Kansas - The Absence of Presence (2020)

Vier jaar geleden verraste de Amerikaanse band Kansas vriend en vijand met een nieuw album, dat ook nog eens erg goed was. “THE PRELUDE IMPLICIT” was het eerste album in 16 jaar, het eerste album sinds het (tweede) vertrek van Steve Walsh in 2014 en ook een album zonder de viool bijdragen van Robbie Steinhardt. Steinhardt, die naast viool ook vaak een vocale bijdrage leverde aan de Kansas songs, was een belangrijke schakel in het oeuvre van de band. Zijn stem heeft een duidelijke andere klank dan de leadzang van Steve Walsh en dat leverde altijd een mooi contrast op. Zonder deze 2 belangrijke schakels presteerde de band het dus ook een geweldig album af te leveren en gelukkig hadden ze nu geen 16 jaar nodig voor een opvolger, want binnen 4 jaar ligt “THE ABSENCE OF PRESENCE” in de winkels. En om maar meteen met een beoordeling te komen, het album is geweldig. Negen nieuwe songs worden door zanger Ronnie Platt weer heerlijk gezongen, de viool van David Ragsdale (vervanger van Reinhardt) klinkt vertrouwd, gitaristen Rich Williams (oud gediende al vanaf begin jaren ’70) en nieuwkomer sinds het vorige album Zak Rizvi zorgen voor geweldige gitaar partijen, de ritmesectie Billy Greer (bassist sinds 1985) en drummer Phil Erhart (oud gediende) zorgen voor een gedegen basis en de nieuwe toetsenist Tom Brislin levert een belangrijke bijdragen op witte en zwarte toetsen en is ook een betrokken bij het componeren. Het album gaat van start met één van de hoogtepunten, het titelnummer “THE ABSENCE OF PRESENCE” waarin alle facetten van Kansas perfect aan bod komen. Schitterende melodie, prachtige viool en gitaarbijdragen en goede vocalen, en dat allemaal in ruim 8 minuten, wat ervoor zorgt dat dit nummer ook het langste nummer van het ruim 47 minuten durende album is. “THROWING MOUNTAINS” is één van de eerste songs van dit album die uitgebracht werd en het is één van de stevigste songs die de band ooit heeft opgenomen. Heerlijke voordeinende gitaarriffs, mooie melodielijn en prachtige viool bijdragen. “JETS OVERHEAD” is een uptempo rocker, met lekkere samenzang en een aanstekelijke melodie. “PROPULSION 1” is een kort instrumentaaltje van iets meer dan 2 minuten dat wordt gevolgd door het rustige “MEMORIES DOWN THE LINE”, met een viool en gitaarsolo in één, heerlijk! “CIRCUS OF ILLUSION” is een typische Kansas rocker, met opnieuw een prachtige melodie en samenzang, “ANIMALS ON THE ROOF” is weer een stevige rocker, “NEVER” is een rockballad waarin Platt laat horen dat hij een geweldige stem heeft voor rockers, maar ook in de rustiger songs. “THE SONG THE RIVER SANG” wordt gezongen door toetsenist Tom Brislin en is weer een geweldige Kansas rocker, met een ADHD ritme, prachtige instrumentale bijdragen en een perfect slotakkoord voor een geweldig album. Enig minpuntje is misschien dan Billy Greer geen song mag zingen, want ook hij heeft een geweldige stem, zoals te horen is in zijn band Seventh Key. Dit minpuntje zorgt niet voor een mindere beoordeling, want na de topper van 2016 trekt Kansas de lijn met “THE ABSENCE OF PRESENCE” moeiteloos door...één van de toppers van 2020, met zeker!

Ik ben wel heel erg gecharmeerd van dit album. Na The Prelude Implicit maakt de band een duidelijke stap voorwaarts als het gaat om kwaliteit. Ik krijg zelfs weer het klassieke Kansas gevoel, ondanks dat zoveel bepalende gezichten vertrokken zijn. Het gitaarwerk is spannend, de viool vult het geheel goed aan en Ronnie Platt doet prima zijn ding. Met name de opener vind ik erg sterk. Daar is de viool zelfs de kers op de taart! Het is een heel bevlogen album geworden voor een stel oude rotten. Van deze leeftijdscategorie is de muziek vaak braaf, veilig en gezellig. Op de eerste helft van dit album is genoeg spanning te vinden. Enkel Never is wel zo'n typerende ballad. Daar kan ik dan ook weinig mee. The Song The River Sang is dan weer heerlijk meanderend . Fijne afsluiter die de nasmaak van dit album weer aangenaam maakt. Een uitdagend album van oude rotten met hier en daar fijn gescheur en veel uitdagende klassieke prog.


