Stove God Cooks - Reasonable Drought (2020)
mijn stem
13 stemmen
Verenigde Staten
Hip-Hop
Label: The Conglomerate
-
Rolls Royce Break Lights (3:19)
-
Bread of Life (2:46)
-
Crosses (4:13)
-
Break the Pyrex (3:24)
-
Jim Boeheim (2:58)
-
Money Puddles (4:06)
-
Burt & State (2:48)
-
Gloria Blemente (2:22)
-
Lava Lamp (3:25)
-
John $Tarks (3:09)
-
Cocaine Cologne (4:35)
-
Balenciaga $Tamp (2:17)
0
geplaatst: 9 februari 2022, 09:54 uur
Stove God Cooks heb ik leren appreciëren.
Stove God Cooks, vroeger rapte hij onder de namen Aaron Cooks(/$) of A-Train, kwam voor mij helemaal uit het niets en heb ik net zoals velen leren kennen op projecten van Westside Gunn. Hij was voor mij eerder een stoorzender op die albums wegens zijn stem en unieke manier van rappen. Als gastartiest op platen die erna nog uitkwamen kon hij me ook niet overtuigen, toch bleef ik geïntrigeerd over het feit dat deze man toch hard geapprecieerd is. Zijn strofes en refreinen bleef ik een kans geven en uiteindelijk wist hij me toch te overtuigen van zijn kunnen.
Uiteindelijk besloot ik toch zijn debuutalbum, Reasonable Drought, ook een kans te geven. Gedurfde kans om geen gastartiesten uit te nodigen én om de titel hard op die van Jay-Z zijn prachtige debuutalbum te laten lijken!
Uitgebracht door het label van Busta Rhymes en geproduceerd door diens ex-artiest Roc Marciano. Die laatstgenoemde is iemand waar ik nog veel van moet ontdekken om eerlijk te zijn, buiten een aantal gastbijdrages en beats ken ik er niets van.
Initieel was ik niet overtuigd maar per luisterbeurt geniet ik hier des te meer van. De producties van Roc Marciano zijn subliem en Stove God blijft een apart stemgeluid en manier van rappen (soms is hij precies eerder aan het praten en is er van flow weinig te merken) hebben maar hij doet het met zoveel enthousiasme en zelfvertrouwen dat het hem net uniek en leuk maakt. Inhoudelijk moet je hier buiten de gebruikelijke drugsraps niets verwachten, maar met zo'n artiestennaam kon dat bijna niet anders.
Dit album klinkt als een mooi geheel en alle tracks zijn aan elkaar gewaagd. Crosses is wel die track waar ik het vaakst naar teruggrijp, de manier waarop hij zijn eerste strofe daar opent vind ik zalig "How you live with all that magic bottled up? Daddy made me after a fight, momma ain’t wanna fuck, that’s the shit that I’m a product of".
Het blijft natuurlijk wel een eigenzinnige rapper en om die reden het is moeilijk om Reasonable Drought aan iemand aan te raden, ik kan me er volledig in vinden dat je dit niets vind (ik was in het begin ook zo). Ben heel benieuwd geworden naar een follow-up, That's the Game klinkt alvast goed. Het cijfer schommelt een beetje tussen 3,5* en 4* maar krijgt toch het voordeel van de twijfel.
4*.
Stove God Cooks, vroeger rapte hij onder de namen Aaron Cooks(/$) of A-Train, kwam voor mij helemaal uit het niets en heb ik net zoals velen leren kennen op projecten van Westside Gunn. Hij was voor mij eerder een stoorzender op die albums wegens zijn stem en unieke manier van rappen. Als gastartiest op platen die erna nog uitkwamen kon hij me ook niet overtuigen, toch bleef ik geïntrigeerd over het feit dat deze man toch hard geapprecieerd is. Zijn strofes en refreinen bleef ik een kans geven en uiteindelijk wist hij me toch te overtuigen van zijn kunnen.
Uiteindelijk besloot ik toch zijn debuutalbum, Reasonable Drought, ook een kans te geven. Gedurfde kans om geen gastartiesten uit te nodigen én om de titel hard op die van Jay-Z zijn prachtige debuutalbum te laten lijken!
Uitgebracht door het label van Busta Rhymes en geproduceerd door diens ex-artiest Roc Marciano. Die laatstgenoemde is iemand waar ik nog veel van moet ontdekken om eerlijk te zijn, buiten een aantal gastbijdrages en beats ken ik er niets van.
Initieel was ik niet overtuigd maar per luisterbeurt geniet ik hier des te meer van. De producties van Roc Marciano zijn subliem en Stove God blijft een apart stemgeluid en manier van rappen (soms is hij precies eerder aan het praten en is er van flow weinig te merken) hebben maar hij doet het met zoveel enthousiasme en zelfvertrouwen dat het hem net uniek en leuk maakt. Inhoudelijk moet je hier buiten de gebruikelijke drugsraps niets verwachten, maar met zo'n artiestennaam kon dat bijna niet anders.
Dit album klinkt als een mooi geheel en alle tracks zijn aan elkaar gewaagd. Crosses is wel die track waar ik het vaakst naar teruggrijp, de manier waarop hij zijn eerste strofe daar opent vind ik zalig "How you live with all that magic bottled up? Daddy made me after a fight, momma ain’t wanna fuck, that’s the shit that I’m a product of".
Het blijft natuurlijk wel een eigenzinnige rapper en om die reden het is moeilijk om Reasonable Drought aan iemand aan te raden, ik kan me er volledig in vinden dat je dit niets vind (ik was in het begin ook zo). Ben heel benieuwd geworden naar een follow-up, That's the Game klinkt alvast goed. Het cijfer schommelt een beetje tussen 3,5* en 4* maar krijgt toch het voordeel van de twijfel.
4*.
* denotes required fields.
* denotes required fields.