Blancmange - Happy Families (1982)

Met living on the ceiling een 80's classic hit in Nederland nooit wat geworden. In Engeland net zo beroemd als ABC en The Associates

LOTC en God's Kitchen mooiste nrs. voor mij!

Dit album kocht ik voornamelijk om de hit Waves. Bij thuiskomst haalde ik de lp uit de plasticzak van de platenboer, waarop een familielid vroeg of ik een plaat voor kleuters had gekocht gezien het hoesontwerp. Nadat de naald in de groef was beland piepte dat familielid anders en kon alleen opmerken dat het wel stoere muziek was in een rare verpakking. En zo is het ook. Vooral de teksten van Living on the Celling en God's Kitchen zijn meesterlijk te noemen. Kortom; het is jammer dat Blancmange geen voet heeft weten te zetten in het Nederlandse poplandschap.

Daar heb je wel een punt, heb zonet deze plaat gekocht op een beurs gewoon om de hoes alleen al, blijkt dat er toch wel een redelijk sterke plaat inzit ook. Toch als je synthpop kan apprecieren.

Ondanks dat dit best een sterke plaat is in zijn soort, is het ook een humorvolle schijf. Let eens op de songteksten. Die zijn zo wezenloos melig, je lacht je te barsten.

Waves blijft overeind staan, de rest klinkt hopeloos gedateeerd

Voor mij een eighties klassieker.Hier staat geen zwak nummer op.Favoriet is het wonderschone I,ve seen the word.

Deel die mening niet: het is voor mij geen 'tijdloze' muziek (maar echte, tijdgebonden, 'Eighties'). Edoch, nummers als 'Living On The Ceiling', 'God's Kitchen' ,.. kan ik nog steeds prima verdragen!

Ik was hier vroeger al niet kapot van en nu ik het ruim 25 jaar later in de herkansing gooi weet ik ook weer waarom. Zelfs de beste nummers Waves en Living on the Ceiling doen mij vrijwel niets bij gebrek aan echt pakkende, memorabele melodieën. De nummers op dit album klinken als 13 in een dozijn en alle noten zijn afkomstig uit de knoppen in de studio. Dat levert generieke electronisch gedomineerde muziek op, met kraak noch smaak, en zonder ook maar enigszins het organische, persoonlijke gevoel dat hier een echte band aan het werk is. Hoeveel personen gaan er schuil achter Blancmange? Het doet er niet toe. Voor mijn part een zanger met een karaokebox. Nee, de scheidslijn is voor mij glashelder. Ik heb het bij andere albums al vaak gehad over de New Romantics c.q. electropop. De eerste helft van de jaren 80 heeft in dat kader een groot aantal echte smaakmakers voortgebracht, maar in het kielzog daarvan ook een hele trits beperkt houdbare lichtgewicht bands, zoals Heaven 17, Thompson Twins, Wang Chung, Dead or Alive en Kajagoogoo, die inhakend op de tijdgeest vaak met vorm boven inhoud wat hits wisten te scoren, maar op basis van hun albums en carrièreverloop toch overduidelijk tot de 2e of 3e garnituur moeten worden gerekend. Daar reken ik Blancmange ook toe. 2,5*

Niet helemaal met Edwin eens. Albumgewijs wel.
Maar deze groep heeft toch echt een handvol briljante singles afgeleverd.
Daar vind ik de 13 in een dozijn omschrijving niet van toepassing op.

Dit is daarom hun beste koop op CD.
Blancmange - The Platinum Collection (2006)

Het blijft een vreemde plaat waarvoor zeker geldt, dat met beleid draaien een vereiste voor mij is. Een plaat om gek op te doen, die verder wat los staat van wat zo rond 1982 uitkwam. En halverwege de plaat is daar het schitterende Waves waar de emoties vanaf spatten om er vervolgens kippenvel van te krijgen. Qua geluid doet me de plaat denken aan dat de Talking Heads in aanraking zijn gekomen met de New Romantics.

Met de eerste zin zeg je wel iets om over na te denken. Elke user zal het op zijn eigen manier doen, maar ik constateer dat wij in ieder geval op een verschillende manier waarderen. Ik vind bijvoorbeeld een album dat ik 3* (of lager) moet geven niet de moeite van het draaien, laat staan het kopen, waard. Jij vindt dit album duidelijk wel de moeite waard om in bezit te hebben, zelfs al geef je maar 3* (voor mij het equivalent van het spreekwoordelijke magere zesje).

Met je tweede zin ben ik het niet helemaal eens. Ik vind Blancmange niet op zichzelf staan, maar juist wel bij uitstek passen bij een bepaalde lichting bands die zich begin jaren 80 manifesteerde met een soortgelijk klankbeeld. Ik noemde al Wang Chung, maar ook Yazoo, Erasure en Gazebo schieten mij te binnen.

