Morbus Chron - Sweven (2014)

De hoes is intrigerend en de promotekst met referenties naar psychedelica, Atheist, Voivod en Coroner spreekt ook ontzettend aan. Van deze band ga ik eerst maar eens het debuutalbum opzoeken.

Het debuut is wel even wat anders dan dit nieuwe album. Was het eerst een nogal standaard old school deathmetal acht, anno 2014 is Morbus Chrone dat allemaal ontstegen en prikkelt het onze zinne met een compleet nieuwe stijl. Death metal, ja maar ook met heel veel progressieve elementen, spookachtige akoestische fundamenten en dan doe ik het zaakje nog ernstig tekort.

Ik moet erg aan Dark Millennium denken en ook dan zit ik er teveel naast. Eigenzinnig. Dat is het. En hoe!

Ik lees meer vergelijkingen met Dark Millennium, dat moet ik eens gaan beluisteren. Deze plaat bevalt ontzettend goed na zes luisterbeurten, er komt nog een recensie van mijn hand op Zware Metalen.

En op Wingsofdeath één van mijn hand. Over deze band ga ik een beetje spammen. Want dergelijke creativiteit verdient meer dan een marginale plek in de marge.

Het zal u niet meer verbazen maar [insert]krachtterm naar keuze[/insert], wat een plaat is dit zeg!

"Net als je je erbij neerlegt dat het aantal retro-acts voorlopig even blijft uitdijen, komt Morbus Chron met een nieuwe onthulling die in elk geval het zwartgeblakerde meubilair van mijn crypte grondig door elkaar schudde."

Lees hier de rest van mijn review.

Nou, ik ben in ieder geval benieuwd. Gaat op mijn lijst met te beluisteren albums.

Ook een recensie van mijn hand op Zware Metalen.

Edvin Aftonfalk (de gitarist) schrokte zijn eten als kind zo snel naar binnen dat zijn moeder zei dat hij Morbus Crohn (een ontsteking van het darmkanaal) zou krijgen als hij niet slomer ging eten. De band schreef deze naam op, maar verwisselde twee letters. Voilà, het Zweedse deathmetalgezelschap Morbus Chron was geboren en in 2011 kwam de debuutplaat Sleepers In The Rift uit die muzikaal in iedere stinkende porie de deathmetal uit de jaren '80 ademde. Het jaar daarna kwam er een EP uit (A Saunter Through The Sound) die al wat vooruitstrevends in de sound liet horen, op Sweven is dit helemaal doorgezet...

Lees hier verder.

Als ik het artwork zo bekijk, de teksten lees en de muziek beluister, dan zou ik denken dat dit een conceptalbum is; over een soort duistere droomtrip naar de oorsprong van de kosmos of eigen geest. Niet alleen tekstueel maar ook in zijn muzikale ontwikkeling volgt Morbus Chron met dit album zo'n beetje dezelfde evolutie als Death.

Inderdaad een conceptalbum.

"The entire presentation is constructed as an entity, where all of the songs are linked together in an overall concept of desperation and despair."

aldus de tekst in het begeleidende schrijven. Meer dan dat staat er overigens niet bij.

Tweede luisterbeurt en ik doe er al meteen een half sterretje bij. Dit is echt ouderwets genieten.

Zoals zo vaak was ik zaterdag in een cd winkel. En de beproefde tactiek is in de afdeling metal wat albums verzamelen waarvan de hoes me aanspreekt en dan gaan beluisteren. Maar het meeste belandt dan weer snel terug op zijn plaats. Zelden spits ik nog de oren bij die overvloed aan nieuwe metal albums. Maar het geluid van Sweven greep me meteen. Het artwork op de hoes maakt zijn belofte meer dan waar.

Staat dat in het tekstboekje van de cd? Dat had ik al eens doorzocht, maar dit heb ik niet gelezen.

Nee, staat in de bio die bij de promo zat. Bij de cd alleen de teksten om zelf op onderzoek te gaan.

En het artwork van Raul Gonzales.

Over het concept, artwork en andere zaken rondom Sweven: dit is te lezen in mijn interview met Morbus Chron voor Zware Metalen.

Het Zweedse gezelschap genaamd Morbus Chron bracht in februari het fantastische Sweven uit met een erg eigenzinnige sound in de positieve zin. Reden genoeg voor een interview met drummer Adam Lindmark waarin hij de Morbus Chron-sound beschrijft en onder andere vertelt over het concept van Sweven en het touren...

Dit blijft echt een fantastische plaat. Sweven zit nog steeds vaak in de cd-speler, een zeer goed teken.

Bij de eerste keer luisteren was ik onder de indruk, en na wat vaker luisteren wordt dit album alleen maar beter!

Dit meesterwerk is de zwanenzang van Morbus Chron, want de band heeft besloten om er mee op te houden.

Een mooi einde dat wel. Wij zullen over twintig jaar zeggen dat we 'erbij waren'.

Dan was ik er net een jaartje te laat bij, Edwynn. Heb het album pas de afgelopen weken echt ontdekt. Sweven zou zonder twijfel bovenaan komen te staan als ik een toplijst over 2014 zou moeten maken. Zoals de hoes en titel al doen vermoeden, is dit inderdaad een behoorlijk zwevend, dromerig geheel, gebouwd op een stevig fundament van death metal. Sweven is een album waar veel op te horen en te ontdekken is. Een trip door galmende ruimtes, langs akoestische intermezzo’s en plotseling opduikende melodieuze stukken.

Waar veel bands retrodingen aan het doen zijn, komt Morbus Chron met een album dat anders klinkt dan alle andere albums die ik ken. Een zet die erg goed uitpakt.

