Sweven - The Eternal Resonance (2020)

Reduced to an Ember
Mycelia

Het is een andere bandnaam, maar The Eternal Resonance kan gezien worden als de opvolger van Sweven, het progressieve deathmetalmeesterwerk van Morbus Chron uit 2014. Die plaat draai ik nog steeds ontzettend veel en ik was dan ook ontzettend blij dat dit jaar bekend werd gemaakt dat hoofdsongwriter Robert Andersson weer muziek zou gaan uitbrengen, met een bandnaam die verwijst naar de zwanenzang van Morbus Chron.

Na een eerste luisterbeurt is The Eternal Resonance alles wat ik verwachtte van een opvolger van Sweven, en misschien nog wel meer. De deathmetalinvloeden zijn er nog steeds in bepaalde passages en de door merg en been gaande schreeuwen van Andersson, maar voor het grootste gedeelte bouwt deze plaat voort op de wonderschone cleane en proggy passages van Sweven, en daar word ik heel erg blij van. Lange instrumentale passages die prachtig worden opgebouwd waarin jaren '70 progressieve rock, psychedelische rock, post-rock en jazz worden gecombineerd.

Mooie omschrijving Don. Ik ga er eens goed voor zitten.

Bijzonder fraai album, de muziek greep me meteen. De heren weten van wanten: voorlopige score een ruime voldoende. De beschrijving van Don Cappuccino dekt aardig de lading.

Ik hink op twee gedachten persoonlijk. Ik vind de muziek echt geweldig, heftige post-rock/metal in de stijl van bands als Russian Circles en zo veel meer. Maar het schreeuwen staat me zo tegen en doet, in mijn mening, de muziek geen goed.
Instrumentaal 4.5*
Met schreew: 3.5*

Wat een plaat, gaat hoog eindigen in mijn top 2020 lijstje.
Progressieve metal met invloed van psych, death, postrock en doomelementen,. Geweldige opbouw in vele nummers, vol emotie en met pakkende hooks. Er zit geen filler tussen en tegelijkertijd ook geen song die direct eruit springt ten opzichte van de rest, waardoor de plaat het allerbeste tot zijn recht komt om geheel te beluisteren.
De score kan zomaar nog hoger worden met de toekomstige luisterbeurten.

Een aanrader ook om de vinylversie aan te schaffen. Hoge kwaliteit persing (en dat gebeurt veel te weinig tegenwoordig) en die 2 donkerblauwe plakken zijn gewoonweg prachtig.

Naar aanleiding van diverse positieve recensies van dit album en het feit dat dit album her en der in jaarlijsten opduikt heb ik dit album toch maar eens opgezocht.

De progressieve death-/post-/psychedelic metal doet denken aan een band als Tribulation, maar weet me minder te raken dan die band. Sweven brengt interessante en goed klinkende ideeën, maar de uitwerking kan soms nog wat beter en mist focus waardoor de lange nummers niet altijd blijven boeien. Toch heeft het album een zekere aantrekkingskracht waardoor ik het zeker vaker zal luisteren. Misschien stel ik dan mijn score wel bij. Voor nu blijf ik hangen op 3,5 sterren.

Jemig, dat ik deze gemist heb! Nu ja, ik heb 'm wel een keertje beluisterd een aantal maanden terug, maar ofwel had ik destijds een tijdelijke ooraandoening, ofwel was ik stomdronken of zo, want het is bij die ene luisterbeurt gebleven.

Nu heb ik 'm nog eens beluisterd omdat ik nog wat 2020-releases aan het uitspitten ben, en dit vind ik werkelijk geweldig. Zeker vanaf The Sole Importance een waar feest met elementen uit diverse genres. Ik moest af en toe aan Opeth denken, en dan blaast Sweven in mijn optiek het recentere, meer prog-gerichte materiaal met gemak weg.

Jammer dat ik 'm nu pas ontdek, want deze gaat hoge ogen gooien. Wordt wellicht nog vervolgd.

Net als de voorganger van dit album, is dit The Eternal Resonance een plaat die zich bij uitstek als plaat laat beluisteren. Daarmee bedoel ik dat de verschillende tracks echt een duidelijk onderdeel van het geheel vormen, en daaraan ondergeschikt zijn. De Zweedse formatie (voordien Morbus Chron) blijkt erg goed in het smeden van coherentie, merk ik op.

De tracks vloeien dan ook vlot in elkaar over, waardoor je dit één lange compositie van een uur zou kunnen noemen. De vocalen van bezieler Robert Andersson vormen bovendien een tweede troefkaart: ik meen er de geest van Chuck Schuldiner in te ontwaren. Eenzelfde intensiteit en ontwapenende brutaliteit lijkt zijn ziel bloot te leggen.

Voor het overige biedt Andersson ons met dit debuut van zijn nieuwe band ongeveer hetzelfde als met zijn vorige band, maar als dat zulke kwalitatief hoogstaande staaltjes oplevert, hoor je mij geenszins klagen. Neen, te druk bezig met genieten!

4 sterren

Het kan verkeren.... Inmiddels ligt het vinyl met enige regelmaat op mijn draaitafel en groeit de waardering voor dit album met elke luisterbeurt. Ik verhoog de score dan ook met een volle ster.