Nieuwe eindstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. The Absence Of Presence
7. Power
8. Somewhere To Elsewhere
9. Freaks Of Nature
10. Monolith
11. In The Spirit Of Things
12. The Prelude Implicit
13. Audio-Visions
14. Vinyl Confessions
15. Drastic Measures

Lekker weer hoor. De ballads zijn dit keer niet aan mij besteed, maar door de spetterende drums, het bij vlagen lekker stevige gitaarwerk en de toename van vioolpartijen is het allemaal toch net nog een tandje beter dan het eveneens zeer fraaie The Prelude Implicit. Knap hoe de band nog steeds zulke goed in het gehoor liggende progsongs kan schrijven, want er is verder weinig materiaal te vinden dat niet bekoort. De opener hakt er meteen goed in en zo'n instrumentaaltje als Propulsion 1 is ook echt ijzersterk. Nu ik iets meer aan de zang gewend ben, mis ik Walsh stiekem toch ook wel een beetje aangezien het nu een klein beetje gezichtsloos is, maar dat mag de pret verder niet drukken. The Absence Of Presence toont dat de band terecht nog niet afgeschreven is.

Tussenstand:
1. Point Of Know Return 5*
2. Song For America 4.5*
3. Leftoverture 4.5*
4. Masque 4.5*
5. Kansas 4.5*
6. Somewhere To Elsewhere 4*
7. The Absence Of Presence 4*
8. Freaks Of Nature 4*
9. Power 4*
10. The Prelude Implicit 4*
11 Audio-Vision 4*
12. Monolith 4*
13. In The Spirit Of Things 3.5*
14. Vinyl Confessions 3.5*
15. Drastic Measures 3*
Gemiddelde 4*

Halverwege de tour voor voorganger The Prelude Implicit werd Tom Brislin de nieuwe toetsenist van Kansas. Voor The Absence of Presence schreef hij het nodige werk en bovendien zingt hij slotlied The Song the River Sang. Zijn naam kende ik niet, maar hij had vóór Kansas al een indrukwekkend cv opgebouwd door te werken met uiteenlopende namen als Yes en Deborah Harry. Andere veelschrijver voor de plaat was gitarist Zak Rizvi, terwijl drummer Phil Ehart een enkele bijdrage leverde.
Dan valt op dat Rizvi de boel moddervet produceerde, samen met co-producers Ehart en gitarist Rich Williams. Voor de mix zat oudgediende Jeff Glixman achter de knoppen. Het resultaat is een album met een dik drums- én basgeluid. Die laatste gromt zelfs!

De groep maakte niet de fout een ellenlang album te maken: na drie kwartier wordt het stil en blijf je blij verbaasd achter om zoveel geïnspireerde progrock, vergelijkbaar met hun beste materiaal uit de jaren '70. Vaker draaien levert de nodige prachtige details op, zoals de verhalende teksten. Verrassend vond ik het instrumentale Propulsion I, waar Eharts dubbele basdrum voortdendert als nooit tevoren.
Hoorbaar is dat de mannen met hun hart musiceren, de passie spat eraf. Dat geldt ook voor violist David Ragsdale, wiens instrument uiteraard een prominente rol speelt. De stem van Ronnie Platt heeft enigszins weg van die van voorganger John Elefante, wat het voornaamste verschil met die gloriejaren '70 vormt.

Tot dusver hun laatste studioalbum, maar omdat er vier jaar tussen deze en de voorganger zit, hoop ik dat ze dit kunstje herhalen en in 2024 met een opvolger komen. Wel verscheen nog livealbum Point of Know Return: Live & Beyond en die zou vandaag in mijn brievenbus moeten landen. Wordt vervolgd!