4.5*

De drummer zit momenteel in de Thin Lizzy-clone Dead Lord.

Schande.

Ja, zonder denigrerend te zijn, best wel verspilling van talent. Lindmark's drumpartijen zitten op deze plaat ontzettend goed in elkaar. Toch zou ik me afvragen of de band een nog betere plaat dan Sweven had kunnen maken. Ik vind het namelijk echt een meesterwerk dat tot de beste deathmetalplaten allertijden behoort, en dat zegt heel wat. Ik hoop dat Robert Andersson en Edvin Aftonfalk ook weer snel op het toneel verschijnen, hun riffkunsten mogen echt niet verloren gaan.

Zonde toch dat bands zoals Morbus Chron besluiten ermee te kappen. Zo vervoegd de band een rijtje DM bands die een compleet originele, unieke plaat binnen het genre uitbrengen om vervolgens de stekker uit de productiviteit te trekken. Hoe dan ook, net zoals Nespithe (Demilich), Slumber of Sullen Eyes (Demigod), Focus (Cynic) of Unquestionable Presence (Atheist) lijkt deze Sweven me een album te zijn dat binnen een aantal jaren een heuse cultstatus binnen het (sub)genre zal creëren. Een eerste luisterbeurt van het album is me bijzonder goed bevallen, dus heb hem maar meteen op het aankooplijstje gegooid.

Een prachtig album met een al dan niet bewust een mooi saluut aan Dark Millennium. Als je op het hoogtepunt wilt stoppen, is de voltooiing van iets als Sweven hét uitgelezen ogenblik om te kappen. Wij blijven vertwijfeld achter maar zullen deze aflevering uit hun discografie moeten koesteren totdat de vlam van de zon voor eeuwig dooft. Minstens.

Deze twee heren hebben zich inmiddels aangesloten bij Entombed (niet de A.D.-variant, maar met Nicke Andersson, Uffe Cederlund en Alex Hellid) en er staan twee optredens in de planning, ze gaan het album Clandestine helemaal spelen. Ik zou toch wel erg benieuwd zijn naar een nieuwe ''old school'' Entombed-plaat met frisse input van de Morbus Chron-leden.

Wat een prachtig album is dit toch. Het is zeker geen death metal in de primitieve zin van het woord (gaspedaal open en beuken maar). Nee deze band is meer dan dat, heerlijke uitgesponnen dromerige stukken. Uitstekende vocalen. Puur genieten de hele plaat lang.

Eindelijk ben ik er eens aan toegekomen om Sweven van Morbus Chron te beluisteren. Naar aanleiding van de gevoerde discussies en het enorm hoge gemiddelde begon ik met torenhoge verwachtingen aan deze plaat. En de eerste indrukken zijn hier enorm positief: Sweven is een plaat die zich moeilijk laat omschrijven, maar die echt een geweldige luisterervaring is. Een grillige, zweverige (ik snap waar die titel vandaan komt...), buiten-de-realiteit-liggende trip die voor het grootste deel wordt gestaafd door deathmetal-elementen? Dat is zo ongeveer waar ik aan moet denken.

Qua sfeer moet ik echt denken aan de vroege Opeth ten tijde van Morningrise en (met name!) My Arms Your Hearse. Bij vlagen komt een sfeer verhogende toetsenpartij voorbij die me doet denken aan Emperor. Bovendien klinken de grunts alsof Chuck Schuldiner is opgestaan uit zijn graf om de vocalen te verzorgen. Riff-technisch gezien leunt Sweven natuurlijk zwaar op de deathmetal (hoewel ik ook veel 'klassieke' hard rock terug hoor), maar de akkoordenkeuzes zijn erg kleurrijk en expressief en dragen een soort mysterieuze, duistere sfeer met zich mee, hoe paradoxaal dat ook mag klinken. Die paradox wordt tevens versterkt door het gebruik van akoestische instrumenten.

Ondanks deze referenties die me te binnenschieten moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat ik Sweven een unieke en op zichzelf staande plaat vind. Ik hoor er wat Opeth in terug, maar ook weer niet; Ik hoor er een heel klein scheutje Emperor in terug, maar toch ook totaal niet. Dat is wat ik ook bedoel met de ongrijpbaarheid die Sweven omsluiert: het is een plaat die zich moeilijk laat bevatten en onder woorden laat brengen.

Een definitief cijfer volgt nog, maar dat Sweven haar enorm hoge verwachtingen is nagekomen moge duidelijk zijn. Jammer dat de band toentertijd heeft besloten er een punt achter te zetten. Ik had erg graag willen horen hoe ze vanaf dit album hun sound verder hadden ontwikkeld.

Het antwoord is Sweven - The Eternal Resonance (2020).

Erg goede bespreking trouwens, tipt precies aan waarom dit een waanzinnig goede plaat is.

Dank voor de tip, deze plaat ga ik deze week nog beluisteren! Nooit geweten dat de band onder een andere naam verder is gegaan... Heb je nog andere tips?

Het is een soort van doorstart. Het enige lid van deze plaat die in de Sweven-band speelt is zanger/gitarist Robert Andersson, maar die was ook al het brein achter deze plaat.

Platen die in mij opkomen die à la Morbus Chron zijn:

Tribulation - The Formulas of Death (2013)
Sepulcher - Panoptic Horror (2018)
Venenum - Trance of Death (2017)
Bedsore - Hypnagogic Hallucinations (2020)
Ghastly - Death Velour (2018)
Cadaveric Fumes - Dimensions Obscure EP

En niet te vergeten de oerinvloed van:

Dark Millennium - Ashore the Celestial Burden