Akercocke - Antichrist (2007)

Degelijk album met opnieuw heel wat variatie in verschillende stijlen o.m. death en black metal. 2de helft van de plaat is de sterkste.

4 *

Variatie is troef op dit album. De sfeer zit er met Summon the Antichrist weer lekker in. Akercocke weet de luisteraar weer te vermaken met hun bekende concept. Zo is in het nummer Axiom de combinatie van akoestische gitaar, cleane zang en blast beats best wel origineel te noemen. En zo staan er nog wel meer leuke deuntjes op. Nu nog eens uitzoeken wat nou hun beste album is.

Dit album is mijn kennismaking met Akercocke en waarschijnlijk ook het laatste album dat ik van deze band ga horen. Dat betekent niet dat dit Antichrist een slecht album is, maar het nodigt me ook niet uit om ander werk van de band op te zoeken.
Akercocke maakt black metal met afgewisseld met clean gezongen stukjes. De productie van dit album is goed verzorgd (geen stofzuigers hier) en het album wordt mooi gestructureerd door de korte en rustige opener en afsluiter (mijn versie heeft overigens nog 2 covers, Chapel of Ghouls en Leprosity, als bonusnummer). De teksten lijken te gaan over seks en de duivel, maar zijn het grootste gedeelte van de tijd toch niet te verstaan door de diepe grunt.
De muziek zit goed in elkaar, hoewel ik het een beetje monotoon vind worden naar het einde van het album toe. In het kolderieke einde van Distant Fires Reflect... vliegt de band wat mij betreft uit de bocht.

Die 2 minpuntjes in ogenschouw nemend kom ik uit op 3,5*.

Axiom vind ik een ontzettend tof nummer.