niets meer van zich laten horen. Naughton was wellicht druk in de weer met Winterfylleth en diverse andere projecten, en hij lijkt me toch de drijvende kracht achter dit ensemble. Ik moet eerlijk toekennen dat ik ook niet bekend ben met eerder werk, en me vrij blind in deze rollercoaster aan emoties heb gestort. Want dat is het wel degelijk.

III: Absolution is een conceptplaat die, volgens Naughton zelf, de luisteraar meevoert naar de diepten van de menselijke emotie in verschillende gradaties. In mijn oren klinken de vier composities waaruit dit album bestaat nog het meest als een aanslepend maar meeslepend verwerkingsproces, waarbij je jezelf eerst door de donkere krochten van intens verlies en verdriet moet wurmen tot de acceptatie van het leed doordringt. En dan begint het pas, want na een lange, schier hopeloze strijd kom je pas tot een soort zelfbewustzijn, dat uiteindelijk tot de uiterste absolutie leidt. Absolutie zou je hier kunnen bekijken als vergeving, in het reine komen met jezelf en omgeving. Dit album biedt echter weinig hoop, eerder verzuchting, een zucht van opluchting.

Een vluchtige blik op de hoes leert ons al dat een zoektocht naar vrolijke noten tevergeefs zal zijn. Atavist zet zichzelf als een death/doomband in de markt (staat toch zo op hun Bandcamp-pagina), maar is veel meer dan dat. Ik hoor in deze muziek ook wat invloeden uit black metal (vooral als het tempo wat de hoogte wordt ingejaagd), post-metal en een flinke dosis sludge. Zo moet ik onwillekeurig wel 'ns aan Light Bearer denken, al klinkt Atavist toch een pak smeriger. En een naam als Amenra schiet me ook willekeurig te binnen, al is die associatie wellicht wat verder gezocht. Zeker geen sukkelaars, natuurlijk!

Wat ook erg knap is aan dit album, is dat de songtitels erg effectief in de praktijk worden gebracht. Ik bedoel daarmee dat de besproken emoties erg treffend worden verklankt. De eerste track geeft me de kriebels en zadelt me op met een hol gevoel vanbinnen, alsof er iets ontbreekt dat er altijd is geweest. Struggle is dan weer een lang, loodzwaar bakbeest van een song, alsof er constant een molensteen rond je nek hangt. En zo valt voor de andere songs ook altijd iets karakteristiek te zeggen.

Het slotnummer is wat mij betreft gelijk het hoogtepunt van de plaat. De track wordt eigenlijk al op onheilspellende wijze ingeluid (letterlijk) door de laatste seconden van het voorlaatste nummer. Daarna krijgen we een erg beklemmende, over ettelijke minuten uitgesponnen soundscape als intro (klinkt ook wel wat ambient). Deze soundscape wordt erg geduldig en doeltreffend opgebouwd, waardoor ik, wanneer de track dan langzaam tot ontplooiing komt, in een soort trance verkeer. Na zo'n vijf minuten vallen de drums in en wordt de intensiteit langzaam maar zeker opgedreven. Een minuutje later valt vocalist Toby Bradshaw in met zijn door merg en been gaande schreeuwen, en gooit de lead gitaar nog een flinke scheut melancholie in de blender. Het middenstuk biedt een rustiger intermezzo, als bindmiddel tussen het eerste en tweede deel van de track, lijkt het wel. Daarna krijgen we weer slepende, slopende doom over ons heen gekieperd, met vooral prachtig gitaarwerk. Er wordt maximaal ingezet op intense sfeerbeleving, en dat betaald zich uit. Bij bepaalde passages moet ik erg denken aan Mournful Congregation, die daar ook enorm goed in zijn. De laatste minuten van de track (met cello en viool op de achtergrond, denk ik) bieden de ware absolutie; voor het eerst ontwaar ik een glimp van hoop, van euforie zelfs, in de nochtans haast elegische klaagzang van strijkers en gitaar. Ik pleng moedwillig enkele tranen, die ten gronde storten en daar kunnen ontkiemen tot - hopelijk - iets moois.

III: Absolution is een kanjer van een plaat die een breed gamma aan emoties vertegenwoordigt en op fantastische wijze vertolkt én weet over te brengen op de luisteraar. Als de volgende plaat van Atavist net zo goed zal zijn, mag dat gerust weer 12 jaar duren. Ik wacht wel.

4,5 sterren

Gast
geplaatst: vandaag om 19:07 uur

geplaatst: vandaag om 19:07 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.