Okay, ik zal die compilatie nog eens opsnorren. Misschien ben ik daar wat milder over. Overigens viel me op dat je prompt een sterretje bent gezakt. Is mijn verhaal toch nog ergens goed voor geweest .

Spot on ... daarom gaf ik ook toe dat je deels gelijk had.
Ik heb hun drie albums in deluxe uitgave en ik moet bekennen
dat ik zelden verder kom dan enkele uitstekende singles.

Ik geef Mange Tout 4* en de laatste zelfs 2* (even aanpassen).
Mange Tout verdient er 4 omdat er zoveel goeie singles op staan.
En een paar betere albumtracks ...

Ik vind Tears For Fears en Thompson Twins dan weer goede referenties.
Al kon die eerste groep wel een album lang boeien en was die tweede succesvoller.

Over de * codes.

2* betekent voor mij: een teleurstelling die ik niet meer zal draaien
3* betekent voor mij: geen slecht album, maar ik draai het zelden integraal
4* betekent voor mij: goed album dat ik graag herbeluister

Voor mij hangt er ook nog een extra zwerm over de periode die de New Romantics wordt genoemd. Begin jaren tachtig van de vorige eeuw was ik veel in Engeland te vinden. Veel luisteren dus naar BBC Radio One en in de platenzaken aldaar meegaan met de trends die op een vriendelijke doch duidelijke manier de oren instrroomde. In een dergelijke trance dit album destijds gekocht. Nummers als Living on the Ceiling en God's Kitchen spraken me wel aan naast het wonderschone Waves.

Ja, en na al die jaren kan ik slechts voor mezelf bedenken dat dit album rationeel niet zo veel voorstelt, maar emotineel voor mij wel het fijne gevoel oproept van begin jaren tachtig door Londen te slenteren en je ogen uit te kijken wat er te zien was en bij His Master Voice heerlijk te verzuipen in het plaatmateriaal wat daar in grootte getale aanwezig was. Happy Families een mislukte foto wellicht, maar wel eentje die nog het nodige oproept.

Mooie getuigenis, Gerards Dream.

Zo is het ook bij mij met andere platen weliswaar.

Nu op MusicMeter met witte rand om de hoes zoals het hoort.
Altijd gevaarlijk dat zo'n rand weer weggeknipt wordt in een correctie.

Niet doen dus!

Gisteren Mange Tout op de kop getikt vandaar dat ik dit lees, ik reageer weliswaar na 10 jaar (: op jouw term beperkt houdbare bands, Heaven 17 vergelijken met Wang Chung bv is een gotspe, de eerste plaat penthouse and pavement is een wave klassieker, ook the Luxury gap is nog erg goed, daarn tja. luister maar eens naar Facist groove thang of de titel track, dat is mijlenver verwijderd van Wang Chung of Dead or Alive. En Blancmange staat ook voor mij een stuk hoger dan die bands die je noemde, Blind Vision, Feel Me geweldige wave dans tracks.

Eens, in dat rijtje bands - dat ik overigens best te pruimen vind als ik in een jaren tachtig-mood ben - hoort Heaven 17 in elk geval niet thuis. Die staan ook bij mij wat hoger aangeschreven dan de genoemde lichtgewichten. Al wist Wang Chung af en toe ook mooie dingen af te leveren, luister maar eens naar de filmsolundtrack To live and die in L.A.).

Voor mijn gevoel staat Blancmange een beetje tussen Heaven 17 en die andere genoemde bands in, ergens halverwege dus. Een zanger met een karaokebox? Tja, het is maar hoe je het bekijkt. Want natuurlijk kun je ook met het draaien aan elektronische knopjes heel mooie, sfeervolle muziek maken. Zelf vind ik dit debuut van Blancmange een mooie aanzet tot hun meesterwerk Mange tout, die mijlenver boven hun overige repertoire uit steekt (al ken ik alleen hun eerste drie albums).

Wat Blancmange aan eigens had, was naar mijn idee hun gevoel voor ritme en percussie (alhoewel het soms erg druk wordt) en de toevoeging van Indiase invloeden. Vooral dat laatste had geen enkele van die andere bands, en dat maakt ze toch wel een beetje uniek.

Enige minpunt aan deze plaat is de kinderlijke hoes, dat die destijds door de ballotagecommissie is gekomen verbaasd mij zoveel jaar na dato nog steeds. Muzikaal gezien is het dik in orde en doet het mij af en toe met wat weemoed terugdenken aan de alternatieve (wave/punk) discotheken in de jaren 80 waar vooral Living On The Ceiling en Feel Me het erg goed deden.

en vergeet uiteraard Blind Vision niet! menig zweetdruppeltje gevallen

Zeker, Blind Vision ook natuurlijk!

Tja, de Britse tongue-in-cheek humor is niet altijd eenvoudig te duiden. Bovendien kan je de hoes ook zien een verwijzing naar de Bremer Stadsmuzikanten (sprookje van Grimm).

