Bill Nelson - Quit Dreaming and Get on the Beam (1981)
mijn stem
15 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Electronic
Label: Mercury
-
Banal (3:53)
-
Living in My Limousine (4:19)
-
Vertical Games (3:16)
-
Disposable (5:56)
-
False Alarms (2:51)
-
Decline and Fall (4:44)
-
White Sound (4:08)
-
Life Runs Out Like Sand (5:24)
-
A Kind of Loving (4:17)
-
Do You Dream in Colour (3:47)
-
U.H.F. (4:41)
-
Youth of Nation on Fire (4:05)
-
Quit Dreaming and Get on the Beam (3:38)
-
Mr. Magnetism Himself * (3:13)
-
Living in My Limousine [Remix] * (4:23)
-
Birds of Tin * (2:22)
-
Love in the Abstract * (3:35)
-
Be My Dynamo * (2:13)
-
Rooms with Brittle Views * (3:54)
-
All My Wives Were Iron * (1:31)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur:
54:59
(1:16:10)
1
geplaatst: 1 augustus 2018, 12:19 uur
Een van mijn favoriete album uit de jaren 80, helaas door bijna iedereen ondergewaardeerd.
0
geplaatst: 7 juli 2020, 17:19 uur
Pracht plaat. Pop, energie, pracht ritmes, catchy, helder, fris. Neem ook de moeite om de bijgeleverde instrumentale plaat te luisteren. Vol muzikale juweeltjes, welke door je ziel snijden. Veel fijn en wat nostalgische pijn vol schoonheid. Nelson is een grootmeester.
3
geplaatst: 28 oktober 2022, 09:05 uur
In de 70er jaren was Bill Nelson voornamelijk bekend van de artrock formatie Be Bop Deluxe. Beetje ondergesneeuwd in het brede aanbod van dat decennium. Nelson was de gitarist/leadzanger en voornaamste componist.
Dit soloalbum van hem is een vergeten meesterwerkje naar mijn idee en ik vermoed dat dit nu een cultstatus heeft.
Het is een wat obscure plaat met een bepaalde kilheid die echter wel boeit.
De energie en de opgefokte vibe is interessant.
Het album kenmerkt de typerende "afstandelijke" new wave wat toen actueel was.
Beetje ongrijpbaar, vervreemend, maar wel heel kien gemaakt. Mysterieuze, veelal op synthesizer, leunende slowers en her en der gitaar rockers die heel energiek zijn. Duidelijk te horen ook hoe kundig Nelson op dat instrument is. Uiteindelijk leverde hij ook veel bijdragen op andermans albums ( oa. David Sylvian's Gone To Earth).
Mogelijk was dit toendertijd net even te weird voor een groter publiek.
Zijn zang lijkt hier en daar wat op Bowie en sommige insteekjes zijn ook wel des Bowie's in een experimentele setting.
Voor de new wave liefhebber die het experiment niet uit de weg gaat, is dit absoluut een aanrader.
Dit soloalbum van hem is een vergeten meesterwerkje naar mijn idee en ik vermoed dat dit nu een cultstatus heeft.
Het is een wat obscure plaat met een bepaalde kilheid die echter wel boeit.
De energie en de opgefokte vibe is interessant.
Het album kenmerkt de typerende "afstandelijke" new wave wat toen actueel was.
Beetje ongrijpbaar, vervreemend, maar wel heel kien gemaakt. Mysterieuze, veelal op synthesizer, leunende slowers en her en der gitaar rockers die heel energiek zijn. Duidelijk te horen ook hoe kundig Nelson op dat instrument is. Uiteindelijk leverde hij ook veel bijdragen op andermans albums ( oa. David Sylvian's Gone To Earth).
Mogelijk was dit toendertijd net even te weird voor een groter publiek.
Zijn zang lijkt hier en daar wat op Bowie en sommige insteekjes zijn ook wel des Bowie's in een experimentele setting.
Voor de new wave liefhebber die het experiment niet uit de weg gaat, is dit absoluut een aanrader.
1
Kalamitsi
geplaatst: 5 april 2023, 19:48 uur
Merci bikkel2. Omdat je de spotlight op Bill Nelson richt. Ik was destijds zeer gecharmeerd van dit album. Fijne new wave. Inventief. Het stond stof te verzamelen achter in mijn kast. Glad vergeten. Nu niet meer.
* denotes required fields.
* denotes required fields.