Ja en die opvolger kan niet tippen aan dit debuut vind ik! Dit is echt een topper in het genre! Schitterende tracks die lekker in het gehoor liggen en continue in je kop blijven hangen.
Prima melodic rockplaat, met de stem van Steve Augeri als kers op de taart. Ik denk niet dat-ie ooit beter geklonken heeft. Zijn vocale inbreng op dit album vind ik beter dan zijn bijdragen aan Journey en Tyketto.
Voor het overige is dit binnen de veilige grenzen van het genre een uistekend album. De gitaarsolo's staan in dienst van de nummers, maar het zijn wel uitstekende soli. De gitaar staat hier sowieso centraal. Ik hoor amper - of misschien wel helemaal geen - keyboards. Het rockt allemaal lekker, alleen was het waarschijnlijk net iets te laat uitgebracht. 1991 was het jaar waarin het rockminnend publiek opeens massaal viel voor de deprimerende klanken van flanellen houthakkershemden, en dit soort muziek opeens helemaal 'uit' was.
Ik snap de lage waardering op deze site niet zo: zes stemmen met een gemiddelde van 3,0. Ik hoop het gemiddelde met mijn 4,5 iets op te krikken.
Zeker een van de allerbeste AOR-melodieuze hardrockplaten van de hele jaren 90, kan prima wedijveren met die andere geweldige debuten van '91: Shadow King, RTZ & Heartland. Dat het muzikale landschap zo veranderde doet niets aan de kwaliteit van het gebodene af. Topzanger, sterke songs en schitterend gitaarwerk en ook nog eens vol en krachtig geproduceerd.
Hoewel dat niet voor elke conventionele band gold - in 1991 hadden er nog redelijk wat bands succes met hun traditionele vorm van hardrock - was de westenwind die vanuit het noord-westen van de VS ging waaien vaak onverbiddelijk voor veel bands die hun succes hadden in de jaren 80.
Dat neemt niet weg dat er tijdens de 'grunge' golf uitstekende albums uitkwamen, waarmee het genre AOR/Hardrock eer werd aangedaan.
Of het nu Kiss, Winger, Saigon Kick, Hardline, Badlands, Tattoo Rodeo, Skid Row, Crimson Glory, Van Halen of Thunder betreft, zomaar een rij traditionele bands die met prima conventionele platen op de proppen kwamen.
Tall Stories met zanger Steve Augeri in de gelederen bracht dit prima schijfje uit in 1991. Hier is naar mijn mening helemaal niks mis mee. Steve zingt als beest - beluister Sister of Mercy en je gaat voor de bijl - de gitaarsolo's zijn goed geplaatst en wat verder opvalt: de composities klinken volwassen.
Een echte misser staat er niet op, wat ik wel vaak heb met deze vorm van AOR: het blijft allemaal aan de veilige kant van de streep.
Er hadden wat meer songs als het sleazy Sister of Mercy op mogen staan, dat geeft het geheel meer jeu.
Dat neemt niet weg dat Tall Stories een meer dan prima album uitbracht in 1991, dat de concurrentie met de betere platen in het AOR genre aankan.
Toevallig dat bij dit klasse album weer eens iets wordt geschreven. Ik zag 'm gisteren namelijk op vinyl (!!) liggen op de beurs in Den Bosch. Vrij zeldzaam! Het gevraagde bedrag was daar in ieder geval conform aan