Rolling Blackouts Coastal Fever - Sideways to New Italy (2020)

....en af en toe zelfs een snuifje Big Dipper..!
Wie hiervan houdt moet die echt eens beluisteren..

Heerlijk, aangenaam, maar (idd het woord is eerder gevallen) ook een beetje inwisselbaar. 'Hope Downs' had nog net dat scherpere randje. Bij het ontbreken daarvan wordt deze jangle-poprock toch net wat te braafjes. Maar ik herken ook wel de comments van de strekking: lekker zomers, niks mis mee. En zo is het maar net.

Akkoord dat Hope Downs wat scherper klinkt maar behoudens de 3 ijzersterke openingstracks (An Airconditioned Man ) is het songmateriaal toch een tandje minder op dat album.

Hm, paar keer beluisterd maar het weet me niet te pakken. Aardige plaat maar niet meer dan dat.

Ik heb het nu twee keer beluisterd, maar er blijft niets hangen, maar dan ook echt niets. De vorige vond ik ook niet bijzonder, maar nu deel ik mij mening wel. Het is allemaal echt eerder gedaan en kabbelt lekker voort, maar ik verwacht net iets meer van nieuwe bands dan dat. Gewoon een teleurstellende plaat van een matige band.

The French Press is natuurlijk hun beste werk . Dit is leuk maar had stiekem beter gehoopt.
Cars in space is overigens wel een blijvertje.

Het soort van zomerse poprock dat ik graag hoor op een zonnige zaterdagmiddag op een festival. Mist inderdaad wat pit om echt helemaal te raken, maar stoort eigenlijk niet.

Prima plaat van deze Australiërs, doet ook wel wat denken aan een aantal wat oudere Australische bands, zoals The Go-Betweens (vorige week heb ik hun plaat 16 Lovers Lane nog eens beluisterd, en er zijn zeker parallellen te trekken). Evenzeer hoor ik de invloed van bands als Nada Surf (vooral in het rotaanstekelijke Falling Thunder) en Built to Spill (al is dat slechts in enkele songs, zoals Cameo) terug in de zomerse gitaarliedjes van Rolling Blackouts Coast Fever (het soort ellenlange bandnaam die op de albumhoes zelfs moet worden afgekort, maar desalniettemin: charmant).

Sunglasses at the Wedding, het voorlaatste nummer, lijkt de vreemde eend in de bijt, maar komt daar aan het eind op de goeie moment, en biedt onverhoopt wat afwisseling, want de band moet het niet meteen van originaliteit hebben. Dat zoek ik echter niet altijd in nieuwe muziek, soms mag het ook gewoon lekker klinken, en als ik dan een klik heb met de muziek, zoals dat hier het geval is, ben ik ook een opgetogen man.

3,5 sterren

Ben vooral fan als er wat tempo zit in de nummers zoals bij The Second of the First en Cameo.
Liefdelijk en zonnig, toch ben ik meer gecharmeerd van die andere Australiers RVG - Feral die ligt in het verlengde van deze, maar zit iets meer snit op de nummers.

Een voor mij compleet nieuw bandje, die echter 2 jaar geleden al zijn debuutalbum “HOPE DOWNS” uitbracht, dat positief ontvangen werd. Deze in de Australische stad Melbourne opgerichte band heeft de bijzondere naam Rolling Blackouts Coastal Fever en maakt gitaar gedragen pop/rock met veel aandacht voor samenzang. Van de vijfkoppige formatie zijn 3 leden ook als zangers te horen en dat klinkt erg goed. De muziek op het nieuwe album “SIDEWAYS TO NEW ITALY” zou je onder Indie kunnen scharen, melodieus met af en toe een scherp randje. Het album gaat van start met “THE SECOND OF THE FIRST”, eerst een akoestische gitaar waarna het typerende Rolling Blackouts Coastal Fever gitaartje invalt. Je weet na het horen van dit nummer ook precies wat je van de rest van de songs kunt verwachten. Over het algemeen uptempo songs, lekkere hooks en aanstekelijke melodieën. “SHE’S THERE” heeft hitpotentie, wat een lekkere song is dat! Het langste track van het album is “CARS IN SPACE” dat een new-wave achtige drive heeft, heerlijke gitaarriffjes, strak baslijntje en een aanstekelijk uptempo ritme. “CAMEO” kent een rustiger, licht dreigende opbouw waarna het na ruim een minuut los gaat. “SUNGLASSES AT THE WEDDING” is het rustigste nummer van het album. Mooie akoestische gitaar partijen, subtiel elektrisch gitaartje en die wat lijzige hoge zangstem. Met tien tracks en bijna 40 minuten muziek is het album wat mij betreft lang genoeg. Ik kan mij aandacht er perfect bij houden en na het laatste nummer, begint die weer van voren af aan. Heerlijk!

Sluit mij aan bij het gemiddelde. Een tikkeltje minder dan het debuut, teveel middle of the road nummertjes. Prima voor op de achtergrond, maar niks meer. Openingstrack en de vier singles steken boven het maaiveld uit en zijn wel erg fijn.

Dé onderschatte plaat vh jaar wmb. Nummer voor nummer aanstekelijk, ook bij miezerregen.

Sluit ik me helemaal bij aan! Heb de plaat sinds enkele weken weer opgepikt en het is echt genieten, daar word ik heel erg volijk van. Staat geen slecht nummer op.

Vier sterren voor dit vrolijke album. Geen zwak nummer te bekennen.