Rolling Blackouts Coastal Fever - Sideways to New Italy (2020)

Cars in Space en She's There zijn alvast weer lekkere singels zoals ze inmiddels wel gewend zijn van RBCF. Qua sound lijkt er weinig veranderd te zijn ten opzichte van het debuut. Zo lang de nummers maar net zo fijn blijven, maal ik daar niet om.

Lekkere singLes. Mooie tijd ook om dit uit te brengen zo in de zomer.

Zeer fijn bandje, in het Oceanische '80s-rijtje van The Church, The Triffids, Go-Betweens, The Chills en The Bats hadden ze moeiteloos meegekund. Doorgaans 2 akoestische gitaren en 1 elektrische; fijne balans.

Dit klinkt allemaal weer heel erg goed! Plaatje om naar uit te kijken. En idd ideale tijd om dit in de zomer uit te brengen.

Dit evenaart het niveau van de EP's French Press en de ijzersterke singles van Hope Downs.
In Oz is het 'winter' btw.

Maar hier word het zomer toch. Is voor ons dus de ideale tijd

De drie singles zijn echt top, allemaal op repeat. Ik heb zo’n voorgevoel dat het, toch al bepaald niet misselijke, debuut overtroffen gaat worden. Summer vibes gegarandeerd.

Leuke nummers, het venijn en het ruwe is er alleen een beetje uit. En dat vond ik juist wel fijn. Sommige bandjes gedijen daaronder. Des al niet te min blijven dit welkome jingle jangle albums met het huidige weer.

Genoeg twangy gitaarloopjes om de boel scherp te houden. Als de albumtracks nou ook ongeveer even sterk zijn als de singles (bij Hope Downs helaas niet het geval), harkt RBCF de 4* met gemak binnen.

Nog 1 nachtje en She's There.

Benieuwd of ze het deze keer wèl een heel album uitzingen.

Minder spannend qua composities dan “Hope Downs”.( 2018) Erg poppy, sweet . Jammer. Staan nog wel een paar mooie, stuwende nummers op.

Juist veel mooier/verfijnder uitgewerkte composities als je t mij vraagt. Enkel de singles van het net zo poppy Hope Downs (1e 3 nrs) hadden hierop meegekund. Lekkere progressie, band in ontwikkeling.

CD gaat zo mee de auto in voor een denkbeeldig zonnig ritje.

Een stuk gezapiger en zoeter dan voorgaand album en de voorgaande ep's. Het algehele geluid van deze band blijft me aanstaan, en dat zal waarschijnlijk wel blijven. Maar dit album doet me, op twee eerder uitgebrachte singles na, echt heel weinig. Komt tevens door de zang die wat hoger, helderder klinkt en de nummers die echt veel minder catchy zijn. Vind de composities zeker niet sterker of complexer. Eerder flauw. Het opgejaagde geluid met die stem zo droog als gin dat hoorbaar was op de eerdere ep's lag me beter. Het zonnige op dit album, dat soms doet denken aan real estate / allah las, is soms wat saai.

Fan van deze catchy australische band. De vooruit geschoven singles waren alvast vintage RBCF. Kids van mij hebben tijdens het concert op het Cactusfestival in Brugge de drumstokken gekregen. Sympathieke gasten... Eerste beluistering is ok maar moet nog groeien..

Sunglasses at the wedding doet me denken aan Kevin Morby en dat is toch een kleine koersverandering.!

Zoals steeds een paar keer beluisteren om een oordeel te vellen..

Venceremos heeft het helemaal begrepen. waarop ze vanuit Melbourne ons op wilde trakteren. Het zou toch weer jammer zijn, dat RBCF zoveelste voorbeeld is van een groeiende band die door bestaande fans wordt afgewezen omdat ze muziek met meer diepgang willen maken dan hun 1ste worpen.

Best voorbeeld = The Only One. Verschillende huppelende ritmes, basrif om te zoenen, Heerlijk Slot met Sax. Klasse. 4* is slechts Startbod, let maar op.

Wat klinkt dit lekker vrolijk zeg!

Zalig. Duvel erbij en gaan! The Only One en Not Tonight zijn nummers voor de zonsondergang. Romantisch hoor

Lekker plaatje weer hoor. Hier ga ik nog van genieten. Nieuwe single Cameo is ook n heerlijk nummer.

Klopt ! Cameo is een fantastisch nummer. Het valt me op dat het album echt wel een groeier is. Dit zou wel eens mijn favoriete RBCF kunnen worden...

Fijn plaatje, naast de reeds genoemde namen doet het me ook wel wat denken aan Nada Surf (hoewel mijn recente positieve ervaringen met hun nieuwste me wellicht beïnvloeden), en da 's een compliment!

Heerlijke zomerplaat met kwaliteit waar je spontaan een goed humeur van krijgt. Na het fantastische French Press viel mij het eerste volledige album toch wel wat tegen.

Deze is echter weer ijzersterk. Misschien iets te positief, maar ik knal er een 4,5 tegenaan.

Lekker mannen!

Ik ben ondertussen ook helemaal mee met deze plaat. Deze tikt kwa niveau absoluut hun debuutplaat aan, en das een groot compliment. Mss is deze zelfs beter.
Favorieten zijn ondertussen the only one en Cameo.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rolling Blackouts Coastal Fever - Sideways To New Italy - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rolling Blackouts Coastal Fever - Sideways To New Italy
Haal onmiddellijk de zomer in huis met deze onweerstaanbaar lekkere gitaarplaat vol instant hits van de Australische band Rolling Blackouts Coastal Fever

Ik was al bijna weer vergeten hoe onweerstaanbaar lekker het debuut van de Australische band Rolling Blackouts Coastal Fever twee jaar geleden klonk, maar toen de eerste noten van het tweede album van de band uit de speakers kwamen was ik direct weer bij de les. Ook Sideways To New Italy is een album vol zonnestralen en een album vol vrijwel onmiddellijk memorabele gitaarsongs. Het zijn songs die aan van alles en nog wat doet denken, maar op hetzelfde moment klinkt het net zo fris als een zomerbuitje. De gitaren mogen heerlijk jengelen en af en toe wat steviger uithalen, de koortjes zijn prachtig, de songs stuk voor stuk onweerstaanbaar. De soundtrack voor een mooie zomer is binnen.

