R.A. the Rugged Man - All My Heroes Are Dead (2020)

Dit is een sterke album. De beats zijn goed, de features zijn legendarisch en R.A. The Rugged Man is een beest. 22 kwalitatieve tracks (inclusief skits etc). Ik vind het heel knap dat hij zo een lange album kan maken zonder enig moment mijn aandacht kwijt te raken. Ik vind dit veel beter dan zo een overschatte Eminem met zijn schreeuw stem en wacke beats. Bij hem stop je meestal na tracks 7 ja. Laat staan een album met meer dan 20 nummers.

Wat ik ook mooi vind van dit album is dat R.A. niet is overschaduwd door andere rappers. Hij heeft serieuze concurrentie hier met gasten als, Ghostface, Kool G Rap, Masta Ace, Inspectah Deck, Chino XL, I-Technique etc. Ik ben blij dat RA bij de roots van Hip Hop blijft zowel qua beats, features and zijn eigen stijl.

Dan heb je toch echt niet goed geluisterd, want R.A. snijdt hier heel veel verschillende onderwerpen aan. Om er maar een paar te noemen: verkrachting, zelfmoord en heroïneverslaving (Wondering), schietpartijen en de publieke reactie daarop (Angelic Boy), de invloed van het vaderschap op zijn leven (First Born), de sociale onrust in New York in de jaren '80 (E.K.N.Y.), het Amerikaanse imperium (Who Do We Trust?) en de corrumperende invloed van het kapitalisme (Malice of Mammon).

Het is inderdaad een veelzijdig album geworden. Bovengenoemde nummers zijn stuk voor stuk sterk, en dan zijn er nog ouderwetse bangers genoeg, die ook lekker binnenkomen, zoals Dragon Fire, Slayers Club, Gotta Be Dope, All Systems Go. R.A. stelt qua gastartiesten een all-star line-up samen op dit album waar hip-hop heads enkel maar dik tevreden mee kunnen zijn. Nog een eervolle vermelding voor Golden Oldies, met een heerlijke old-school soulvolle productie en R.A. die op humoristische wijze contrasten trekt tussen zijn generatie en de millennials (ik voel me maar een klein beetje aangesproken).

Toch zit er ook een beetje vet aan deze plaat. The Big Snatch vind ik een flauw en puberaal nummer, alsof R.A. bang was dat hij té serieus bezig was op dit album en daarom ter compensatie even erg ranzig en plat uit de hoek moest komen. Hate Speech lijdt hier ook voor een stuk aan, zeker het refrein ("cunt-ry", heel gevat en stoer). The After Life heb ik tot slot gemengde gevoelens over als afsluiter: mooi dat R.A. een ode brengt aan zijn gevallen geliefden, maar de beat en het refrein zijn te "pop" en zeemzoet naar mijn smaak.

Maar het overgrote merendeel van deze 76 minuten varieert van goed tot uitmuntend, dus zijn een welverdiende 4 sterren zeker op hun plaats. Hip-hop is niet dood anno 2020, en gelukkig maar!