Zo kan The Day before You Came enerzijds worden gezien als een tribuut, maar ook als een humoristische pastiche, getuige de vele verwijzingen, citaten en een incidentele tekstaanpassing.

Don't Tell Me (van hetzelfde album als de Abba-cover) vind ik trouwens ook een heel fijn nummer.

Zeker, zeker waarde Mjuman. Maar de nummers die je opnoemt staan wel op Mange Tout een ander album. Ik ben overigens een behoorlijke Blancmange liefhebber, het is/was toch wel wat een ondergewaardeerde band. Zeker destijds want van mijn vriendengroep was ik de enige die dit kon waarderen. De rest vond het maar oppervlakkige disco troep. Totaal onterecht natuurlijk maar ja smaken verschillen.

Ik denk dat veel mensen ook op deze hoes zijn afgeknapt want welke zwaarmoedige waver onder de druk van de koude oorlog wou deze hoes nu in de kast hebben staan. Met dansende poesjes en een titel als Happy Families. Nee dat dat moest donker zijn, geldt overigens ook voor de singles, die hadden ook allemaal van dit soort hoezen. het zal dus inderdaad wel een humor kwestie zijn geweest, maar wel één met commerciële gevolgen.

Tja, de naam is al een give-away: wie noemt zijn band nou naar een soort pudding? Dat is meer iets voor de proggo's en on top of it all noem je het tweede album Peul(tje)

Net zoals deze hoes Heaven 17 - Penthouse and Pavement (1981) - MusicMeter.nl ook valt onder het hoofdstuk Humor - alleen kwamen zij er wel mee weg. Al is Heaven 17 aanvankelijk wel een strakkere band

Het kan nog veel rotter, ze hadden zich ook Spotted Dick genoemd kunnen hebben.

Blancmange is een groep uit de jaren 80 , die een beetje langs me heen is gegaan. Ooit nog wel eens 'Mange Tout aangeschaft, maar dat kon me niet echt bekoren.

Begin jaren 80 had je nogal wat synths bands, veel duo's. OMD, Twice A Man, Soft Cell en ook Blancmange. Natuurlijk zat Depeche Mode in dezelfde stijl te musiceren, enkel waren zij toen nog met vieren. Van Depeche Mode heb ik toen nog wel de eerste platen gekocht en van OMD ook wel. Maar Blancmange dus niet, vond ik waarschijnlijk net te commercieel. Deze plaat heb ik pas geleden kunnen aanschaffen via een kringloop en ik was bijzonder positief verrast. In een oude tijdschrift Vinyl - februari 1983 - (tegenhanger van Oor in de jaren 80) staat een interview met het duo. Vinyl was zeker in het begin bijzonder breed qua aanbod, in dit nummer staat ook een groot artikel over Stockhausen, als inspiratiebron voor die Neue Welle, maar ook een artikel over folkie Virginia Ashley.
De titel van het artikel over Blancmange is 'met dank aan Grace Jones' .
Het duo Blancmange bestaat uit Neil Arthur en Steven Luscombe , beiden zijn het grafisch ontwerpers. Opgepikt door een zekere Stevo, het brein achter het Some Bizarre platenlabel voor dansgrage New Romantics. Beiden hebben ze in allerlei obscure bandjes gezeten tot ze samen verder gaan. Een eerste ep wordt uitgegeven onder de naam 'Irene & Marvis' , maar deze ep doet niets. Enkel dat ze opgepikt worden door Some Bizarre records. Dat betekent ook dat ze op tournee moeten gaan met andere bands van dat label, zoals Classix Nouveaux en Theatre of Hate.
Maar de ommekeer kwam vooral toen ze werden gevraagd in het voorprogramma van Grace Jones. Ze schaamden zich kapot wat voor show ze gaven als ze zagen hoe professioneel Grace Jones deze optredens afwerkte en bij ieder optreden wisten ze meer te 'performen' .
Daarna werden gevraagd als voorprogramma bij Depeche Mode en Japan.
Ze veranderen van platen label (London) en hier worden de eerste singles uitgebracht + deze eerste plaat.
Een plaat met een hoes die voor kinderen lijkt, je moet maar durven !
Deze eerste plaat van Blancmange vind ik beter dan wat er volgt. In deze plaat zit nog wat experiment en verrassing, een beetje ook zoals bij OMD bij de eerste platen.
Opvallend is bij dit debuut, dat ze toch wat vreemde instrumenten door gastmuzikanten laten gebruiken, , een tabla en sitar verwacht je niet op een jaren 80 synths plaat. Verder ook achtergrondzang van zangeressen. Dat maakt dat deze plaat toch een verrassende jaren 80 plaat is, nog ver van de 'New Romantics' vandaan. Zoals ik al schreef, het tweede album 'mange tout' heeft dat veel minder en is daardoor veel minder interessant. Maar deze toch wel een pareltje uit die toch wel interessante synts-tijd begin jaren 80.