Sideways To New Italy van Rolling Blackouts Coastal Fever is een album waar ik al een tijdje naar uit kijk. Hope Downs, het iets meer dan twee jaar geleden debuut van de Australische band, was immers een album dat niet alleen de zomer innig omarmde, maar dat ook associaties opriep met geweldige gitaarbands uit Australië (The Go-Betweens), Nieuw-Zeeland (The Chills, The Bats), de Verenigde Staten (The Feelies, The Strokes, R.E.M.) en het Verenigd Koninkrijk (The Smiths, Orange Juice).

Het leverde een debuut op dat niet alleen klonk als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast, met nog veel meer namen dan de paar die hier boven zijn genoemd, maar dat bovendien driftig strooide met zonnestralen. Gezien de goede ervaringen van twee jaar geleden, hoopte ik stiekem op meer van hetzelfde. Dat is Sideways To New Italy misschien niet precies, maar het komt zeker in de buurt. Ook op haar tweede album maakt de Australische band muziek die de zon laat schijnen en ook Sideways To New Italy is een album dat uitnodigt tot vergelijken met heel veel leuke gitaaralbums die je al in de kast hebt staan.

Direct vanaf de eerste noten van openingstrack The Second Of The First is duidelijk dat Rolling Blackouts Coastal Fever het schrijven van aanstekelijke gitaarsongs niet is verleerd. De band uit Melbourne heeft nog altijd een voorkeur voor jangle gitaarpop en pakt meteen stevig uit met een perfect popliedje vol vlammend gitaarwerk.

Na me de afgelopen weken vooral te hebben ondergedompeld in wat weemoedige singer-songwriter albums, zorgt de vrolijke, zonnige en energieke gitaarmuziek van Rolling Blackouts Coastal Fever direct voor een goed gevoel. Het gitaarwerk is weer bijzonder lekker en neemt je mee op een reis langs heel wat memorabele gitaarplaten uit het verleden, maar ook de melodieën en refreinen op Sideways To New Italy zijn weer onweerstaanbaar. Het tweede album van de Australische band ligt absoluut in het verlengde van het terecht bewierookte en in brede kring omarmde debuut, maar Rolling Blackouts Coastal Fever probeert hier en daar ook wel net wat andere wegen in te slaan.

Hope Downs was twee jaar geleden een album vol instant hits en dat is een etiket dat ook op Sideways To New Italy te plakken is. Het album staat vol met songs die je al jaren lijkt te kennen en het zijn ook nog eens songs die doen verlangen naar een prachtige zomer.

Sideways To New Italy van Rolling Blackouts Coastal Fever is zo’n album dat je onmiddellijk weet te verleiden, maar waarvan je je wel even afvraagt of het nu ook bijzonder is of alleen maar lekker. Ik vind het onweerstaanbaar lekker, maar het is ook razend knap wat de Australische band doet. Aan de ene kant hoor je bijzonder aanstekelijke gitaarsongs, maar aan de andere kant wordt er knap gemusiceerd, is de zang dik in orde en probeert Rolling Blackouts Coastal Fever steeds weer net wat andere accenten te leggen.

Ik was eerlijk gezegd al lang weer vergeten hoe leuk het debuut van de Australische band was, maar de zonnige, zorgeloze en pretentieloze gitaarsongs op Sideways To New Italy verrichten hier al weer een paar dagen wonderen. Buiten is de zon even verdwenen op het moment, maar binnen schijnt hij weer volop wanneer deze heerlijke gitaarplaat uit de speakers komt. Erwin Zijleman

Gewoon een heerlijke vrolijke plaat die eigenlijk niet gehaat kan worden.
Nergens er hoogstaand of geweldig maar echt muziek om op te zetten als je bij 25+ graden buiten zit.
Klinkt ook als een revival van de indie rock uit de jaren 00

She's there is mijn favoriet maar er zijn haast geen slechte of mindere nummers aan te wijzen

Zeker geen slechte plaat maar ik blijf erbij, de EP's zijn sterker. Het is lekkere niks-aan-de-hand-muziek die het prima doet bij een zonnig temperatuurtje en een biertje binnen handbereik. En op elk album staat wel een soort van prijsnummer maar als geheel wordt het toch net iets te gezapig, te inwisselbaar. Bij de EP's is de speelduur gewoon perfect.

Heb het idee dat hier wel meer tempowisselingen op te vinden zijn, zoals daar zijn # 7,9,10.
Die 2 laatste songs zijn echt hard op weg favoriet te worden. Mooie licht melancholische teksten ("why are we always the last ones to leave?") ook.

Hele toffe plaat. Heb ik die eerste dan nog steeds niet genoeg kansen gegeven dat ik daar maar tot 3 sterren kwam? Of is deze zoveel beter? Als ik deze beu ben het debuut nog maar eens herontdekken dan

Beetje te braaf. Opening van She's there doet me zelfs denken aan Marco Borsato.
Ik vond hun vorige beter, wat rauwer.

Nu je 't zegt, "Nee je hoeft niet naar huis vannacht / we hebben al zo lang gewacht" door Marco de Surfdude die ook wel iets met Nieuw Italië lijkt te hebben.